حرم امام رضا

نكته1
در سال 203 و به قولى 202 هجرى قمرى كه حضرت رضا علیه السلام در طوس به شهادت رسیدند بدن مطهر آن امام همام را در باغ حمید بن قحطبه و در كنار قبر هارون خلیفه عباسى به خاك سپردند و نخستین بناى حرم مطهر همان بقعه هارون الرشید است كه بعدها حرم را روى دیوارهاى قدیمى آن بنا نهادند و از آن به بعد طوس به مشهد الرضا تغییر نام یافت.

نكته2
در سال 400 هجرى قمرى به دستور سلطان محمود غزنوى بناى بقعه و حرم تجدید بنا و منارهاى بر آن افزوده شد و پس از آن در زمان
هاى مختلف اقداماتى به مرور صورت گرفته است .

نكته3

سنگ مرقد نخستین كه برای مشخص نمودن مدفن امام بر زمین نصب شده، سنگ بنای ساخت ضریح هم بوده است. آنچه مسلم است تا قرن هشتم هجری قمری ضریحی بر مضجع شریف نصب نبوده است.

نكته4

در ابتدا حرم مطهر به صورت بنایی ساده، با مصالح ویژه آن دوران بنا شده بود، چنانکه بقعه مطهر تنها یک در ورودی ساده در پیش روی مبارک داشت و دارای تزئیناتی مختصر به سبک آن زمان بود.

نكته 5
مشهور است كه از زمان صفویان گذاشتن ضریح بر مرقد امام مرسوم شده است و برخی احتمال دادند كه ساخت ضریح از عصر تیموریان متداول گشته است.

نكته6

28 هزار لامپ در حرم امام رضا علیه السلام روشن میباشد، که اکنون علاوه بر 28 هزار شعله برق، شش هزار لوستر نیز در ابعاد مختلف و با قدمتهای طولانی مورد استفاده قرار گرفته است.

نكته7
ضریح اول، ضریحی چوبی بوده، با تسمههای فلزی و پوششی از صفحات طلا و نقره. این ضریح در زمان شاه طهماسب صفوی یعنی سال 957 هجری قمری ساخته و بر روی صندوق چوبی مضجع منور نصب میشود. در سال 1311 همزمان با تعویض صندوق به دلیل فرسودگی پایهها ضریح برچیده شده، پوشش طلا و نقره و جواهرات آن از چوبها جدا و به خزانه آستان قدس منتقل می
شود.

نكته8

ضریح دوم، ضریحی بوده فولادی مرصع، معروف به ضریح نگین نشان. این ضریح در سال 1160 به دستور شاهرخ فرزند رضا قلی میرزا نوه نادرشاه ساخته و به وقف بر فراز مرقد شریف نصب میشود. ضریح فولادی یا ضریح نگین نشان سقف نداشته، پنجرهها و شبكههای چهار طرف آن دارای گوی و ماسورههایی بوده است كه با نگینهای كوچك یاقوت و زمرّد تزیین یافته و تعداد آنها به 2000 بالغ میشده است. به دلیل وضعیت ویژه این ضریح ذیلاً به عین كتیبه آن اشاره میشود. «نیاز رحمت ایزد مستعان، و تراب اقدام زوّار این آستان ملك پاسبان، سبط سلطان نادر شاه الحسینی الموسوی الصفوی، بهادرخان به وقف و نصب این ضریح و قبههای مرصع چهار گوشه ضریح مقدس مبارك موفق گردید. ( سنه 1160قمری) »

نكته9
در زمان تولیت میرزا سعیدخان برای مصون ماندن نذورات داخل ضریح دوم ، شبكه و پوشش طلایی روی ضریح منور قرار میگیرد، و بدین ترتیب سقف آن پوشش می
یابد. این ضریح به دلیل وقف دائمی بودن تا قبل از شروع عملیات جایگزینی و نصب اخیر ضریح مطهر جدید یعنی پنجمین ضریح بر مضجع شریف و زیر ضریح پیشین قرار داشت. ضمن عملیات اخیر محل نصب این ضریح تغییر یافت و به قسمت تحتانی حرم مطهر منتقل گردید.

نكته10

در عصر پادشاهی فتحعلی شاه قاجار ضریحی فولادی و ساده به ابعاد (3×4) و ارتفاع 2 متر ساخته و روی ضریح نگین نشان (ضریح دوم) نصب میشود که در اصل ضریح سوم محسوب میشود.

نكته11
سقف ضریح سوم با چوبهای طلاكوب پوشش داشته و در سمت پایین ضریح در كوچك مرصعی قرار داشته است. به دلیل كوچكی و غیر مناسب بودن این ضریح پس از مدتی برداشته شده و به جای آن ضریح چهارم نصب می
گردد. در حال حاضر این ضریح در موزه مركزی آستان قدس رضوی در معرض تماشای بینندگان قرار دارد.
 

نكته12
ضریح چهارم ضریح ملمع یا ضریح طلا و نقره، معروف به شیر و شكر است، این ضریح در سال 1338 بر روی ضریح نگین نشان یا ضریح دوم نصب می
گردد.

نكته13

طراحی ضریح چهارم توسط مرحوم استاد حافظیان انجام یافته و تحت نظارت ایشان كار اجرا و قلمزنی توسط مرحوم استاد هنرمند حاج محمد تقی ذو فن اصفهانی انجام گرفت.

نكته14

ضریح چهارم دارای 05/4 متر طول و 06/3 متر عرض و 90/3 ارتفاع و 14دهانه به نشان چهارده معصوم بوده است. اضافه بر بهرهبرداری از طلا و نقره و جواهرات .

نكته 15

پایهها، ستونها، كتیبههای سیمین با نقشهای مختلفی در نهایت مهارت قلمزنی شده بود. بین هر دو زاویه از پنجرههای ضریح مقدس یك صفحه بیضی شكل از طلا، كه مجموعاً به هیجده عدد میرسید و هر یك به وزن تقریبی پنجاه مثقال بود احادیثی درباره فضیلت زیارت حضرت رضا علیه السلام به خط حاج شیخ احمد زنجانی معصومی كتیبه نوشته شده است .

 

نكته 16
بر روی هر یك از دهانههای ضریح مقدس، از سمت پیش روی مبارك اسمی از اسمای چهارده معصوم علیهم السلام بر صفحهای فیروزه نشان از طلا و به خط ثلث و به قلم مرحوم حاج شیخ احمد زنجانی معصومی مكتوب بود. در بالای صفحات بیضی شكل، كتیبهای از نقره به طور برجسته، سوره مباركه هل اتی را به قلم همان كاتب در برداشت.

نكته 17
در چهار گوشه ضریح چهار خوشه انگور به عنوان نمادی از نحوه شهادت حضرت قرار داشت. بالای كتیبه سوره مباركه «یس» و بر لب ضریح چهل و چهار برگ از نقره ملمع بین چهل و چهار گلدان ملمع نصب شده بود كه بر روی صفحه مدور و محدب هر یك از آنها اسمی از اسمای حسنی الهی به طور برجسته و به خط ثلث و به رنگ سفید در زمینه لاجوردی مكتوب بود.

نكته 18

پس از گذشت بیش از چهل سال از نصب ضریح پیشین موجباتی همچون فرسودگی، و سست شدن پایهها و ساختار ضریح و ساییدگی پوشش و روكشهای نقرهای و طلایی آن، ساخت و نصب پنجمین ضریح را ضروری مینمود.

نكته 19

به دستور مقام معظم تولیت آستان قدس رضوی حضرت آیة الله واعظ طبسی، از سال 1372 مطالعات و بررسیهای مقدماتی ساخت ضریح آغاز گردید، و به دنبال آن طرحهای متعددی از طرف هنرمندان نامی كشور ارایه شد و نهایتاً توفیق طراحی ضریح نصیب استاد برجسته نگارگری كشور جناب آقای فرشچیان گردید.

نكته20

به منظور ساختن آخرین ضریح نخست بر اساس طرح موجود پایهها و ساختار ضریح كه تركیبی از كار آهنگری و نجاری است توسط واحدهای مربوطه در آستان قدس رضوی در نهایت استحكام انجام گرفت و ساختاری مركب از آهن و فولاد و چوب گردو برای نصب روكشها و پوشش طلا و نقره ساخته شد.

نكته21
با آماده شدن طرح استاد فرشچیان كار قلمزنی و زرگری و به عبارت دیگر اجرای طرح كه اساس كار ساخت ضریح و صورت پذیری آنست از تاریخ 12/11/75 تحت نظارت عالیه هنری استاد فرشچیان شروع شد و از میان چند نفر از هنرمندان قلمزن همچنان توفیق كار قلمرنی ضریح مطهر، نصیب استاد خدادادزاده اصفهانی گردید.

نكته 22

پس از چهار سال با كار بی وقفه روزانه و بعضاً شبانه و همچنین با كار متوسط روزانه شش نفر در كمال ظرافت و امتیاز هنری و در نهایت صلابت و استحكام كار قلمزنی پایان یافت و ضریح برای حمل و نصب آماده گردید. از ویژگیهای ضریح مطهر جدید، ضخامت پوشش نقرهای آن است كه حتی بعضاً به بیش از سه میلیمتر میرسد.

نكته 23

عملیات اجرایی برچیده شدن ضریح پیشین و نصب پنجمین ضریح از شامگاه روز شنبه 21/10/79، پس از مراسم غبارروبی آغاز گردید، و با هماهنگی كامل نیروهای فنی - تخصصی مورد نیاز به طور متوسط روزانه هفتاد نفر در سازمانی منظم و منسجم با تقسیم كار و تعیین مسئولیت هر یك از بخشهای عملیاتی و مدیران مربوطه طبق جدول زمانبندی شده، تحت مدیریت جناب آقای مهندس مهدی عزیزیان، مدیر عامل سازمان عمران و توسعه حریم حرم امام رضا علیه السلام به مدت پنجاه روز جریان خود را طی نمود. كار بنای عشق و كعبه مقصود، و فراز آمدن معبد خورشید در فضایی معنوی و شورانگیز آغاز شد.

نكته 24

محدوریت وقف به نصب بودن ضریح و عدم جواز شرعی انتقال آن از یك سو و از طرف دیگر، وجود موانع و مشكلات جدی فنی و معماری بر سر راه استحكام سازی پایههای نصب ضریح جدید موجب گردید تا پس از بررسی و مطالعات زیاد چاره كار به انتقال ضریح به قسمت زیرین حرم مطهر و نصب محاذی اطراف مضجع شریف دیده شود.

نكته 25
از جمله اقدامات اساسی دیگری كه همزمان با نصب ضریح مطهر صورت پذیرفت، بتون ریزی و كف سازی و مفروش نمودن كف حرم مطهر با سنگهای مرمر بسیار نفیس همراه با كانال كشی و برقراری سیستم تهویه و هوا دهی زمینی و دیواری است، و نیز مرمت آیینه كاریها و كاشیكاریها و كتیبه
های روضه منوره از جمله دیگر اقداماتی بود كه در جریان عملیات نصب ضریح به آن مبادرت شد.

نكته 26

سنگ پلاك پیشین مضجع، كه مركب از 12 قطعه سنگ بود برداشته شده، به موزه مركزی آستان قدس رضوی انتقال یافت، و به جای آن سنگ نفیس مرمر یكپارچه به طول 20/2 و عرض 10/1 و ارتفاع 90 سانت كه در نهایت جلا و صفا و زیبایی حجاری شده بود نصب گردید.

نكته 27
در اطراف ضریح مطهر به نشانه چهارده معصوم چهارده دهانه به شكل محراب طراحی و اجرا شده است. سیر نقش
ها و جهت قوسهای آن یكدیگر را همراهی و تكمیل كرده، و مدار یگانه آنها كه نهایتاً به مركز و نقطه واحدی میرسد، تداعی كننده اصل اصیل عرفانی مشاهده وحدت در كثرت و كثرت در وحدت میباشد، و نیز وحدانیت ذات باریتعالی و قائمیت و بازگشت پذیری كائنات و ممكنات را به او متجلی میسازد.

نكته 28

در هشت لچكی چهار گوش ضریح مطهر، به سبك هنر اصیل ایرانی، از گل آفتابگردان كه نمادی از شمس الشموس كه یكی از القاب امام رضا علیه السلام است نقش
هایی تعبیه شده است. در اطراف ضریح مقدس گلهایی پنج و هشت برگی به نشانه خمسه طیبه و هشتمین امام طراحی و اجرا شده است.

نكته 29

دو سوره مباركه «یس» و «هل اتی»، در بالای ضریح مطهر به صورت كتیبه دور تا دور ضریح نوشته شده است. طول كتیبه بالایی یعنی سوره مباركه «یس» دارای 66/17 و عرض 18 سانتیمتر و طول كتیبه «هل اتی» 76/16 و عرض آن 14 سانت می
باشد، هر دو كتیبه و دیگر خطوط بیرونی و داخلی ضریح مطهر كه مشتمل بر آیاتی از كلام الله مجید و اسمای حسنی الهی و نامهای حجج خداوندی است، در كمال قوت و استحكام توسط خوشنویس نامی جناب آقای موحد نوشته شده است.

نكته30
برای اولین بار پوشش داخلی ضریح مطهر، سقف و دیوارهای آن با نقش و نگارها و كتابت اسماء الهی، با خاتمكاری یه طرز بسیار بدیع و زیبا تزیین یافته است. طراحی نقوش داخل ضریح مطهر، توسط استاد فرشچیان انجام یافته، و اجرا و یا خاتم
كاری توسط استاد هنرمند كشتی آرای شیرازی و همكارانشان صورت پذیرفته است.

نكته31

ضریح مطهر جدید حدود 12 تن وزن داشته، ضخامت پوشش نقره
ای و طلایی آن و اتصال روكشهای بدون پیچ یكی از ویژگیهای این ضریح است. طول ضریح 78/4 و عرض آن 37/3 و ارتفاع آن با محاسبه سنگ پایه 96/3 متر میباشد.

نكته32

حرم مطهر مجموعه
ای است تقریباً مدور، كه مركز آن مضجع منور امام ابوالحسن الرضا علیه السلام قرار دارد. همچنین حرم مطهر كه گنبد درخشان و طلایی برفراز آن قرار دارد، تقریباً در مركز بناهای آستان مقدس واقع شده، و از نقطه نظر معماری و هنری بسیار بدیع و استوار، و زیبا و دل انگیز است.

نكته33

سالانه در این حرم مطهر بیش از 700 هزار مُهر نماز مورد استفاده و جایگزین مُهرهای شکسته و کثیف می
شود.

نكته34

نام
های حرم مقدس امام رضا علیه السلام به ترتیب ذیل میباشد:
آستان ملائك پاسبان - ارض اقدس - بقعة مباركه - حرم مطهر - روضة رضویه - روضة مقدسه - روضة منوره - عتبة عالیه - قبلة هفتم - كعبة آمال - مرقد ملكوتی - مرقد منور - مضجع شریف - معین الضعفاء.

نكته 35
سقف حرم دارای دو پوشش است، پوشش اول: كه از زیر مشهود است، به صورت مقعر و مقرنس بوده، ارتفاع آن از سطح حرم تا نقطه پایانی سقف 80/18 متر می
باشد، و پوشش دوم: همان لایه خارجی گنبد مطلی است.

نكته 36

حرم مطهر تقریباً به شكل مربع بوده، و مساحت آن پس از توسعه
یی كه پس از انقلاب اسلامی انجام شد، به 139 متر مربع بالغ شده است، سطح حرم با سنگ مرمر مفروش گردیده، و تمام ازاره دور حرم با كاشیهای ممتاز و ظریف چینی مانند، با رنگهای بسیار دلپذیر، مشهور به كاشیهای سنجری مزین شده است، بر روی این كاشیها آیات قرآن و احادیث معصومین علیهم السلام با خط رقاع و ثلث، همراه با نقشهای اسلیمی نوشته و تزئین یافته است.

نكته 37

از طریق چهار صفه یا ممر حرم مطهر، با رواق
های اطراف اتصال یافته، و زائرین از طریق آنها حضور حضرت تشرف حاصل مینمایند. پیش از این، در ضلع جنوبی حرم مطهر (پیش روی مبارك)، دو محراب بسیار نفیس و ممتاز از جنس كاشی چینی نصب بوده، كه پس از توسعه به لحاظ قدمت و نفاست، به موزه آستان قدس منتقل شده است.

نكته 38

حرم مطهر در اوایل قرن ششم یعنی دوران سلطان سنجر سلجوقی، با كاشی
های بسیار نفیس تزیین یافته، و وجود تاریخ 612 هجری قمری، كه بیانگر دوران سلطنت سلطان محمد خوارزمشاه میباشد، گویای اقدامات و فعالیتهایی است، كه در این زمان، در زمینه توسعه و مرمت ابنیه حرم مطهر انجام یافته است.

نكته 39

حرم پاك امام، اضافه بر جلال معنوی و جذبه روحانی، و زیبایی و شكوه معماری، مزین به برخی از نفایس و مآثر ارزشمند است، تعدادی از هدایای بزرگان و حكمرانان گذشته، در قاب
هایی تعبیه شده، در مكانهایی از حرم مطهر، در برابر دید زائران قرار دارد. این جواهرات و نفایس كه در هشت قاب چیده شده، شامل 104 قلم اشیای مختلف است. قدیمیترین آنها سلیمانیههایی است، با دور نقره، مربوط به 550 سال قبل، و دیگر شمشیری جواهر نشان و خنجر الماس نشان، و مروارید و تسبیح و انگشترهایی از الماس و برلیان درشت.

نكته40

گنبد حرم از آجر ساخته شده، و سپس روی آن را با الواح مسی، كه روكشی از طلا دارد پوشانده
اند، تذهیب این گنبد برای آخرین بار در سال 1010 تا 1016، در زمان شاه عباس صورت گرفته، و به طوری كه از گفتههای محققان بر میآید، رویه و سطح این گنبد پیش از آن كاشیكاری بوده است

 

 




تاریخ: شنبه 31 خرداد 1393برچسب:حرم امام رضا,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا
  1. طرز تهیه شربت ها

شربت سرکه و عسل

از عسل و سرکه ترکیبی درست می کنند که دو برابر عسل و یک برابر سرکه است که اکسی مل نام دارد . بسیار خوشمزه بوده و مصرف طبی دارد .

شربت عسل (عسل محلول در آب )

یک یا دو قاشق غذا خوری را در یک لیوان ولرم مخلوط کرده و بنوشید.

 

شربت آب لیمو با عسل

یک یا دو قاشق غذا خوری عسل را با یک قاشق چای خوری آب لیمو ترش در یک لیوان آب ولرم مخلوط کرده و پس از سرد شدن بنوشید.

 

شربت آب پرتقال با عسل

 

الف: نصف لیوان آب پرتقال و نصف آب نارنگی را با مقداری عسل مخلوط نموده و پس از سرد شدن در یخچال با انداختن تکه های یخ در آنمصرف نمایید.

ب:زرده تخم مرغ را هم زده و با یک لیوان آب پرتقال مخلوط و مقداری عسل م کمی خامه به آن افزوده مصرف نمایید. می توانید از مخلوط کردن آب پرتقال و عسل هم شربت تهیه نمایید.

 

شربت به لیمو با عسل                          

 

نصف لیوان آب سیب را در نصف لیوان پرتقال و قدری عسل مخلوط کرده ودر موقع مصرف یک پرتقال برای تزئین در لیوان می اندازیم.

 

یک نوشیدنی لذیذ

نصف لیوان آب سرد را با نصف لیوان آب پوره شاتوت مخلوط کنید و مقداری عسل جهت شیرین شدن به آن اضافه کرده ودر آخر مقداری جوز هندی روی آن پاشیده .تکه های یخ در لیوان می اندازید و مصرف می نمایید.

 

 

شیر و عسل

 

عسل به علت داشتن مواد معدنی اگر همراه شیر مصرف شود یک غذای کامل را تشکیل می دهد. بعضی از محققین تا کید می کنند که به مدت 12 هفته می توان به عنوان غذا فقط از شیر وعسل و و یتامین استفاده نمود بدون اینکه در بدن هیچ گونه کمبودی از نظر مواد غذایی پدیدار شود.

 

مخلوط شیر وعسل از مغذی ترین و شفابخش ترین غذاها بوده و مصرف آن برای همه مخصوصا اطفال بسیار نافع است زیرا سریع الجذب بوده . به آسانی هضم می گردد. چنانچه دو قاشق غذا خوری عسل را در یک لیوان شیر گرم حل نموده و بنوشید یک نوشابه بی نهایت مقوی و دلچسب است.

دکتر hay dak فردی که زندگیش را صرف تحقیق عسل و زنبور عسل نمود مدت سه  ماه فقط یک لیوان شیر و 100 گرم عسل غذای او بود که بعد از این مدت .به جز مختصری کمبود ویتامین c، کوچکترین آثار و عوارض و ناراحتی در بدنش دیده نمی شد

 
 
 
 
 
شربت عسل:

خوردن فقط شربت عسل بمدت هفت روز باعث رفع هر نوع عفونت مي شود. يك ليوان شربت عسل كه با حالت مكيدن خورده شود بمدت هشت ساعت انسان تشنه و گرسنه نمي شود. روزي سه ليوان بخوريد.

مواد لازم

1- يك ليوان آب

2- يك قاشق غذاخوري عسل

3- يك ليمو ترش

4- دو تكه يخ

طرز تهيه شربت عسل : يك قاشق عسل را در يك ليوان آب ريخته با چنگال هم بزنيد .سپس آب يك عدد ليمو ترش را در آن بچكانيد و دو تكه يخ را در ليوان بيندازيد بعد از خنك شدن ميل كنيد.

مفيد براي:

شربت عسل به همه مزاج ها سازگار است و حالت تعادل ايجاد مي كند.

شربت عسل براي كساني كه هيچ چيز در معده آنها نمي ماند و يالا مي آورند و مسموميت غذايي دارند مفيد است.



مضرات مصرف شكلات و شيريني قنادي:

1- ضد ويتامين B (موثر در سلامتي و نشاط پوست)است بدين صورت كه با توليد زياد الكل در روده بزرگ مقدار ويتامين B توليد شده در روده بزرگ را كم مي كند و يا از بين مي برد و دچار سردرد مي شويد.

1- دچار كيست تخمدان در خانمها مي شود.

2- اگر گلو درد داشته باشيد درد بيشتر مي شود.

3- نازايي



مضرات مصرف قند و شكر:

ميكروبها براي رشد به قند و شكر (قند راست گرا) نياز دارند واز آن تغذيه مي كنند.

1- كندي ذهن و شعور مي آورد.

2- عامل OH در روده بزرگ الكل مي سازد.

(نقل از دكتر حسين روازاده: قند باعث گرسنگي نامرئي و باعث بيماري هاي گمشده شده و اعصاب را ضعيف كرده كبد را خراب مي كند.)



مضرات مصرف بيسكويت وكيك:

بعلت داشتن بيكين پودر (كربنات آمونيم ياآمونياكNH3+CO3) باطن انسان را خراب مي كند.



مضرات مصرف پيتزا و سوسيس و كالباس:

1- تومور مغزي

2- ترس و كابوس در خواب

3- سنگيني معده همراه با كسالت



مضرات مصرف جوش شيرين(بيكربنات سديم):

كم خوني(كساني كه نان زياد مي خورند كه در آن جوش شيرين استفاده شده باشد).



مضرات مصرف كنسرو و كمپوت:

باعث كم خوني (داشتن افزودني مجاز EDTAجلوگيري از زود فاسد شدن)



مضرات مصرف رب:

1-در كنسرو رب ايجاد آلزايمر (از كار افتادن مغز) و كندي ذهن و شعور بخاطر استات سديم

2-در رب خانگي بعلت جوشيدن زياد از بين رفتن ويتامينهاي گوجه



مضرات مصرف مرغ ماشيني:

مرغ ماشيني بعلت اينكه 45 تا 50 روز نمي گذارند بخوابد بدنش مملو از اسيد لاكتيك مي شود و غذاها و داروهايي كه به مرغ مي دهند در نسوج مغز استخوان مرغ رسوب مي كند.سعي كنيد نخوريد مخصوصا پوست مرغ را.



بخوريد :

نان

طرز تشخيص نان خوب

اگر راحت تكه شود خوب است. نان اگر كش بيايد داراي جوش شيرين است و ضرر دارد.



 
  1. نوشابه گرم(چاي)

    چاي مضر:

    گياه سمي است آفت كم دارد هيچ حيواني آنرا نمي خورد. بذر چاي كوچك مثل فندق بوده و بسيار تلخ است.

    چاي به هضم غذا با زياد كردن اسيد معده كمك مي كند.واگر چاي را بدون قند بخورند فشار خون پايين آمده و سرگيجه مي گيرند.



    قهوه محرك است نخوريد.



    مضرات مصرف چاي زياد 5 تا 6 ليوان در روز

    بدليل از بين بردن آهن فريتين خون آنها بالا رفته كبد مي خواهد كمبود آهن را جبران كند پس از آهن ذخيره استفاده كرده و فريتين خون روي 300 يا400 مي رود.(ادويه تند يا كاري)

    1- دچار بيماري قلبي مي شويد.

    2- ساييدگي استخوان

    3- ديسك كمر

    4- فتخ ديسك

    5- سنگهاي كليوي

    6- تومورهاي مغزي

    7- كم خوني

    8- سرطانزا(سرطان مري 5 تا 6 ليوان چاي داغ در روز)

    9- عرق كردن زياد(كف دست – زير بغل – كف پا)



تاریخ: چهار شنبه 28 خرداد 1393برچسب:عسل ,خواص داروئی عسل,شربت عسل,,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

خواص درماني و غذايي گوجه ‌فرنگى

گوجه ‌فرنگى ابتدا به ‌عنوان گياه زينتى در باغچه ‌ها مورد استفاده قرار گرفت وبه نام سيب طلايى يا سيب عشق معروف شد. مصرف گوجه ‌فرنگى به‌ عنوان نوعى سبزى ازقرن نوزدهم ميلادى به بعد شروع شد و بعد از جنگ جهانى اول به ‌تدريج بر مصرف آن اضافه شد، ‌طورى که امروزه به صورت خام و پخته يا به ‌صورت سس و رب موارد استعمال زيادى دارد.

تركيبات شيميايي

بررسي تركيبات و مواد موجود در گوجه فرنگي نشان مي دهد كه درميوه ي گوجه فرنگي رسيده، گلوكز، فروكتوز، ساكاروز و تقريبا تمام آمينواسيدهاي اصلي به استثناء تريپتوفان وجود دارد.

اسيد آلي اصلي و عمده ي موجود در گوجه فرنگي، اسيد سيتريك است. اسيديته ي ميوه به تدريج از مرحله ي سبزي به طرف قرمز شدن افزايش مي يابد و حداكثر آن، موقعي است كه قرمز شدن و رنگ عوض كردن آن آغاز مي گردد و پس از آن رو به كاهش مي گذارد. ماده ي رنگي اصلي و عمده ي گوجه فرنگي كاروتنوئيد، بتاكاروتن  و ليكوپن مي باشد. حداكثر مقداركاروتنوئيدها در حالتي است كه گوجه فرنگي در زير تابش مستقيم نور رشد مي كند.

خواص و كاربرد :

ميوه ي نارس گوجه فرنگي سمي است و بايد از خوردن آن پرهيز كرد. به علاوه خوردن برگ آن که به عنوان دارو در مواردي تجويزمي شود، بايد در حد اعتدال و به مقدار مجازو محدود، در حدي كه پزشك تعيين كرده مصرف شود، زيرا برگ آن هم سمي است.

- در چين از جوشانده ي ريشه، شاخه ها و برگ هاي مسن گوجه فرنگي براي رفع دندان درد  استفاده مي کنند و خود گياه نيز خاصيت حشره كش دارد .

ماده‌اي سمّي به نام سولانين در گوجه‌فرنگي سبز و نارس وجود دارد که خوردن آن موجب مسموميت مي‌شود و دل پيچه، اسهال و باز شدن مردمک چشم ايجاد را مي‌ کند.

- در هند و چين از ميوه ي گوجه فرنگي به عنوان ملين استفاده مي شود و براي تقويت مسلولين(مبتلايان به بيماري سل )، تب هاي حصبهاي، رفع ورم ملتحمه ي چشم، آماس گوش(اوتيت)  و دفع سنگ كليه  تجويز مي شود.

- در اندونزي از گرد برگ هاي خشك كوبيده ي گوجه فرنگي، براي رفع آفتاب سوختگي پوست  و صورت استفاده مي شود. از پاشيدن آب دم كرده ي برگ گوجه فرنگي، براي دفع آفت كلم  به نام كاترپيلار نتيجه خوبي گرفته شده است.

- مصرف گوجه ‌فرنگي براي مبتلايان به دردمفاصل  تجويز شده است و براي مبتلايان به نقرس  و روماتيسم  مفيد است.

- گوجه ‌فرنگي، خنک و اشتها ‌آور است و آب آن براي رشد و نمو بهتر طفل موثر مي‌باشد.

- گوجه فرنگي به علّت دارا بودن ويتامين‌هاي A  ، B، C، K  ومواد معدني مانند کلسيم ، فسفر  و آهن در تأمين انرژي و تقويت بدن نقش موثري ايفاء مي ‌کند.

گوجه ‌فرنگي يکي از مهم ترين منابع ويتامين A مي ‌باشد. لذا در تقويت بينايي،  تقويت و سلامتي پوست و مخاط‌ ها (دهان و بيني) رشد و نمو استخوان‌ها ضروري است.

- گوجه ‌فرنگي سرشار از ويتامين‌هاي B1  و B2  مي ‌باشد؛ از اين جهت در تسکين دردهاي عصبي، رفع    بي ‌اشتهايي، و درمان يبوست ، نقصان ترشح شيرمادر و تورم‌ دهان تجويز مي ‌شود.

- گوجه ‌فرنگي، بدن را در برابر امراض و بيماري‌هاي عفوني  حفظ مي‌ کند.

- مصرف گوجه ‌فرنگي نيرو و نشاط مي ‌بخشد و پوست و دانه‌هاي آن به هضم غذا کمک مي ‌کند و روده‌ها را پاک مي ‌نمايد.

- آب گوجه ‌فرنگي ادرار‌آور مفيدي است.

- براي تميز کردن خون بايد از آب گوجه فرنگي و کرفس به نسبت مساوي و به مقدار 3 فنجان در روز، قبلاز غذا و به مدت 3 هفته استفاده کرد.

- گوجه ‌فرنگي هضم مواد نشاسته‌اي را آسان مي ‌کند و به همين جهت از آن سس درست کرده و با حبوبات  پخته مصرف مي ‌کنند.

- مصرف گوجه ‌فرنگي براي اشخاصي که مبتلا به سنگ کليه و مثانه و کبد  هستند، تجويز شده است.

- گوجه ‌فرنگي بعد از ليموترش  بيش از سايرميوه‌ها ويتامين C  دارد و مقدار زيادي فسفر،آهن، سيليس و کلسيم دارد.

- گوجه فرنگي گرچه داراي اسيد سيتريک است، اما بدن را قليايي مي‌‌کند.

- بوي برگ ‌هاي گوجه ‌فرنگي، زنبورهاي خرمايي را ناراحت مي‌ کند، لذا مي ‌توانب وته‌ ي گوجه ‌فرنگي را در باغ‌ها و بوستان‌ها کاشت تا از گزند زنبورها در امان باشند.

- اگر در محل مورچه ‌ها چند عدد برگ گوجه ‌فرنگي بگذاريد، بوي اين گياه مورچه‌ها را فراري مي ‌دهد.

- براي تميز کردن لکه ي جوهر بر روي لباس، يک تکه پنبه را در آب گوجه فرنگي فروبرده و روي لکه ي جوهر بماليد. سپس آن را بشوييد.

- اگر پوست شما کک و مک  دارد، هر روز آن رابا آب گوجه فرنگي تميز کنيد. کم کم کک و مک ‌ها را از بين مي ‌برد.

- براي جلوگيري از مزاحمت حشرات مي ‌توانيد برگ ‌هاي گوجه ‌فرنگي را به بندبکشيد و آن ‌را در اطاق خود بياويزيد، با اين کار حشرات فرار مي ‌کنند.

- سالاد کاهو و گوجه ‌فرنگي درمان کننده ي امراض عصبي هستند.

خوردن گوجه ‌فرنگي، براي بعضي بيماراني که دچار حساسيت يا آلرژي (خارش بدن،قرمز شدن پوست، آسم، کهير و...) هستند، ضرر دارد.

تذکرات:

1. گوجه ‌فرنگي نارس و کال هضمش سنگين است، لذا خوردن آن باعث دل درد مي ‌شود.

2. سرخ کردن زيادگوجه فرنگي در روغن باعث سنگيني هضم آن مي ‌شود و روي آتش کباب کردن آن مناسب است 

3- ماده‌اي سمّي به نام سولانين در گوجه‌فرنگي سبز و نارس وجود دارد که خوردن آن موجب مسموميت مي‌شود و دل پيچه، اسهال و باز شدن مردمک چشم راايجاد  مي‌ کند.

4- خوردن گوجه ‌فرنگي، براي بعضي بيماراني که دچار حساسيت يا آلرژي  (خارش بدن،قرمز شدن پوست، آسم ، کهير و...) هستند، ضرر دارد.




تاریخ: سه شنبه 27 خرداد 1393برچسب:خواص درماني و غذايي گوجه ‌فرنگى,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا
  1. آب التهابات داخلی را فرو می نشاند.
  2. مصرف یک لیوان آب داغ با یک قاشق نمک برای افرادی که مبتلا به سوء هاضمه می باشند سودمند است .
  3. نوشیدن آب در رفع بیماری هایی نظیر نقرس ، زیادی اسید اوریک ، آب مروارید ، دیسک کمر ، کم خونی ، زردی پوست ، قند خون ، سرطان ، حصبه ، مسمومیت ، جنون ، بی خوابی و عفونت تاثیر به سزائی داشته و می تواند نقش نیکوئی ایفا کند .
  4. آب نیرو بخش بوده ، ادرار و عرق را افزایش داده و سموم بدن را از طریق پوست دفع می کند ، در ضمن مصرف آب انرژی را نیز زیاد می کند .
  5. نوشیدن آب سرد به طور ناشتا و قبل از خواب مانع یبوست می شود .
  6. صبح ها به مدت چند دقیقه اگر آب سرد در داخل دهان نگه داشته شود چین و چروک اطراف دهان را از بین می برد و اگر با آب جوشیده صبح ها بر زیر چشم کمپرس شود موجب رفع سیاهی آن می گردد .
  7. حمام کردن در آب گرم و یا آب دریا ( به مدت چند بار در هفته ) قلب را تقویت می کند و قرار دادن کیسۀ یخ یک ساعت بر روی تبخال موجب درمان آن می شود .
  8. نوشیدن آب جوش به صورت ناشتا صفرا را کاهش می دهد .
  9. قدم زدن در آب سرد و یا نوشیدن دو لیوان آب سرد قبل از خواب در رفع لاغری و همچنین در رفع ناراحتی اعصاب اثر مثبت دارد .
  10. ماساژ دادن بدن با آب گرم در تنظیم فشار خون موثر بوده و دوش گرفتن با آب سرد و همچنین نوشیدن آب گرم و یا قرار دادن پاها در آب گرم در رفع قاعدگی سخت اثر مفیدی دارد ، شستشو با آب سرد نیز موجب تسکین چشم درد می شود .

آب معدنی

مصرف آب معدنی بدون گاز به طور ناشتا برای افراد مبتلا به بی خوابی نافع می باشد ، این نوع آب ها معمولا دارای اثر رقیق کنندۀ خون ، کاهش دهندۀ صفرا ، ادرار آور ( مدر ) ، ضد عفونی کننده و تنظیم کنندۀ حرکات دودی روده ها می باشد ، همچنین مصرف آب معدنی برای افرادی که مبتلا به بد بوئی دهان ، تشنج ، چاقی ، عوارض پوستی و ناراحتی های دستگاه گوارش ، کلیه ها و کبد می باشند نافع است .

مضرات آب

  1. زیاده روی در نوشیدن آب موجب کم اشتهایی شده و نوشیدن آب سرد بعد از غذا نیز موجب دل پیچه می شود .
  2. نوشیدن آب خیلی سرد موجب ناراحتی کلیه ها ، معده ، آسم ، مننژیت ، سوزش معده ، سرما خوردگی ، کمر درد و همچنین ورم بیضه ها می شود ، ضمنا اشخاصی که به ناراحتی های مذکور مبتلا باشند ، مجاز به مصرف آب سرد نیستند .
  3. مصرف آب های سنگین موجب ترش کردن معده می گردد .
  4. نوشیدن آب به مقدار زیاد برای بیماری های کم اشتهایی ، نیروی جنسی ، تب ، ناراحتی های ریوی ، فشار خون و ورم کلیه مضر می باشد .
  5. مصرف آب بعد از غذاهای گوشتی ، غذاهای چرب و سنگین باعث بروز سکسکه شده و نوشیدن آب بعد از غذا و یا حمام آب سرد برای افرادی که ناراحتی قلبی دارند اثر زیانبخشی دارد .
  6. استحمام با آب بسیار گرم موجب ضعف چشم و همچنین ناراحتی پوست شده و در نتیجه به زیبائی پوست لطمه وارد می کند .
  7. نوشیدن آب مابین غذا و بعد از غذا موجب سوء هاضمه گشته و آشامیدن آب سرد بعد از خوردن انگور نیز زیان آور می باشد .

 




تاریخ: شنبه 24 خرداد 1393برچسب:مضرات و فواید آب,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

<!-- begin www.dido.ir News script -->
<script type='text/javascript'> document.write ('<iframe width=100% height=100% border=0 frameborder=0  src=\'http://www.dido.ir/getNews.aspx?nc=10&c=1a2a3a4a13a6a7a8a9a11a16a17&C1=ffffff&C2=ffffff&title=آخرین اخبار روز\' style=border: 1px solid #FFFFFF; scrolling=auto marginwidth=1 marginheight=1 name=daylink >Not supported</iframe>');</script>
<!-- end www.dido.ir News script -->




تاریخ: چهار شنبه 21 خرداد 1393برچسب:اخبار,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا



تاریخ: چهار شنبه 21 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

۱۵ نکته در مورد آسپرین

معمولا همه ما حتی برای یک بار هم که شده از قرص های آسپرین استفاده کرده ایم. اما ایا در مورد عوارض و یا فواید این قرص ها اطلاعاتی دارید؟ در این مطلب ۱۵ نکته مفید و جالب در مورد این قرص ها را برایتان آورده ایم که خواندن آن می تواند بر اطلاعات بیفزاید.

 

1.نباید به کودکی که تب دارد، آسپیرین داده شود. به‌خصوص اگر علایم آنفلوانزا یا آبله‌مرغان در او وجود داشته باشد. زیرا ممکن است باعث ایجاد حالتی جدی و کشنده به نام «نشانگان ری» شود. به همین علت مصرف آن در کودکان، در بسیاری کشورها قدغن شده است و جز در موارد خاص تجویز نمی‌شود.

۲٫افرادی که سابقه خونریزی معده دارند، نباید آسپیرین مصرف کنند. یکی از عوارض جانبی آن، ایجاد زخم یا خونریزی معده است. اگر پس از مصرف، علامتی مبنی بر خونریزی معده دیدید، بلافاصله مصرف آن را قطع کنید و با پزشک خود تماس بگیرید.

۳٫نوشیدن الکل هنگام مصرف آسپیرین، خطر بروز خونریزی معده را بالا می‌برد.

۴٫ با وجودی که آسپیرین از داروهای بدون نیاز به نسخه است، مصرف آن برای جلوگیری از سکته،‌ حتما باید تحت‌نظر پزشک باشد.

۵٫ اگر برای پیشگیری از حمله قلبی آسپیرین مصرف می‌‌کنید، باید در خوردن سایر مسکن‌ها (مثل ایبوپروفن) دقت کنید. اگر لازم است حتما هر دو را مصرف کنید، پروفن را ۸ ساعت قبل از آسپیرین بخورید.

۶٫در صورت بارداری، قبل از مصرف هر دارویی، از جمله آسپیرین، با پزشک خود مشورت کنید.

۷٫ دارو را به مقدار توصیه شده با یک لیوان آب بخورید. مصرف همزمان آب با شیر یا غذا بهتر است و احتمال ناراحتی معده را کم می‌کند.

۸٫انواع پوشش‌دار محافظ معده (EC) را هرگز قبل از بلعیدن نجوید. این لایه برای محافظت معده است و اگر قبل از بلعیدن جویده شود، از بین خواهد رفت.

۹٫یک نوع آسپیرین آهسته‌رهش نیز برای اثرگذاری طولانی‌تر ساخته شده است. این نوع قرص را هم نباید بجوید.

۱۰٫ همه داروها (از جمله آسپیرین) را به صورت دربسته دور از رطوبت و گرما نگه دارید. قرار گرفتن آسپیرین در معرض رطوبت، باعث تجزیه آن و ایجاد بوی سرکه‌مانند می‌شود.

۱۱٫ اگر به جراحی نیاز داشته باشید، حتما باید در مورد مصرف آسپیرین به جراح اطلاع دهید. معمولا لازم است مصرف آسپیرین مدتی قبل از انجام جراحی قطع شود چون احتمال خونریزی را بالا می‌برد.

۱۲٫آسپیرین مانند همه داروها، عوارض جانبی‌ای دارد؛ مدفوع سیاه‌ خونی، سرفه خونی، تهوع یا استفراغ، مشکلات شنوایی، زنگ‌زدن گوش و معده‌درد. در صورت بروز این عوارض، با پزشک در مورد ادامه مصرف آن مشورت کنید.

۱۳٫آسپیرین با بعضی داروهای دیگر تداخل اثر دارد بنابراین قبل از مصرف آن با هر داروی دیگری، با پزشک خود مشورت کنید.

۱۴٫خاصیت ضدانعقادی آسپیرین، باعث شد پزشکان به آن به چشم یک معجزه بنگرند. حتی در بعضی موارد به همه افراد بالای ۴۵ سال توصیه می‌شد روزانه یک عدد ‌آسپیرین بچه بخورند تا احتمال بروز سکته در آنها کاهش یابد.

اما به‌تازگی مصرف روزانه آسپیرین، برای همه افراد، زیر سوال رفته است. محققان به ضررهای مصرف مدام آن (مانند خطر خونریزی‌های داخلی) پی برده‌اند و نگران هستند شاید این ضررها، منافع آن را زیر سوال ببرد، بنابر نتایج این تحقیقات، پزشکان به بیمارانی که تاکنون سکته نکرده‌اند یا دچار حمله قلبی نشده‌اند، استفاده روزانه از‌ ‌آسپیرین را توصیه نمی‌کنند اما برای افرادی که سابقه سکته داشته‌اند یا به شدت در معرض آن هستند، استفاده روزانه از آسپیرین، برای جلوگیری از سکته مجدد، توصیه می‌شود.

 

15. فردریک بایر، بینانگذار شرکت داروسازی بایر، متولد سال ۱۸۲۵ در آلمان بود. او به دنبال شغل پدرش، به نساجی و رنگرزی پارچه رو آورد و یک کارخانه نساجی به نام «بایر» تاسیس کرد. در آن زمان، برای رنگ‌کردن پارچه، از رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شد اما آنها در کارخانه جدید خود، برای رنگرزی پارچه، شروع به استفاده از رنگ‌های حاصل از مواد نفتی کردند.

این کارخانه بعد از چندی، با استخدام چند شیمیدان جوان، شروع به فعالیت در زمینه‌های داروسازی کرد و توانست به غولی عظیم در داروسازی تبدیل شود. یکی از شیمیدان‌های جوان کارخانه بایر، فلیکس‌ هافمن بود. او برای رسیدن به یک داروی مسکن برای درمان آرتریت پدر خود، آزمایش‌های مختلفی روی موادشیمیایی و ضایعات رنگی انجام داد. یکی از این مواد شیمیایی، استیل سالیسیلیک‌اسید بود که چند سال قبل یک شیمیدان فرانسوی آن را کشف کرده بود.

این بار هافمن جوان با تمرکز روی خواص شفابخش این ماده، توانست به روش‌های ساخت جدیدی برسد و درنهایت این دارو به نام او به ثبت رسید. هرچند بعد از ثبت ‌نام او به عنوان کاشف آسپیرین، اعتراض‌هایی صورت گرفت و محققان دیگری ادعا کردند که پیش از هافمن به این کشف رسیده بودند اما درنهایت کارخانه‌ بایر این محصول را در سال ۱۸۹۹ به نام تجاری «آسپیرین» رسما به ثبت رساند و این دارو در همه جهان معروف شد.




تاریخ: سه شنبه 20 خرداد 1393برچسب:۱۵ نکته در مورد آسپرین ,آسپرین,,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

<!-- www.bahar22.com -->
<p align="center">
<marquee style="FONT-SIZE: 8pt; FONT-FAMILY: Tahoma; padding-top:5px; padding-bottom:5px" scrollamount="4" scrolldelay="114" direction="right" height="20" width="151">اللّهُمَّ
كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في
هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً
وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً</marquee></p>
<p align="center"><a target="_blank" href="http://www.bahar22.com"><span style="text-decoration: none">خدمات وبلاگ نویسان جوان</span></a></p>
<!-- www.bahar22.com -->




تاریخ: سه شنبه 20 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

 

 




تاریخ: شنبه 17 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

 




تاریخ: شنبه 17 خرداد 1393برچسب:عکس فشنگ شکاری,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

عکس فشنگ شکاری




تاریخ: شنبه 17 خرداد 1393برچسب:فشنگ شکاری,گلوله شکاری,,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

ای سـاربان، ای کـاروان، لیلای من کـجا می بری
با بردن لیلای من، جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
در بسـتن پیمان ما، تنها گواه مـا شد خــدا
تا این جهان بر پا بود، این عشق ما بماند به جا
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
در بستن پیمان مـا، تنها گواه مـا شد خـدا
تا این جهان بر پا بود، این عشق ما بماند به جا
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
تمامی دینم به دنیای فانی، شراره ی عشقی که شد زندگانی
به یاد یاری خوشا قطره اشکی، به سوزه عشقی خوشا زندگانی
همیشه خــدایا محبت دلــها، به دلـها بماند بسان دل مـا
که لیلی و مجـنون فسانه شود، حکــایت مـا جـاودانه شود
تو اکنون ز عشقم گریزانی،
غم اندازه عشقم نمی خوانی،
از این غم چه حالم نمی دانی،
پس از تـو نمودن برای خـدا، تو مرگ دلم را ببین و برو
چو طوفان سختی ز شاخه ی غم، گل هستی ام را بچین و برو
که هستم من آن تک درختی، که در پای طوفان نشسته
همه شاخه های وجودش، ز خشم طبیعت شکسته
ای سـاربان، ای کـاروان، لیلای من کـجا می بری
با بردن لیلای من، جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری




ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

غذا و پی‏آمدهای آن بر جسم و جان

حضرت علی علیه‏السلام فرمود: «اَقْلِلْ طَعاما تُقْلِلْ سَقاما؛ خوراکی را کم کن تا

بیماری را کم کنی.» در دین مبین اسلام، بارها پرخوری و زیاده‏روی در خوردن و

آشامیدن نکوهش شده است. زیاده‏روی در خواب و خوراک، از کمبود آن زیان‏بخش‏تر است؛

زیرا اسید استیک موجود در مواد غذایی، در کبد، کلسترول تولید می‏کند و با فرستادن

کلسترول به خون، هر چه بیشتر بخوریم، کلسترول بیشتری تولید می‏شود. این مسئله سبب

آزردگی رگ‏هایی است که شادابی و عمر آدمی به آنها بستگی دارد. جمله معروفی است که:

هر خوراکی کمش دوا، اندازه‏اش غذا و زیادش بلاست. در قرآن کریم اسراف در خوردن و

آشامیدن، به طور مطلق نهی شده و حتی برای عسل یا انگور با آنکه بارها ستوده

شده‏اند، استثنایی وجود ندارد. در بدن انسان غده‏های کوچکی هست که کم کاری یا

پرکاری آنها، بر رفتارهای وی اثر می‏گذارد. برای مثال، خوب کار نکردن غده تیروئید،

گاه شخص را کودن و خمود می‏کند و او را به گوشه‏نشینی وامی‏دارد. بدین ترتیب، در

تکالیف دینی و پاکیزگی خود سستی می‏ورزد. غذا تأثیر انکارناپذیری بر روی شخصیت

درونی انسان دارد. دلیل خلق و خوی هیتلر را کارشناسان تغذیه و روان پزشکان، زیاده

روی در خوردن شیرینی‏جات دانسته‏اند و بارها از علاقه بی‏اندازه او به شیرینی سخن

گفته‏اند. رژیم قندی، ذخیره ویتامین‏های گروه B را از بین می‏برد و با نابودی عناصر

آرام بخش اعصاب، ستیزه‏خویی و هیجان‏های ناخوشایند را در شخص پدید می‏آورد. همچنین

کودکی که همواره با غذای نجس و حرام تغذیه می‏کند، این گونه غذاها در اخلاق و صفات

او اثر بدی می‏گذارد. به باور برخی پزشکان، علت و ریشه نادانی و کم فهمی، در نوع

تغذیه فرد نهان است. امام علی علیه‏السلام در کلامی راه گشا فرمود: «قِلَّةُ

الغِذاءِ اَکْرَمُ لِلنَّفْس؛ کم‏خوردن غذا، برای نفس انسانی گرامی‏تر است.»

هم‏اکنون، علم پزشکی به 22 مورد از ناهماهنگی‏های مغزی پی برده که ریشه و عامل اصلی

آن، در تبدیل و استحاله غیرعادی مواد غذایی نهفته است. در قرآن کریم نیز آنجا که

همسر ابراهیم به فرشتگان گفت: نازا هستم، سخن از خوردن گوشت بریان شده گوساله به

میان آمده است. این مسئله، هنوز به بررسی و پژوهش فراوان احتیاج دارد. با توجه به

این سخن، شاید روزی دانشمندان تغذیه بتوانند از کودکان عادی، مردانی بزرگ بسازند،

همان گونه که زنبورهای عسل از یک تخم، به کمک غذاهای مخصوصی که خود می‏شناسند، ملکه

کندو را پرورش می‏دهند.

پیام متن:

      1. اندرون از طعام خالی دارتا در او نور معرفت بینی

      تهی از حکمتی به علت آنکه پری از طعام تا بینی

 

سعدی

2. به کمک غذای مناسب، پاکیزه و حلال، هم می‏توان جسم را درست پرورش داد و هم عقل و

روح را به رشد مناسب آن رساند.

چگونگی اثرپذیری روح و دل انسان از خوراک

حضرت علی علیه‏السلام می‏فرماید: «مَنْ اَقَلَّ اَکْلُهُ صَفی فِکْرُهُ؛ کسی که

خوراکش اندک باشد، فکر و اندیشه‏اش پاک شود.» این روایت زیبا یادآور آن است که

عواطف انسان در حالت گرسنگی اندک، رقیق‏تر و هوش و حواس او بیدارتر است. در واقع،

یکی از عواملی که رشد فکری را متوقف می‏کند، زیاده روی در تغذیه است. اگر بیش از

اندازه مواد غذایی وارد معده شود، ترشحات بسیار همراه با تعداد زیادی گلبول سفید،

از دیواره‏های معده، برای هضم غذا به معده سرازیر می‏شوند. در نتیجه، خون بیشتری در

دستگاه هاضمه جریان می‏یابد. بدین ترتیب، دستگاه کنترل خون از سهم خون رسانی به مغز

می‏کاهد و اکسیژن و مواد غذایی کمتری به مغز می‏رسد و این گونه از قدرت خلاقه و حس

ابتکار و درک مطالب کاسته می‏شود. بیماری‏های «پسیکو سوماتیک» که در پی ناراحتی‏های

روحی پدید می‏آید، با توجه به نوع مواد غذایی مصرفی ایجاد می‏شود. اسلام در 14 قرن

پیش، به ارتباط نماز با غذا و بهداشت بدن و لباس و تغذیه و تمرکز قوای دماغی اشاره

کرده است.

لقمان حکیم به پسرش فرمود: «با پرخوری، فکر به خواب می‏رود و زبان حکمت گنگ می‏شود

و اعضا از انجام دادن وظیفه عبادتی خود باز می‏ماند.» درباره موریانه نوشته‏اند که

چون به کمبود نفرات در یکی از قسمت‏ها مثل (انباردار ـ سرباز و نظافتچی) برمی‏خورد،

با دادن غذای مخصوص، همان نوع ویژه از نفرات مورد نظر را به وجود می‏آورد. امروزه

نیز این فرضیه مطرح است که آیا بشر می‏تواند با نوع غذا، فرزندانی هشیارتر و

باایمان پرورش دهد یا نه. البته در اسلام، این موضوع به اثبات رسیده است که انسان

می‏تواند، با انتخاب غذای حلال و منزه، ویژگی‏های شخصیتی دلخواه را در فرزندان خود

ایجاد کند.

بررسی آیات الاحکام غذای حلال

پوستر

مقدمه :

غذای حلال در نورانیّت قلب و غذای حرام در تاریکی و سلب سعادت تأثیر تامی دارد و

لذا آنهایی که طالب سعادتند در کمال جدیِّت از خوردنی های خویش مراقبت دارند که

مبادا لقمه ی از حرام گرچه در ظاهر هم به حکم شرع بر آنها حلال باشد بخورند زیرا

تمام سعادت انسان در سلامتی قلب اوست و تمام بدبختی و شقاوت و خسران دنیا و آخرت در

گرو خرابی قلب اوست و چنانچه در سفینه البحار از پیغمبر اکرم (ص) نقل شده که

فرمودند :

به درستی که در بدن انسان قطعه گوشتی است که هر گاه سالم ماند تمام بدن سالم می

باشد و هر گاه مریض شود تمام بدن مریض می شود و آن قلب انسان است .

مطالبی را که حقیر گردآوری نموده از کتاب طریقت حاج شیخ حسنعلی اصفهانی (قدس سره

الشریف) می باشد که ایشان طریقت خود را در نامه ی به دوستان خود اینچنین اظهار می

کند :

1.  غذای حلال

2.  توجه به نماز و حضور قلب در هنگام نماز                     

3.  بیداری قبل از اذان صبح

در قرآن و روایات معصومین احادیث و آیات زیادی از ائمه معصومین در خصوص رزق حلال

آمده است از جمله سوره مبارکه طه - محمد (ص) که در سوره طه آیه 81-80 آمده است .

آیات :

یا بنی اسرائیل قَد اَنجَیناکُم مِن عَدُوِّکُم وَ وااعَدناکُم جانِبَ الطُّورِ

الاَیمَنِ و نزّلنا عَلَیکُم المَنَّ و السَّلوای 80 کُلُوا مِن طَیَّباتِ ما

رَزَقناکُم و لا تَطغَوا فیهِ فَیَحِّلَ عَلَیکُم غَضَبی وَ مَن یَحلِل عَلَیهِ

غَضَبی فَقَد هَوی 81

خداوند متعال می فرماید: ای بنی اسرائیل ، ما شما را از شّر دشمن نجات دادیم و از

شما در وادی ایمَن و کوه طور وعده خواستیم (تا به مناجات موسی، کلام حق را بشنوید)

و برای قُوت شما، مَنّ و سَلوای (ترنجبین و مرغ بریان) فرستادیم.80 و دستور دادیم

که از این رزق حلال و پاکیزه که نصیبتان کردیم تناول کنید و در آن طغیان و زیاده

خواری مکنید و گر نه مستحق غضب من می شوید و هر کس مستوجب خشم من گردد همانا خوار و

هلاک خواهد شد 81 . بنابراین حکمت و فلسفه عذاب قوم بنی اسرائیل راه خداوند متعال

در زیاده روی در خوردن و شکمبارگی بیان فرموده است و این در حقیقت قانون لایزال

الهی است برای همه انسانها، که پرخوری و اسراف در خوردن ، باعث خشم و غضب خدا می

شود و نتیجه خشم خدا هم، هلاکت و نابودی و گرفتاری به انواع و اقسام ناملایمات در

طول زندگی است چه بخواهی و چه نخواهی .

در سوره مبارکه محمد (ص) آیه 12 : اِنّ الله یُدخِلُ الَّذینَ امَنوا وَ عَمِلُوا

الصّالِحاتِ، جَنّاتٍ تَجری مِن تَحتِها الاَنهارُ و الّذینَ کَفَروُا

یَتَمَتَّعُونَ و یَأکُلُونَ کَما تَأکُلُِ الاَنعامُ و النارُ مَثَویً لَهُم .

خداوند متعال می فرماید : خدا کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته کردند به

باغ هایی داخل می سازد که از زیر آن نهرها روان است و اما کسانی که کافر شدند و

سرگرم عیش و نوش دنیایند می خورند آنطوری که چارپایان می خورند و در آخرت جایشان

آتش است .

چنین بر می آید که خداوند متعال یکی از اوصاف زشت کافران را، پرخوری همانند حیوانات

ذکر کرده بدین معنی که انسان پرخور، از مقام انسانیت پایین افتاده و به درجه

حیوانیت نزول می کند و هرگز کلام خدا و سخنان انبیاء و اولیاء در گوش او اثر نمی

کند و در طول تاریخ اکثریت مردم از پیامبران الهی پیروی نکردند.

حدیث اول : قال رَسُولُ الله لا یَدخُلُ الجَنَّهَ مَن نَبَتَ لَحمُهُ مِنَ

السُّحتِ اَلنّارُ اَولی بِهِ :

رسول خدا (ص) فرمود : نمی رود داخل بهشت کسی که روییده باشد گوشت بدن او از غذای

غیر مشروع و آتش به چنین بدنی سزاوارتر است .

حدیث دوم : قال رسول الله : اَلعِبادَهُ اَکلِ الحَرامِ کَالبَنآءِ عَلَی الرَّملِ

: بندگی خداوند با خوردن مال حرام، مَثَل ساختمانی است که روی ماسه بنا گردد.

حدیث سوم : قال رسول الله : الجَنَّهُ مُحَرَّمَهٌ عَلی جَسَدٍ غُذِیَ بالحَرام :

رسول خدا فرمود (ص) : بهشت حرام است بر بدنی که از غذای حرام تغذیه کرده باشد.

حدیث چهارم : قال رسول الله : اِذا وَقَعَتِ الُّقمَهُ مِن حَرامٍ فی جَوفِ العَبد،

لَعَنَهُ و کُلُّ مَلَکٍ فی السَّمواتِ و الارض وَ مادامَتِ اللُّقمَهُ فی جَوفِهِ

لا یَنظُرُ اللهُ اِلَیهِ، وَ مَن اَکَلَ اللُّقمَهََ مِنَ الحَرامِ فَقَد بآءَ

بِغَضَبٍ مِنَ اللهِ : فَاِن تابَ، تابَ اللهُ عَلَیهِ و اِن ماتَ فَالنّارُ اَولی

بِهِ .

رسول خدا (ص) : هر گاه لقمه حرام در شکم کسی وارد شود. تمام ملائکه آسمان و زمین،

او را لعنت کنند و تا زمانی که این لقمه حرام در شکم باشد خداوند به سوی او نظر

رحمت نمی کند و هر کسی لقمه حرام بخورد پس موجبات غضب الهی را فراهم نموده، اگر

توبه نماید خداوند توبه او را قبول می نماید و اگر بدون توبه از دنیا برود ( و

رضایت صاحب مال را فراهم ننماید) به آتش جهنم سزاوارتر است.

حدیث پنجم : قال الصادِقُ : قِلَّهُ الاَکلِ مَحموُدٌ فی کُلِّ قَومٍ ، لِاَنَّ

فیهِ مَصلَحَهَ الباطِنِ و الظّاهِر

حضرت امام صادق (ع) می فرمایند : کم خوری خصلتی است بس نیکو و صفتی است بس رفیع و

ارجمند، در هر حال و نزد هر قوم، چرا که کم خوردن موجب صلاح باطن و ظاهر است .

همچنین نقل شده حضرت امام حسین (ع) در روز عاشورا هر چند مردم کوفه و شام را نصحیت

نمود فایده نکرد سپس حضرت به انها فرمود : چگونه امید داشته باشم که موعظه در قلب

شما اثر کند و حال ان که شکم های شما از مال حرام پر گردیده است .

 

منابع :

 

کتاب طریقت حاج شیخ حسنعلی اصفهانی (قدس سره الشریف) - نوشته آقای رضا مرندی - چاپ

اول

       

 

 

 

نقش گناه در تغییر سرنوشت انسان

انحراف از صراط مستقیم

با توجه به این که خداوند در انسان قابلیت سیر صعود و سقوط قرار داده و تقوا و فجور

عامل تعالى و سقوط انسان است؛ از این رو مى توان گفت حسنات باعث صعود و تعالى او مى

شود و گناه و سیئات باعث سقوط و هبوط وى به درکات دوزخ مى گردد.

انسان ها را با توجه به چگونگى عملکرد مى توان در دو دسته قرارداد: الف. کسانى که

در کسب کمال و سیر صعودى تلاش مى نمایند، ب.افرادى که نسبت به کسب کمال بى توجه

هستند. براى کسى که در جهت سیر صعودى و کمال تلاش مى کند، شناخت اعمالى که باعث کسب

حسنات است لازم مى باشد، اما کافى نیست، کار حکیمانه مقتضى شناخت آسیب ها و موانع

کسب کمال و رسیدن به جایگاه الهى و انسانى است. براى کسانى هم که بى توجه هستند

شناخت موانع ضرورت بیشترى دارد، چرا که آسیب پذیرى آنها بسیار بالاتر از دسته قبل

مى باشد از این رو طرح این مباحث براى تنبه و تذکر این افراد نیز ضرورتى دو چندان

مى یابد. به جهت وجود چنین ضرورت هایى درصدد خواهیم بود که ان شاءالله تصویرى از

موضوع در حوصله این مقاله ارائه دهیم.

صراط مستقیم و سرنوشت انسان

در بین همه راه هایى که انسان مى تواند طى کند، تنها یک راه «صراط مستقیم» و راه

هدایت است و دیگر راه ها انسان را به سرنوشت واقعى نمى رسانند، این راه و رسیدن به

این چیزى است که انبیاء الهى مأمور به دعوت مردم به آن بودند. به عبارت دیگر شرایع

آسمانى همه براى تحقق چنین امرى از جانب خدا تشریع شده است. با توجه به سیر تکامل

که در چنین مأموریتهایى بوده، دعوت پیامبر(صلى الله علیه وآله) بزرگوار اسلام به

آئین روح بخش اسلام، کاملترین آنها مى باشد «واَنَّ هـذا صِراطى مُستَقیمـًا

فَاتَّبِعوهُ ولا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُم عَن سَبیلِهِ ذلِکُم

وصـّـکُم بِهِ لَعَلَّکُم تَتَّقون؛ این است راه راست من؛ پس، از آن پیروى کنید؛ و

از راه ها[ى دیگر] که شما را از راه وى پراکنده مى سازد پیروى مکنید. اینهاست که

[خدا] شما را به آن سفارش کرده است، باشد که به تقوا گرایید.»

ما از خدا هستیم و به سوى خدا باز مى گردیم «اِنّا لِلّهِ واِنّا اِلَیهِ راجِعون»

بازگشت بسوى خدا و دیدار پروردگار با وصف ارحم الراحمین، بهشت رضوان الهى را در پى

دارد، بهشتى که همه اولیا و انبیاى الهى در دعوت به ایمان، انسان ها را به آن بشارت

داده اند و بشریّت را راهنمایى کرده اند تا همه قوا و استعدادهاى خود را در جهت

رسیدن به آن سرنوشت الهى بکار برند. این سرنوشت واقعى انسان است که در پس شکوفایى

همه استعدادها و قواى انسان به منصه ظهور مى رسد.

 




تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

گناه و خروج از صراط مستقیم

در آیه ۸۱ سوره بقره، تغییر سرنوشت انسان، بواسطه گناه، طى سه مرحله بیان مى شود:

1ـ در این مرحله مى فرماید: ارتکاب گناه آغاز تغییر سرنوشت و خروج و یا فاصله گرفتن

از صراط مستقیم است:«بَلى مَن کَسَبَ سَیِّئَةً؛ «کسانى که مرتکب گناه شوند».

۲ـ این مرحله حاصل مرحله نخست مى باشد و چنانچه کسى که در مرحله نخست مرتکب گناهى

گشت و توفیق توبه و ترک معصیت نیافت در این مرحله نمى تواند خود را از منجلاب آثار

گناه نجات دهد، خداوند در این باره مى فرماید: «واَحـطَت بِهِ خَطِیـَتُهُ؛ و آثار

گناه سراسر وجودشان را بپوشاند.»

۳ـ در مرحله سوم عاقبت شوم تغییر سرنوشت، بواسطه گناه را بیان مى دارد و مى فرماید:

«فَاُولئکَ اَصحـبُ النّارِ هُم فِیها خلِدون؛ آنها اهل آتش اند و جاودانه در آن

خواهند بود».

در حقیقت این مراحل یک سلسله علل طولى مى باشند که هر یک مبتنى بر دیگرى است.در

ادامه به بررسى بیشتر هر کدام مى پردازیم.

مرحله اول: ارتکاب گناه و نقش آن در دور شدن از حق

کسانى که مرتکب گناه مى شوند از صراط مستقیم و مسیر حق دور مى شوند و یا به تعبیر

دقیق تر سقوط مى کنند. ارتکاب گناه پایه هاى اعتقادى، اخلاقى و رفتارى انسان را

متزلزل مى کند. گناه عمل بر خلاف دستورهاى الهى بوده و باعث سست شدن اعتقادات و باز

شدن راه شک و شبهه در اصول آن مى شود. با ارتکاب گناه ملکات فضائل اخلاقى در درون

فرد، تحت تأثیر قرار گرفته و جهت گیرى هاى ارتکازى وى را تضعیف مى نماید. با تزلزل

پایه هاى اعتقادى و اخلاقى، رفتار نیز تغییر مى کند و از شکل رفتار یک فرد الهى

فاصله مى گیرد. این تغییرات فرصت یافتن خویشتن واقعى را که کمال انسانیّت و هدف

ادیان الهى است؛ از فرد مى رباید.

گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس

خویشتن را در خویش پیدا کن کمال اینست و بس

کسى که مرتکب گناه مى شود تیشه به ریشه خود واقعى اش و آن صورت الهى و انسانى مى

زند که در وراى این خود ظاهرى قرار دارد. شرافت، اصالت و بزرگى و بزرگوارى و همه

فضائل قابل تصور براى انسان مربوط به آن خود الهى و انسانى به تعبیر شهید

مطهرى(رحمه الله) مى باشد. این خود واقعى آن گوهرى است که انسان به واسطه آن مسجود

ملائک گردید. آنچه ما وجداناً با ضرورت و بداهت «خود» مى نامیم، خودِ ظاهرى است.

«اَنَّ اللّهَ یَحولُ بَینَ المَرءِ وقَلبِهِ؛ خدا میان آدمى و دلش حائل مى گردد.»

از سیاق موجود در این آیه کریمه و قرائن عقلى آن به روشنى مى توان دریافت که منظور

از «مرء» همان خودِ ظاهرى است و «قلب» خود واقعى است. مطلب مهمى که آیه به آن دلالت

دارد، حائل شدن خداوند بین خود ظاهرى که ناخود است و خود واقعى، لذا راه رسیدن به

خود واقعى، اجابت و اطاعت فرمان خدا و رسول است که در صدر آیه مى باشد: «یاَایَّها

الَّذینَ ءامَنوا استَجیبوا لِلّهِ ولِلرَّسولِ اِذا دَعاکُم؛ اى کسانى که ایمان

آورده اید، چون خدا و پیامبر شما را به چیزى فراخواندند آنان را اجابت کنید.»

در همین آیه دلیل امر به اجابت فرامین الهى و اوامر حضرت رسول را زنده شدن مؤمنان

مى دادند: «لِما یُحییکُم» براى اینکه شما زنده شوید.»

نتیجه اى که مى توان از مفهوم آیه برداشت کرد این است که اگر کسى فرمان الهى و

اوامر نبوى را اطاعت نکند زنده واقعى نخواهد شد. گناه مانع زنگارى بر دل است و از

زنده شدن قلب یا خود واقعى اش باز مى دارد. چگونه وقتى ذات باریتعالى از کسى ناراضى

باشد او را به کمال بالاتر برساند. چنین امرى خلاف سیره عقلا است تا چه رسد به

خداوند حکیم، که منشأ پیدایش عقل و عقلا است.

به تعبیر شهید مطهرى خود ظاهرى اصلاً خود نیست. پس مى توان گفت کسى که گناه مى کند

تیشه به ریشه خود مى زند و مرگ واقعى خود را سبب مى شود. اما از چه رو انسان با آن

همه عشق به خود که دارد چنین با خودش به ستیز بر مى خیزد

آنچه از آیات قرآن کریم در پاسخ به این پرسش برداشت مى شود، وسوسه شیطان در اثر

غفلت و جهل مى باشد. براى نمونه ماجراى رانده شدن حضرت آدم و حوا از بهشت که توسط

وسوسه شیطان انجام گرفت مطلب را پیگیرى مى کنیم.

«فَوَسوَسَ لَهُمَا الشَّیطنُ لِیُبدِى لَهُما ماوورِى عَنهُما مِن سَوءاتِهِما؛

سپس شیطان آن دو [آدم و حوا] را وسوسه کرد، براى اینکه آنچه از اندام ایشان پنهان

بود، آشکار سازد»

شیطان براى عملى کردن وسوسه خود در مورد حضرت آدم و حوا چنین گفت: «وقالَ ما

نَهکُما رَبُّکُما عَن هـذِهِ الشَّجَرَةِ اِلآ اَن تَکونا مَلَکَینِ اَو تَکونا

مِنَ الخلِدین»

شیطان گفت: «پروردگارتان شما را از این درخت نهى نکرد مگر به خاطر اینکه (اگر از آن

بخورید) فرشته خواهید شد، یا جاودانه (در بهشت) خواهید ماند.» اساساً شیطان به این

دلائل تمسک کرد تا آدم و حوا را از یاد خدا و تمام آن نعمت هایى که خداوند براى

آنها فراهم نموده بود غافل کند.

«ویآدَمُ اسکُن اَنتَ وزَوجُکَ الجَنَّةَ فَکُلا مِن حَیثُ شِئتُما؛ و اى آدم! تو و

همسرت در بهشت ساکن شوید و هر آنچه خواستید بخورید»

آیه دیگرى که دلیل شیطان بر آن استوار بود جهل آن دو است. براى آنها از چیزى دلیل

آورد که آنها واقعاً در مورد آن اطلاعى نداشتند. آنها واقعاً نمى دانستند که علت

نهى خداوند از نزدیک شدن به درخت ممنوعه آیا همان حرف شیطان است یا اینکه چیز

دیگریست. شیطان از این نقطه ضعف استفاده کرد. آماج وسوسه هاى شیطان براى به گناه

کشاندن انسان دقیقاً از این دو گذرگاه است یعنى گذرگاه جهل و غفلت.

شیطان با استفاده از جهل به غفلت مى کشاند، غفلت از یاد خدا زمینه ارتکاب گناه را

فراهم مى آورد. لذا خداوند مى فرماید: «ولا تَکونوا کَالَّذینَ نَسُوا اللّهَ

فَاَنسهُم اَنفُسَهُم اُولئکَ هُمُ الفسِقون؛ و چون کسانى مباشید که خدا را فراموش

کردند و او [نیز] آنان را دچار خودفراموشى کرد؛ آنان همان نافرمانانند»

انسان با توجه به تصریح قرآن کریم «اَلَّذینَ هُم عَلى صَلاتِهِم دائمون؛ باید

همیشه به یاد خدا باشد» اگر همیشه با نماز، ذکر و عبادت خدا حضور در پیشگاه او را

حفظ نمود گذرگاه غفلت، یعنى مؤثرترین حربه شیطان را از دست او گرفته است. سرنوشت

چنین افرادى حتماً بهشت جاودان خواهد بود.

خوشا آنان که دائم در نمازند

بهشت جاودان بازارشان بى

منبع : ایران عصر

 

 

در قرآن با واژه‌های گوناگونی از گناه یاد شده است: ذنب، اثم، سیئه، معصیت، خطیئه،

جرم، منکر، فاحشه، شر و....

 

گناهان در یک تقسیم بندی به صغیره و کبیره تقسیم می‌شوند و می‌توان آن را به بدنی و

غیر بدنی نیز تقسیم کرد؛ البته هر نافرمانی و گناهی که در مقابل فردی بزرگ صورت

گیرد، بزرگ است. یعنی گناه (اگر چه کوچک باشد) چون نافرمانی از خداوند محسوب می

شود، بزرگ است. لیکن منافات ندارد برخی از گناهان نسبت به بعضی دیگر بزرگ و کوچک

باشند.

 

خداوند در یک جا از قول گناهکاران بیان می‌دارد:

«... و یقولون یا ویلنا مالِ هذا الکتاب لایغادر صغیرة و لا کبیرة الاّ احصاها؛

به او می ‌گویند:ای وای بر ما! این چه نامه‌ای است که هیچ کار کوچک و بزرگی را فرو

نگذاشته، جز این که همه را به حساب آورده است». (سوره کهف، ایه 49)

 

روایات بسیاری نیز این تقسیم بندی را بیان داشته‌اند و فرموده‌اند:

انجام دهنده گناهان کبیره به دوزخ می‌ رود.1

 

گناهان بدنی و جسمی، گناهانی هستند که انسان با یکی از اعضای بدن آن را انجام

می‌دهد. مثل: غیبت، زنا ، دزدی، فحاشی و...

و گناهان غیر بدنی آنهایی هستند که آدمی در دل و ضمیر خود آنها را انجام می‌دهد.

مثل: حسد، کینه، بخل و....

 

تعدادی از علما و اساتید اخلاق گناهان کبیره را تا چهل مورد برشمرده‌اند.2

لیکن در بعضی موارد و مواقع گناهان صغیره به گناهان کبیره تبدیل می شود و گناه

انسان سنگین‌تر می‌شود وحکم همان گناهان کبیره رادارد .مثلاً: اصرار بر گناه

صغیره،کوچک شمردن گناه،تظاهر به گناه ،خشنودی از گناه و مغرور شدن به ستر الهی.

 

بـر دلـت زنـگار بـر زنـگاره

جمع شد تا دور شد ز اسراره

 

آثار گناه

 

1. مانع معرفت است:

 

یکی از موانع معرفت، گناه است که بر عقل و فطرت تأثیر گذاشته و باعث انحراف از حق و

ظرافت‌های خلقت می‌گردد.

«و لکن قَسَت قلوبهم و زین لهم الشیطان ما کانوا یعملون؛

 

ولی دل‌هایشان سخت شده و شیطان آنچه را انجام می‌دادند برایشان آراسته است».(سوره

انعام، ایه 43)

 

کی کجی کردی و کی کردی تو شر

کـه نـدیــدی لایقــش در پی اثـر

کی فـرستـادی دمی بــر آسمـان

نیـکیی کز پی نیــامـد مثــل آن

 

و امام صادق (ع) می‌فرماید

:«اذا اذنب الرجل خرج فی قلبه نکتةسوداء فان تاب انمحت و ان زاد زادت حتی تغلب علی

قلبه فلا یفلح بعدها ابداً؛

 

هنگامی که انسان گناه می ‌کند، نکته سیاهی در قلب او پیدا می‌شود، اگر توبه کند محو

می‌گردد و اگر بر گناه بیفزاید زیادتر می‌شود تا تمام قلبش را فرا گیرد و بعد از آن

هرگز روی رستگاری را نخواهد دید».3

 

صد جوال زر بیاری ای غــنی

حـق بگوید دل بیار ای منـحنی

ننگرم در تـو در آن دل بـنـگرم

تحفه او را آور ای جـان بر درم

 

 

2. مانع استجابت دعاست:

 

با کدامین روی چون دل مرده‌ای رو بـه سوی آســمان‌هـا کـــرده‌ای

ایـن دعـاهـا را اجـابت بایـدت غـم خـوری چون که اجابت نایـدت

یکی از عوامل مهمی که باعث می‌گردد ارتباط بنده با خدا قطع گردد و توفیق دعا خواندن

واستجابت از او گرفته شود، انجام دادن گناه است. در دعای کمیل می‌خوانیم:

 

«اللهم اغفرلی الذنوب التی تحبس الدعا؛

خدایا! بیامرز گناهانی را که از دعا جلوگیری می‌کنند ».

 

هر که را پاک باشد ز اعتدال

آن دعایش می‌رود تا ذوالجلال

 

و باز حضرت علی (ع) می‌فرماید:

«المعصیة تمنع الاجابة؛

 

گناه از اجابت دعا جلوگیری می‌کند.»4

 

امام سجاد (ع) از بعضی از گناهان اسم می‌برندکه آنها مانع استجابت دعا می‌شوند.این

گناهان عبارتند از:

بد دلی و بد طینتی و نفاق با برادران ایمانی و باور نداشتن به اجابت دعا و تأخیر

نمازهای واجب تا آنکه وقت آنها بگذرد و نیکی نکردن و صدقه ندادن و بد زبانی و فحاشی

کردن و رنجاندن پدر و مادرو... از جمله گناهانی می‌دانند که مانع اجابت دعا

می‌شوند».5

 

3. مانع آرامش خاطر است:

 

آدمی بدنبال سعادت است، هر چیزی که آسایش و آرامش او را بهم بزند، مانع کسب سعادت

می شود. آرامش و آسایش خاطر تنها در سایه ایمان به خدا و توجه به او و بی‌توجهی به

دنیا بدست می‌اید. انسان وقتی گناهی مرتکب می‌شود، وجدان اخلاقی او را مورد ملامت و

سرزنش قرار می‌دهد و با ضربات پی‌گیر خود بر روح و فطرت، آرامش روحی را از صاحب آن

می‌گیرد که قرآن نام آن را«نفس لوّامه» می‌گذارد. پشیمانی و ندامت که از تلاش و

کوشش همین نفس حاصل می‌شود، آرامش خاطر را از گنهکار می‌گیرد.

 

هین مراقب باش گر دل بایدت

کز پی هر فعل چیـزی زایـدت

ور از ایـن افـزون ‌ترا همّت بود

از مـراقـب کـار بــالاتــر رود

 

حضرت علی(ع) می‌فرماید:

«و من لم یعدل نفسه عن الشّهوات خاض فی الحسرات و سبح فیها؛

 

کسی که خود را از شهوات سرزنش نکند در دریای حسرت و اندوه در افتد و در آنها دست و

پا زند».6

 

و همچنین آن حضرت می‌فرماید:

«و کم من شهوة ساعة قداورثت حزناً طویلاً؛

 

چه بسا یک ساعت لذت مایه اندوه و غصه دراز مدت

اثر غذای حلال و حرام بر قلب

 

    

اثر غذاهای حلال در سبکی و نور باطن و توجه به عبادات و نیز اثر غذاهای حرام در

سنگینی و کدورت و کسالت در عبادات به خوبی مشهود است و لذا در روایات بسیاری بر کسب

حلال و اجتناب از حرام تأکید و تحریص شده است که به گوشه ای از آن اشاره می‏کنیم.

آنچه مسلم است غذای پاک و حلال در روح و قلب انسان اثر نیکو و غذای حرام، اثر بدی

می‏گذارد و مخصوصاً روح‏ های لطیف و سبک با خوردن حتی یک لقمه غذای حلال یا حرام

این اثر را به خوبی حس می‏کنند.

از مرحوم« کربلایی کاظم فراهانی» که خداوند به او عنایت فرموده بود و بدون اینکه

سواد داشته باشد، تمام سی جزء قرآن را یکباره حفظ شده بود، نقل می‏کنند که: طلاب

مدرسه فیضیه قم او را دعوت می‏کردند و از او سوالاتی در مورد قرآن می‏کردند و او

همه سؤالات را جواب می‏داد.

گاهی هم بعضی او را به صرف ناهار دعوت میکردند و او می پذیرفت ولی می دیدند گاهی

بعد از خوردن غذا از آن محل خارج میشود و با داخل کردن انگشت در حلق خود سعی میکند

غذاها را از شکم خود خارج کند.

از او می‏پرسیدند چرا این کار را می‏کنی؟! می گفت: «غذایی که خوردم حلال نبوده نور

قلبم کم شده، دیگر نمی‏بینم.

اثر غذاهای حلال در سبکی و نور باطن و توجه به عبادات و نیز اثر غذاهای حرام در

سنگینی و کدورت و کسالت در عبادات به خوبی مشهود است و لذا در روایات بسیاری بر کسب

حلال و اجتناب از حرام تأکید و تحریص شده است که به گوشه ای از آن اشاره می‏کنیم.

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم در سه روایت چنین فرموده‏اند:

1-عبادت هفتاد جزء است که بهترین جزء آن طلب روزی حلال است.

2- هر کس لقمه حلال بخورد، فرشته‏ای بالای سر او می‏ایستد و برای او طلب مغفرت

می‏نماید تا از خوردن دست بکشد.

3- هر کس غذای حلال بخورد خداوند قلب او را تا چهل روز نورانی می‏گرداند. و امام

صادق علیه السلام فرمودند: « طلب رزق حلال را رها نکن زیرا روزی حلال انسان را در

دینش کمک می‏نماید؛

و در مورد اجتناب از غذای حرام و کسب حرام هم روایات زیادی از رسول خدا صلّی الله

علیه و آله و سلّم وارد شده از آن جمله:

1-هر کس از راه غیر حلال مالی بدست آورد، توشه‏اش به سوی آتش است.

2- خدای تعالی می‏فرماید: « هر کس توجهی نکند که از چه راهی درهم و دینار به دست

می‏آورد من هم توجهی نمی‏کنم که از چه دری او را داخل آتش کنم».

3- وقتی لقمه حرام در شکم کسی واقع شد، هر فرشته‏ای در آسمانها و زمین او را لعنت

میکنند.

4- عبادت همراه با حرام‏خوری مانند ساختمان بر روی شن یا بر روی آب است. از مجموعه

این احادیث روشن می‏شود که انسان باید در کسب خود دقت کند تا حلال باشد و در نتیجه

غذایی که می‏خورد حلال باشد تا اثرات آن در قلب و روح او، نورانیت و لطافت باشد و

عباداتش مقبول درگاه حضرت حق واقع گردد.

مراجعه شود به:

تلاش امام باقر علیه السلام برای کسب حلال

تاثیر سوء حرام خوری

منابع: بحار الانوار، ج 103، باب 1، ص 1 تا 18.

سایت رشد

 




تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

ارتباط ورابطه حرام وحلال بابیماریهای جسمی وروحی-اخلاق ونورانیت دل و..

 

رسول اکرم(ص):

فرزندانتان را در رحم مادرانشان تربیت کنید. سئوال شد: این چگونه است، ای رسول خدا؟

فرمودند: با خوراندن غذای حلال (به مادرش)

حضرت ابى عبد اللَّه علیه السّلام : خداوند متعال هرگز پیامبرى را مبعوث نفرموده که

مردم را به معرفت بارى تعالى دعوت کند ولى نسبت به اوامر و نواهى او سفارشى

ننماید،خداوند متعال از بندگان عمل به واجباتى را که با شرائط و اجزایى بر آنها

واجب کرده مى‏پذیرد مشروط به این که عامل به کسى که به سویش دعوت شده معرفت داشته

باشدکسى که اطاعت حقّ تعالى را نماید حرام را ظاهرا و باطنا حرام مى‏داند، نماز

خوانده و روزه مى‏گیرد حجّ رفته و عمره را بجا مى‏آورد، تمام محرّمات الهى را بزرگ

مى‏شمرد چیزى از آنها را رها نمى‏کند، به تمام اعمال نیک عمل مى‏کند و آنچه مکارم

اخلاق است را اتیان نموده و از آنچه زشت و منکر است اجتناب مى‏نماید و کسى که

مى‏پندارد بدون معرفت نبىّ صلّى اللَّه علیه و آله حلال را حلال و حرام را حرام

مى‏داند قطعا براى خدا حلالى را حلال و حرامى را حرام قرار نداده است و نیز کسى که

بدون معرفت نسبت به آن کس که حقّ تعالى طاعتش را واجب نموده نماز خوانده و زکات

داده و حج و عمره برود هیچ عملى را بجا نیاورده، نه نماز خوانده، نه روزه گرفته و

نه زکات داده و نه به حج و عمره رفته و نه از جنابت غسل کرده و نه تطهیر نموده،

براى خدا حرامى را ترک نکرده و براى او حلالى را اتیان ننموده نمازى برایش نیست اگر

چه رکوع و سجود کرده، زکات و حجّى برایش منظور نکرده‏اندتنها زمانى این افعال انجام

شده محسوب مى‏گردند که فاعل آنها را با معرفت داشتن به کسى که حقّ تعالى بر خلائق

منّت گذارده و طاعتش را بر آنها واجب قرار داده اتیان کرده باشد، بنا بر این کسى که

به او معرفت داشت و معالم دین و احکام را از وى گرفت البته اطاعت خدا را نموده است

در نتیجه باید گفت: کسى که واجب الاطاعه را شناخت و شرایع را از او گرفت البته

اطاعت خدا را نموده است و کسى که مى‏پندارد نفس اخذ شرایع از واجب الاطاعه معرفت به

او است چنانچه اگر او را شناخت مى‏تواند به همان معرفت اکتفاء کند بدون اطاعت،

محقّقا در این پندارش کاذب بوده و مرتکب شرک شده است و به چنین شخصى گفته مى‏شود

بشناس و هر عمل خیرى که خواستى انجام بده زیرا از تو بدون معرفت مقبول نیست پس هر

گاه تحصیل معرفت کردى آنچه از طاعت را که خواستى عمل کن چه کم و چه زیاد، چنین

طاعتى البته از تو مقبول خواهد بود.

زندیق گفت: یا أبا عبد اللَّه (ع) خداى غنىّ أکبر براى چه خمر را حرام گردانید و

حال آنکه از مکیّفات هیچ چیز از آن بدتر نیست

حضرت امام الهمام جعفر بن محمّد الصّادق علیه السّلام فرمود که: ایزد علّام شراب را

بواسطه آن منع و حرام نمود که آن امّ الخبائث و سر همه بدیها است زیرا که ساعت بر

شارب الخمر میگذرد که او را عقل در سر نیست و پروردگار خود خداى عزّ و جلّ را

نمى‏شناسد و چون مست لا یعقل گردد از فعل معصیت و انصرام هیچ عمل بد بر نگردد و هر

فعل حرام که در آن حال بخاطر أبتر او رسد بعمل آرد و قطع رحم در آن دم کند و هر

فاحشه که بود معمول گرداند البتّه زمام سکران بدست شیطان است اگر شیطان او را در

حالت سکران أمر بسجده بتان نماید در حال او سجده أصنام بانصرام رساند و بهر مکمن و

مقام که شیطان او را کشد و دواند او نیز در آن أمر مسارعت تمام به انجام رساند

زندیق گفت: چرا خداى تعالى خون مسفوح را حرام گردانید؟

حضرت امام الأمین النّاطق جعفر بن محمّد بن علىّ بن الصّادق (ع) فرمود که: دم مسفوح

را ایزد سبّوح بواسطه آن حرام گردانید که مورث قساوت- قلب و منتج سلب رحم از دل است

و مغیّر لون انسان و وسیله تعفّن بدن آدمیانست  و أکثر جذام از أکل خون حرام است ‏.

                     

زندیق گفت: یا أبا عبد اللَّه أکل غدد جایز است؟

حضرت امام الخلائق جعفر بن محمّد الصّادق (ع) فرمود که: أکل غدد مورث جذام و حرام

است

زندیق گفت: أکل میته را چرا واجب تعالى حرام گردانید؟

امام جعفر الصّادق (ع) فرمود: میته را بواسطه آن حرام گردانید که فرق باشد میان

میته و میان آنچه تزکیه کنند و اسم خداى تعالى در هنگام ذبح بر آن ذبیحه مذکور

گردانند و میته گاهست که خون آن منجمد شده رجعت ببدن آن حیوان نماید، پس گوشت میته

بواسطه آن بغایت ناگوارا و گران باشد زیرا که أکل آن گوشت را با خون تناول مینماید

زندیق گفت: چون میته حرام است، پس ماهى میته است و حرام باشد؟

حضرت امام الهمام جعفر بن محمّد الصّادق علیه السّلام فرمود: سمک میته نیست و تزکیه

آن اخراج اوست از آب در حالتى که زنده باشد و چون بیرون آرد در زمین گذارد و بگذارد

که خودى خود بمیرد و اینکه او را ذبح نمیکنند بواسطه آنست که او را خون نیست و حکم

ملخ نیز چنین است

زندیق گفت: یا امام علیه السّلام حضرت ایزد علّام زنا را براى چه حرام گردانید؟

حضرت امام جعفر بن محمّد علیه السّلام فرمود: حرمت زنا بواسطه فساد بسیار است که آن

عبارت از بر طرف شدن مواریث و انقطاع نسب است چه عورت زانیه هر گاه در شبانروزى سه

چهار نفر برو وارد شوند چون حامله گردد نمیداند که او را حامله گردانید (1) و مولود

نیز مطّلع و عالم بحال والد نیست و نمیداند که والد او کیست و أرحام موصوله نیز

معلوم نشود، و قرابت معروفه بهم نرسد و نتوان گفت که فلان صله رحم مولود و قرابت

مشهور و معروف فلان است‏

زندیق گفت: لواطه را حرام چرا گردانید در آن نسب نیست؟ امام الهام جعفر بن محمّد

الصّادق علیه الصّلوة و السّلام فرمود که وجه حرمت لواطه براى آنست که اگر لواطه

حلال میشدى مردان را از زنان استغنا بهم رسیدى و این أمر موجب قطع نسل و تعطیل فروج

بودى و در اجازه این کار فساد بسیار ظاهر و آشکار گشتى.

حضرت امام النّاطق جعفر بن محمّد الصّادق (ع) فرمود که: حضرت صمدیّت کراهیّت دارد

از آنکه مرد آب خود را ضایع گرداند و به غیر شکل و هیولى و عنصر خود آمده متّصل

گرددو دیگر آنکه اگر قادر سبحان اتیان بهایم را حرام نگردانیدى هر آینه هر مردى ما

ده خرى در خانه خود بستى و نگاهداشتى بر پشتش سوارى کردندى و دخول بفرجش نمودى، پس

اگر چنین میکردندى فساد بسیار ظاهر و آشکار گشتى چنانچه بر أرباب عقل و عرفان ظاهر

و عیان است پس حضرت ملک العلّام بواسطه آن فساد و آثار بر همگى خلایق ظهورش را حلال

و فروجش را حرام گردانید و دیگر آنکه حضرت خالق زنان را بجهت مردان خلق نمود تا

آنکه رجال انس بنسوان گیرند و در پیش ایشان ساکن گردند و مواضع شهوات مردمان و

امّهات أولاد ایشان زنانند .

زندیق گفت: یا أبا عبد اللَّه غسل جنابت بر امّت چرا واجب کردند و حال آنکه جنب

بپهلوى حلال خود رفت و در حلال أصلا دنس و کثافت نیست تا رفع آن واجب و لازم بود؟

حضرت امام الخلائق جعفر بن محمّد الصّادق علیه السّلام فرمود که جنابت بمنزله حیض

است بواسطه آنکه نطفه آدمى دم غیر مستحکم است و در جماع حرکت شدیده و شهوت غالبه

است و چون مجامع از جماع فارغ گردد بدن تنفّس زند البتّه آن مرد رایحه کریه از نفس

خود مى‏یابد، پس غسل بواسطه همین واجب گردید مع هذا غسل جنابت امانت است که حضرت

مهیمن میان بندگان خود را بر آن ایتمان نمود و ایشان را بآن اختیار، و امتحان

فرمود.

اى بندگان خدا! آگاه باشید مؤمن کسى است که حلال خدا را هم اکنون حلال، و حرام خدا

را هم اکنون حرام بشمارد، و آنچه را مردم با بدعت‏ها تغییر دادند، چیزى از حرام را

حلال نمى‏کند، زیرا حلال همان است که خدا حلال کرده و حرام همان چیزى است که خدا

حرام شمرده است.‏

-کتاب پروردگار میان شماست، که بیان کننده حلال و حرام، واجب و مستحب، ناسخ و

منسوخ، مباح و ممنوع، خاصّ و عام، پندها و مثل‏ها، مطلق و مقیّد، محکم و متشابه

مى‏باشد، عبارات مجمل خود را تفسیر، و نکات پیچیده خود را روشن مى‏کند، از واجباتى

که پیمان شناسایى آن را گرفت و مستحبّاتى که آگاهى از آنها لازم نیست. قسمتى از

احکام دینى در قرآن واجب شمرده شد که ناسخ آن در سنّت پیامبر صلّى اللّه علیه و آله

و سلّم آمده، و بعضى از آن، در سنّت پیامبر صلّى اللّه علیه و آله و سلّم واجب شده

که در کتاب خدا ترک آن مجاز بوده است، بعضى از واجبات، وقت محدودى داشته که در

آینده از بین رفته است. محرّمات الهى از هم جدا مى‏باشند، برخى از آنها، گناهان

بزرگ است که وعده آتش دارد و بعضى کوچک که وعده بخشش داده است، و برخى از اعمال که

اندکش مقبول و در انجام بیشتر آن آزادند.

امام صادق علیه السّلام فرمود: چنانچه فردى اسلام بیاورد و اقرار بحقّانیت اسلام

کند، سپس مى بنوشد و مرتکب زنا شود و ربا خورد، و حکمى را از حلال و حرام اسلام

براى او روشن نگفته باشند، هنگامى که جاهل باحکام اسلام است من او را حدّ نمى‏زنم،

مگر اینکه به بیّنه ثابت شود که سوره‏اى که در آن حکم زنا و شراب و خوردن ربا است

قراءت کرده است، و چون جاهل بدان باشد آگاهش مى‏کنم و بدو خبر میدهم، و چنانچه بعد

از آن مرتکب شد تازیانه میزنم و حدّ را بر او اجرا میکنم.

، براى من نوشته بودى گروهى از اهل قبله عقیده دارند که خداوند متعال بعضى چیزها را

حرام کرده و بعضى را حلال براى علتى خاص نبوده است بلکه خواسته بدین وسیله بندگان

را به تعبد وابدارد. کسانى که این عقیده را دارند گمراه میباشند و از راه حق و

حقیقت منحرف شده‏اند و اگر مطلب چنین بود و مقصودش از تشریع مسائل حلال و حرام

استعباد مردم بود میبایست حلال‏ها را حرام و یا حرام‏ها را حلال بکند، و مردم را

وادار کند که نماز نخوانند و روزه نگیرند و اعمال حسنه انجام ندهند و پیغمبران و

کتب آسمانى را منکر گردند، و مشغول سرقت و زنا گردند و حدود و ثغور شرع مقدس را

انجام ندهند،خداوند متعال حلال و حرام را براى مصلحت بندگانش تشریع فرموده اگر

اشیائى را حرام کرده و فساد آن عمل بسیار روشن است و چون بعضى از اعمال جامعه را

بطرف فساد و تباهى مى‏کشاند و اساس زندگى را متلاشى مى‏کند و موجب هلاکت و فناء

آدمى مى‏شود از این رو خداوند آن کارها را حرام کرده و بندگانش را براى مصالح

اجتماع آن‏ها از ارتکاب آن کارها نهى فرمود، و براى مرتکب آن وعده دوزخ داده است از

آن طرف پروردگار بعض از محرمات را در هنگام اضطرار حلال کرده و یا هنگامى که انسان

احتیاج داشته باشد و یا صلاحش باشد حرامى بطور موقت حلال مى‏گردد، مانند خوردن میته

و یا گوشت خنزیر که در هنگام خطر مرگ و نبودن چیزى که رفع گرسنگى بکند و جان آدمى

را حفظ کند حلال مى‏شود. 

-در هنگام ذبح اگر نام خداوند برده شود اقرار به وحدانیت و ربوبیت خداوند است و ذکر

خداوند متعال براى فرق بین حلال و حرام است،پروردگار متعال از این جهت گوشت پرندگان

و درندگان را حرام کرده که آن‏ها کثافت میخورند و از گوشت آدمیان و مدفوع انسان

تغذیه میکنند، و از این رو خداوند براى پرندگان و درندگان حلال گوشت و حرام گوشت

نشانه‏هائى گذاشتند که از آن شناخته میگردند.پدرم میفرمود: هر حیوان صاحب نیشى و هر

پرنده منقاردارى گوشتش حرام مى‏باشد، و نیز هر پرنده‏اى که بالهاى خود را در هنگام

پرواز حرکت دهد گوشت آن حلال، و هر پرنده‏اى که بال خود را حرکت ندهد حرام است.

خداوند متعال گوشت خرگوش را حرام کرده و آن را به منزله گربه دانسته است، و خرگوش

مانند گربه نیش دارد و مانند درندگان است، علاوه بر اینکه خرگوش کثافت دارد و از آن

مانند زنها خون مى‏آید، و از مسوخات شمرده میگرددو نیز خداوند گوشت خوک را حرام

کرده است، خوک حیوانى کریه المنظر است، پروردگار او را براى عبرت و پند گرفتن مردم

خلق کرده و آن از مسوخات است، علاوه بر این غذاهاى او از کثافات است.

پروردگار متعال گوشت بوزینه را حرام کرده براى اینکه بوزینه نیز مانند خوک از

مسوخات است، و آن را نیز عبرت و پند براى مردم قرار داده است، و صورت او را مانند

انسان قرار داده تا به مردم بفهماند او از کسانى است که خدا بر آنها غضب کرده است.

خداوند گوشت مردار را از این جهت حرام کرده که در آن ناخوشى و امراض وجود دارد، و

براى مردم ضرر داردخداوند گوشت الاغ و استر اهلى را حرام کرده براى اینکه مردم

نیازمندى دارند که بارهاى خود را بوسیله آنها حمل کنند، و اگر مردم گوشت آنها را

میخوردند نسل آنها منقرض میشد، و حرمت خوردن گوشت این حیوانات براى کثافت گوشت آنها

نیست. پروردگار طحال را حرام کرده براى اینکه خون در آن جمع مى‏شود، علت حرمت آن

مانند خون، و میته است. پروردگار متعال خون را مانند میته حرام کرده زیرا در خون

فساد هست و اگر کسى خون بخورد بدنش فاسد مى‏گردد، و هر کس خون بخورد آب زرد در او

پیدا مى‏شود، و دهان را بدبو مى‏کند، و اخلاق را بد مى‏نماید، و قساوت قلب مى‏آورد

و مهربانى و محبت را از انسان زایل مى‏گرداند، و کار انسان به جایى میرسد که در اثر

عدم محبت و زشت خوئى پدر و یا دوستش را بکشد. خداوند متعال گوشت گاو و گوسفند و شتر

را حلال کرده است چون تعداد آنها بیشتر و در همه جا وجود دارند و همچنین گوشت

گاوهاى وحشى را نیز حلال فرموده است و سایر حیواناتى که در بیابان هستند و گوشت

آنها حلال است، زیرا گوشت بعضى از این حیوانات وحشى حرام و مکروه نیست، و نه خوردن

آن به انسان ضرر مى‏رساند.  سعد بن سعد از حضرت رضا (ع) روایت کرده که از آن حضرت

پرسیدم خوردن گوشت اسب و استر و الاغ چه حکمى دارد؟ فرمود: از گوشت آن حیوانات

نخورید. طبرسى از حضرت رضا (ع) روایت کرده که فرمود: گوشت «حبارى» خوردنش مانعى

ندارد، زیرا خوردن آن براى بواسیر مفید است و درد کمر را نفع میدهد، و براى مجامعت

آدمى را نیرو میدهد. سلیمان جعفرى گوید: حضرت رضا (ع) فرمود: گوشت طاوس و تخم او

حرام است.ابو یحیى واسطى گوید: از حضرت رضا (ع) پرسیدند کلاغ سفید و سیاه گوشتش چه

حکمى دارد، فرمود: حرام است، و سپس فرمود: کدام شخص گوشت کلاغ سیاه را براى شما

حلال کرده است




تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

سعد بن سعد از حضرت رضا علیه السلام روایت کرده که از حضرت رضا (ع) پرسیدم خوردن گل

چگونه است؟

فرمود: خوردن گل مانند میته و خون و گوشت خوک حرام است، مگر گل قبر حسین (ع) که در

او شفاى هر دردى هست و انسان را از هر ترس آرامش میدهد.یاسر خادم گوید: یکى از

فرماندهان لشکر از حضرت رضا (ع) پرسید که بعضى از کنیزان من گل و خاک میخورند، امام

(ع) از شنیدن این سخن ناراحت شد و فرمود: خوردن گل مانند گوشت خوک و خون و میته

حرام است.

در احکام فقاع و شراب‏

سلیمان جعفرى گوید: از حضرت رضا علیه السلام پرسیدم فقاع چه حکمى دارد؟ فرمود: شراب

است از آن نیاشام اگر خانه مال من بود و یا حکم در دست من قرار داشت فروشنده آن را

میکشتم و کسى که آن را مى‏آشامد تازیانه میزدم. محمد بن سلیمان گوید در مورد فقاع

از امام رضا علیه السلام پرسیدم، فرمود: آن همان خمر است که حکم آن بیان شده است.

حسن بن جهم و ابن فضال گویند: از حضرت رضا علیه السلام پرسیدیم حکم فقاع را بیان

فرمائید، فرمودند: فقاع در حقیقت خمر است و هر کس آشامید حد شارب خمر را باید در

باره او اجراء کنند. وشاء گوید: از حضرت رضا علیه السلام در مورد فقاع استفتاء

کردم، براى من نوشت: فقاع خمر است، و هر کس فقاع بنوشد مثل اینکه شراب نوشیده است،

و نوشنده فقاع را باید مانند شراب خوار حد بزنند.

فقاع شرابى است که مردم آن را کوچک شمرده‏اند، و بدون توجه به حرمت آن استعمال

میکنند، من اگر قدرت داشتم فروشنده آن را میکشتم و استعمال‏کننده آن را تازیانه

میزدم. زکریا بن ابى یحیى گوید: براى حضرت رضا علیه السلام نوشتم و در مورد فقاع از

وى پرسشى کردم.

فرمود: فقاع نخور، من بار دیگر از وى پرسیدم و موضوع فراهم آوردن فقاع را براى او

تشریح کردم، و او در جواب نوشت از نوشیدن فقاع خوددارى کن و بار دیگر راجع به این

مسأله از من سؤال نکن. حسن بن على وشاء گوید: حضرت ابو الحسن الرضا علیه السلام

فرمود هر مست‏کننده‏اى حرام است، و هر خمرى و فقاعى حرام است. فضل بن شاذان گوید:

از حضرت رضا علیه السلام شنیدم مى‏فرمود:

هنگامى که سر مبارک حسین علیه السلام را بطرف شام بردند یزید ملعون سر را نزد خود

گذاشت و دستور داد سفره غذا پهن کردند، سپس با یاران خود مشغول خوردن فقاع شد. و

بعد سر مبارک را زیر تخت خود گذاشت و با رفقایش شطرنج بازى نمود و سید الشهداء و

پدرش علیهم السلام را سب میکرد و مسخره مینمود.

هر گاه بر رفقایش پیروز میشد فقاع میخورد و زیادى آن را در طشتى که در کنارش گذاشته

بود میریخت.

اینک شیعیان ما باید از آشامیدن فقاع خوددارى کنند و از بازى شطرنج خوددارى نمایند.

هر کس نظرش به شطرنج و یا فقاع افتاد باید از حسین علیه السلام یاد کند، و یزید و

آل او را لعنت کند، خداوند متعال گناهان او را اگر چه به اندازه ستارگان هم باشد

مى‏آمرزد. ریان بن صلت گوید: از حضرت رضا علیه السلام شنیدم میفرمود: خداوند متعال

در شریعت همه پیامبران خود شراب را حرام فرموده است. محمد بن اسماعیل گوید: از حضرت

رضا علیه السلام پرسیدم زنى مبتلى به شرب خمر است و در حال مستى با مردى تزویج کرد،

پس از اینکه از مستى بهوش آمد منکر شد، سپس گمان کرد که باید آن عقد در حال مستى را

بپذیرد و با آن مرد زندگى نمود. آیا آن زن بر مرد حلال است، و یا عقد آنها فاسد

بوده است؟ فرمود: بعد از آنکه از مستى به هوش آمد و به عقد راضى شد مانعى ندارد با

آن مرد زندگى کند.

حسین بن خالد گوید: خدمت حضرت رضا علیه السلام عرض کردم، از حضرت رسول صلى اللَّه

علیه و آله براى ما روایت شده که هر کسى شراب بخورد نماز او چهل روز قبول نمیشود،

فرمود: راست گفته‏اند. گفتم: چرا چهل روز نه کمتر نه بیشتر از این.

فرمود: خداوند خلق انسان را تقدیر کرده، چهل روز نطفه. چهل روز علقه چهل روز مضغه

اگر مردى شراب خورد تا چهل روز در مثانه او باقى میماند، همان طور که طعام و شراب

او نیز چهل روز در مثانه باقى است.  محمد بن سنان گوید، از حضرت رضا علیه السلام

شنیدم میفرمود:

خداوند متعال شراب را از این جهت حرام کرده که از آشامیدن آن فساد و فحشاء تولید

میگردد، و عقل و اندیشه آدمى زایل مى‏شود، و انسان را وامیدارد که منکر ذات

پروردگار گردد، و بر خداوند کذب و افتراء بندد، و پیغامبران را دروغگو بداند، و در

زندگى خود مرتکب گناه و فساد شود و از طریق حق و حقیقت منحرف گردد.

آدم شراب‏خوار و مست که عقل خود را از دست میدهد در حین مستى ممکن است آدم بکشد و

مرتکب هتک ناموس شود و با محارم خود زنا کند و پدر و مادرش را آزار دهد، و به محارم

خود تجاوز نماید.

براى همین جهت ما حکم کردیم که هر مست‏کننده‏اى حرام است، زیرا عاقبت آن وخیم است،

و اینک هر کسى به ما ایمان دارد و خدا و روز قیامت را معتقد است و ما را دوست دارد

باید از هر مست‏کننده‏اى اجتناب کند، و بداند بین ما و شرابخواران هیچ رابطه و

علاقه‏اى نیست و آنها از ما نیستند.

ابو جریر قمى گوید از حضرت رضا علیه السلام پرسیدم پر، پاکست؟

فرمود پدرم از پر متکا درست میکرد و بر آن تکیه میداد.

یاسر خادم گوید حضرت رضا علیه السلام فرمود براى خود یک جبه خز بخرید و اگر خواستید

پارچه‏هاى نقش‏دار تهیه کنید، عرض کردم هر پارچه نقش دارى را بخرم؟ فرمود مگر پارچه

نقش‏دار چیست؟ گفتم: پارچه‏هاى نقش‏دارى که در آن پنبه نباشد میگویند حرام است،

فرمود: تو از آن پارچه‏هائى که در آن پنبه هست بپوش.

سعد بن سعد گوید: از حضرت رضا علیه السلام راجع به پوست خز پرسیدم. فرمود: ما آن را

میپوشیم، گفتم: آن را که شما میپوشید کرک است، فرمود: هر گاه کرک آن حلال شود پوستش

هم حلال است. جعفر بن عیسى گوید: براى حضرت رضا علیه السلام نوشتم چهارپایانى که از

کرک آنها خز درست میکنند درنده هستند؟ در جواب من نوشت: حسین بن على علیهما السلام

و جد من خز میپوشیدند. یکى از غلامان امام رضا علیه السلام بنام عبید گوید: گروهى

از مردم خراسان نزد حضرت رضا علیه السلام آمدند و بر لباسهائى که آن حضرت پوشیده

بود ایراد گرفتند.

حضرت رضا سلام اللَّه علیه به آنان فرمود: یوسف بن یعقوب پیغمبر و فرزند پیغمبر

بود، پارچه‏هاى دیبا مى‏پوشید و در مجالس آل فرعون مى‏نشست، و این لباسها و

معاشرتها او را از مقامش فرودنیاورد.

خداوند متعال بر امام واجب کرده که هر گاه حکم کرد جانب عدالت را مراعات کند، و هر

گاه به کسى وعده داد، وفا نماید، و هر گاه سخن گفت راست بگوید.

خداوند متعال اشیائى را بعینه حرام کرده چه کوچک باشد چه بزرگ، و چیزهائى را حلال

کرده است، چه کم باشد و چه زیاد. معمر بن خلاد گوید: از حضرت رضا علیه السلام شنیدم

میفرمود: به خداوند سوگند اگر خلافت و امامت در دستم قرار گیرد، طعام‏هاى ناگوار و

لباسهاى درشت خواهم خورد و خواهم پوشید، و خود را بعد از راحتى به سختى و زحمت

خواهم افکند.

حضرت رسول صلى اللَّه علیه و آله در وصیت‏هاى خود به ابو ذر فرمودند:

اى ابا ذر من لباسهاى درشت و خشن میپوشم و در روى زمین مى‏نشینم و انگشتهاى خود را

پاک میکنم، و بر الاغ به دون زین سوار میشوم و دیگرى را هم دنبال خود سوار میکنم.

هر کس از روش من دورى گزیند از من نیست، اى ابو ذر اکنون لباسهاى خشن در بر کن تا

تکبر و نخوت بر تو مسلط نشود. از حضرت رضا علیه السلام سؤال شد پوست‏هاى روباه،

سنجاب و سور را میتوان پوشید؟ فرمود: پدرم پوست سنجاب میپوشید و لیکن از پوشیدن

پوست روباه و سنور نهى میکرد

حارث بن مغیره گوید: از امام صادق (ع) شنیدم مى فرمود که:

رسول خدا (ص) فرمود: ما در امر و فهم و دانستن حلال و حرام، همه در یک روش هستیم.

ولى رسول خدا (ص) و على (ع) مقام فضلشان محفوظ است.

امام صادق (ع) فرمود: خدا حلال و حرامى نیافریده جز آنکه براى آن مرزى مانند مرز

خانه هست آنچه از جاده است جزء جاده محسوب شود و آنچه از خانه است بخانه تعلق دارد

تا آنجا که جریمه خراش و غیر خراش و یک تازیانه و نصف تازیانه (در حلال و حرام خدا)

معین شده است. فرمود: چیزى نیست جز آنکه در باره‏اش آیه قرآن یا حدیثى هست.

لقمه حلال و استغفار ملائکه برای او

  مکارم الاخلاق: حضرت امام سجاد(ع): فرمود: «حق شکم آن است که آن را ظرف حرام

نسازی.»

لقمه حرام و ردٌ نماز و دعا: در روضة الواعظین و مکارم: که رسول خدا صلى اللَّه

علیه و آله فرمود: هر که حلال خورد فرشته‏اى بر سرش ایستد و برایش آمرزشخواهد تا از

خوردنش فارغ شود فرمود: چون لقمه حرامى در درون مردى افتد هر فرشته در آسمانها و

زمین است او را لعن کند و تا آن لقمه در درون او است خدا بدو نظر نکند، هر که لقمه

حرامى خورد بخشم خدا گرفتار شود، اگر توبه کند خدا پذیرد و اگر بى‏توبه بمیرد دوزخ

را سزد.

  بحارالانوار از فردوس الاخبار: رسول خدا(ص) فرمود: «کسی که لقمه حرام بخورد، تا

چهل روز، نه نمازش قبول می شود و نه دعایش مستجاب می گردد و تمامی گوشت های بدنش با

حرام رشد می کند، پس آتش بر او اولویت دارد و اگر یک لقمه هم بخورد، گوشتش با حرام

رشد می کند.» سپس فرمود: «کسی که زبان و قلبش را پاک کند و فرج خویش را از حرام

نگاه دارد، بهشت بر او واجب می شود.» وفرمود: «هر که لقمه حلال بخورد، و عمل به

سنّت کند و مردم از آزار او در امان باشند، وارد بهشت مى‏شود.

: امام علیه السّلام فرمود: ترک یک لقمه حرام در پیش خداى تعالى دوست داشتنى‏تر از

دو هزار رکعت نماز مستحبى است. و از امام علیه السّلام است: رد کردن یک دانق حرام،

نزد خدا با هفتاد حج پذیرفته شده برابرى مى‏کند.

سرّ حرام کردن خداوند تبارک و تعالى شراب و مردار و خون و گوشت خوک و بوزینه و خرس

و فیل و سپرز

محمّد بن الحسن رحمة اللَّه علیه از محمّد بن حسن صفّار، از محمّد بن حسین بن ابى

الخطّاب، از محمّد بن اسماعیل بن بزیع، از محمّد بن عذافر، از برخى رجالش، از حضرت

ابى جعفر علیه السّلام راوى مى‏گوید: محضر مبارک امام علیه السّلام عرض کردم: براى

چه خداوند عزّ و جل شراب و مردار و خون و گوشت خوک را حرام فرموده است؟

حضرت فرمودند: خداوند تبارک و تعالى این اشیاء را بر بندگان حرام نکرد و غیر آنها

را حلال قرار نداد تا ایشان را به آنچه حلال کرده راغب و از آنچه حرام فرموده

بى‏میل نموده باشد بلکه پس از آفرینش مخلوقات آنچه که ابدان ایشان به آن قائم است و

در راستاى مصلحت و خیر آنها هست را به آنها تعلیم فرمود و پس از آن تفهیمشان نمود

که این سنخ از اشیاء بر ایشان مباح و حلال است و نیز آنچه به ضرر ابدانشان هست را

به آنها هشدار داد و اعلام فرمود که این قبیل از اشیاء بر آنها حرام است سپس فرمود:

کسى که از شما در وقتى از اوقات مضطرّ شد و بدنش قائم و پا بر جا نشد مگر به یکى از

این محرّمات البته در چنین وضعى مى‏تواند به مقدارى که حاجتش برطرف شده و مشکلش حلّ

شود از آن استفاده کند نه بیش از این مقدار.

پس از آن فرمود: امّا مردار: احدى حق ندارد از آن تناول کند مگر آنکه بدنش مبتلا به

ضعف مفرط بوده یا قوّت از او رفته و بدون استفاده از آن نسلش منقطع مى‏گردد و اساسا

خورنده مردار مبتلا به مرگ ناگهانى مى‏گردد.

و امّا خون: خوردن آن در خورنده آن زرد ایجاد کرده و او را مبتلا به مرض عطش و

قساوت قلب و کم مهرى نموده به طورى که به خویشاوندان و یارانش هیچ ایمان و اعتقادى

ندارد.

و امّا گوشت خوک: خداوند تبارک و تعالى طائفه‏اى را در صورت‏هاى مختلف نظیر صورت

خوک و بوزینه و خرس مسخ فرمود و سپس نهى کرد از خوردن گوشت حیوانات مماثل و هم شکل

ایشان تا بدین وسیله از استفاده شدن ممسوخات جلوگیرى به عمل آمده و از طرفى به

عقوبت و بلایى که آنها به آن مبتلا شده‏اند استخفافى واقع نگردد.

و امّا خمر و شراب: خداوند متعال آن را حرام فرمود زیرا هم مستى ایجاد مى‏کند و هم

فاسد است سپس فرمود: خورنده شراب به منزله کسانى است که بت مى‏پرستند و شرب خمر در

شارب ارتعاش و لرزه ایجاد کرده و مروّت و جوانمردى را از او زائل نموده و باعث

مى‏شود که وى بر انجام محارم الهى از قبیل ریختن خونها و مرتکب شدن زنا جرات پیدا

نماید حتى کار بجایى مى‏رسد که از آدم مست بعید نیست که با محارم خود در حال زوال

عقل جمع شود بارى شراب در شارب هر شر و بدى را ایجاد مى‏کند.

محضر امام صادق علیه السّلام عرض شد: بیان فرمایید چرا خداوند تعالى خوک را حرام

فرموده؟

حضرت فرمودند: خداوند متعال طائفه‏اى را در شکلهاى مختلف همچون خوک و بوزینه و خرس

مسخ فرموده و سپس از تناول گوشت حیوانات مماثل و هم شکل آنها نهى نمود تا آنها مورد

استفاده قرار نگرفته و به عقوبت و بلایى که مبتلا به آن شده‏اند استخفافى واقع

نگردد.

پيام هاي ديگران ( 0 )        link        ۱۳۸٧/۱۱/٢٧ - موسسه عافیت الهی

ضرورت احیای طب معصومین وضرورت توجه به تغذیه ابعادی در اسلام

بسم الله الرحمن الرحیم

اذکر انشاء الله و الامر بیدالله

این عریضه درد دلی است که با توجه به نگرانی عمیقمان از کمرنگ شدن و بی توجهی به

ارزشها، در جوامع شیعی و از طرفی هوشیاری و خباثت شیاطین روزگار و استفاده آنها از

تمامی ابزارهای ممکن ، در جهت مسخ و تخدیر و فریب جوامع، واژگون جلوه دادن ارزشها ،

به محضر همه دلسوزان و محبین حقیقی اهل بیت عصمت ، ارسال گردیده تا در جهت رفع این

فتنه ها ، سهم هر چند کوچکی داشته باشیم .

 

همان طور که در کتاب آسمانی قرآن و گفتار اهل بیت (ع) توجه ما را به غذای جسم و روح

و لزوم اخذ علم از سرمنشاء حقیقی آن معطوف داشته ، بر ما واجب است که در این خصوص

توجه ویژه ای را مبذول داشته و به کمک همه هم اندیشان و به دور ازا فراط و تفریط و

با ارتقاء سطح آگاهی خود و جامعه (مهندسی اجتماعی) و ایجاد زمینه و بسترهای لازم در

این خصوص، شرایط ظهور منجی آخرالزمان را به سهم خود فراهم آوریم .

 

در ذیل بگوشه ای از مشکلات و مواردی که به ذهن این حقیر رسیده اشاره نموده ، باشد

که در این خصوص ، ارشادات لازم را مبذول فرمائید .

 

الف: در حال حاضر کپسولها واکثر ژلاتین مصرفی در صنایع غذایی از پودرژلاتین وارداتی

از استخوان خوک تهیه شده ودر همین راستا پس از سالها تلاش و پیگیری ، مدتی است که

با همت جمعی از عزیزان (09151108199دکتر دهستانی)موفق به احداث کارخانه ای در شهر

مشهد گردیده ، که از استخوان گاو و گوسفند ، ژلاتین حلال بدست آورده ، که تا این

مرحله ژلاتین غذایی آن آماده گردیده (بعضی از کارخانجات عرضه کننده ژلاتین و

محصولات جانبی از قبیل پاستیل ، مجبور شده اند که بر روی محصولات خود ، عبارت

ژلاتین حلال را درج کنند) و با وجود تکنولوژی بسیار پیشرفته تهیه ژلاتین داروئی

برای تهیه کپسول (که این تکنولوژی را دور از دسترس ما قرار داده اند ) انشاء ا...

در آینده ای نه چندان دور، در این زمینه هم موفق خواهیم گردید و همه این موفقیتها

را مدیون پشتکار این دکتر دلسوز و مومن می باشیم .

 

ب: پایه بسیاری از شربتهای داروئی ما ، الکل بوده (الگزیرها) و از طرفی در فرمایشات

اهل بیت از آن به ام الخبائث تعبیر شده و حتی در زمان ضرورت نیز مجوز استفاده قطره

ای از آن را به هیچ وجه نداده و از سوی دیگر، پزشکان محترم بدون اطلاع و یا از

سرناچاری و حتی گاه در زمانهائی که ابداً ضرورتی نداشته ، اقدام به تجویز این

داروها نموده ، که با اندکی تامل در روایات پی خواهیم برد که ریشه بسیاری از

بیماریهای روحی و جسمی و حتی تغییر در DNA و ژنها (حتی خود کشی بدون علت تا هفتاد

نسل بعد... ) بعلت بی توجهی به همین امور حرام و حلال و پاک و نجس و ...میباشد.

 

ج : استفاده از پودر خون ، پودر گوشت (حتی اعضائی که در شرع ، مصرف آنها حرام می

باشد) در غذای دام و طیور و ماهی، به صورت استاندارد در کشور عزیزمان و حتی گاه

استفاده از آنها توسط عده ای سود جو و یا همدست شیاطین ، در محصولاتی همچون ، سوسیس

و کالباس و همبرگر و شیرخشک و داروهای تقویتی و ... به صورت تقلبی و قاچاق . در

حالی که مدتهاست تأثیر منفی استفاده از پودر خون (شیوع سرطانها و بسیاری از

بیماریها و حتی عده ای جنون گاوی را هم به این امر نسبت می دهند و ...) در کشورهای

استفاده کننده ، به صورت علمی مشخص گردیده و از طرفی در روایات اهل بیت (ع) به

اثرات منفی استفاده از خون (مورث قساوت قلب و بی رحمی و تغییر رنگ چهره و بروز

امراض عمومی و جذام ..) اشاره شده و لزوم جدا کردن حیوان نجاست خوار و تغذیه صحیح

حیوان و عدم جواز استفاده از گوشت آن در مدت مذکور، توصیه شده ، حال با همه این

داشته ها ، امروز پای در راه غلط (حتی برای آن دسته که نوکر مستندات علمی و آن هم

علم ناقص کنونی و نه آن علم حقیقی می باشند ) گذشته می گذاریم ، چرا که دانشمندان و

روشنفکران به دور مانده از تفکر وحیانی ، خون را بعنوان کربوهیدرات ، لیپید و

پروتئین و املاح و ویتامین ، تلقی نموده ، و با همین تفکر ، عده ای در داخل کشور

عزیزمان ، پا را از این هم فراتر گذاشته و خواستار پرورش خوک (آنهم به صورت بهداشتی

!!) بوده و نیز گفتار معصومین در خصوص فصد و حجامت را به سخره گرفته ، غافل از

اینکه در همان کشورهای اروپائی و آمریکا ،بیشترین مراکز مطالعه و تحقیقات فصد و

حجامت وجود داشته و در این خصوص کتابها نوشته و حتی پروفسور یوهان آبله از کشور

آلمان ، در کتاب خود اشاره نموده که پزشکی که در مطب خود ، وسایل حجامت نداشته باشد

، پزشک نمی باشد (هر چند که متاسفانه عده ای از پزشکان و سودجویان روزگار به اسم طب

اسلامی و سنتی برای پر کردن جیب خود از هیچ امری حتی به قیمت بد نام کردن....مضایقه

تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

د : پس از انعقاد نطفه (ممکن است در عرض فقط 3 ساعت پس از نزدیکی اسپرم به تخمک

رسیده و آن را بارور نموده و سلول تخم تشکیل شود ) ودر صورت آسیب به سلول تخم ، از

نظر شرعی ، علاوه بر گناه20دینار هم کفاره مترتب گردیده و در مراکز بهداشتی ، به

نام روشهای جلوگیری از بارداری ، تا 72 ساعت پس از نزدیکی ، به خانمها( وحتی

داروهای لازم از قبل به طور رایگان در اختیار آنها قرار می گیرد) توصیه می شود تا

از روش جلوگیری از بارداری اورژانس استفاده نمایند حال اینکه در این مدت سلول تخم

بسیاری ازتقسیمات خود را آغاز نموده(ممکن است تا مرحله مورلا پیش رفته باشد)، و حتی

خود را به رحم رسانیده است و نیز استفاده از IUD (با آنهمه عوارض جانبی که برای

قرار دادن آن در رحم و کنترل مرتب آن ، نیاز به لمس و نگاه ، آنهم به کرات داشته)

که دربسیاری ازموارد موجب میشود سلول تخم در حال تقسیم (که ممکن است در مرحله مورلا

ویا ازآن هم گذشته باشد)، به علت نامساعد بودن محیط رحم دفع گردد (دراسنادوزارت

بهداشت ودرمان، اگر مرجع تقلیدی به علت لزوم لمس و نگاه به عورت و ... استفاده از

این وسیله را خلاف شرع تشخیص داده ، اما مسئولین بهداشتی که نمی دانم از کجا خط می

گیرند به محض برخورد با این مسائل ، سریع به سراغ مجتهد دیگری رفته ، و با ترفند ،

از آنان ، حتی به صورت مشروط ، اجازه گرفته هر چند که هیچ کدام از آن شروط محقق

نشود اما با همین روش ، مقصدشان را عملی می نمایند .) و در خصوص روش توبکتومی (بستن

لوله های رحمی در خانمها) که در استفتاء از مراجع محترم ، به شرط قابل برگشت بودن و

... اجازه فرموده که به کنار از عوارض جانبی آن ( که ای کاش با صداقت در این خصوص

تحقیق می شد ) از نظر علمی فقط چند در هزار امکان برگشت پذیری ، بعد از عمل جراحی

سخت و طاقت فرسا وجود داشته و از نظر شرع و عقل ، آیا با این احتمال اندک ... می

توانیم برای عقیم نمودن (500 دینار کفاره علاوه بر گناهی که مرتکب شده اند ، چه

پزشک و چه زن و شوهر که فقط به خاطر ترس از فقر و ..) ایشان اقدام کنیم ، و نیز در

مورد وازکتومی (بستن لوله های منی بر مردان) و این فرمایش پیامبر اسلام (ص) که از

امت من نیستند آنانکه خود را عقیم نمایند و در خصوص استفاده وسیع از قرصها و

آمپولهای جلوگیری از بارداری با آنهمه عوارض و موارد منع مصرف آیا نمی شد در این

خصوص به روشهایی،روی آورد که علاوه بر شرعی بودن ، اینهمه عوارض سوء نداشته و قبل

از انعقاد نطفه (تغییر در بار الکتریکی تخمک و یا اسپرم برای دفع آنها از یکدیگر و

...) موثر باشد و یا حداقل در این زمینه مطالعات و تحقیقات علمی ، در داخل کشور

صورت گیرد ، همانطور که در گذشته از میخک ( که به جای عارضه غلظت خون و افزایش خطر

سکته قلبی و مغزی و افزایش بروز سرطان و ایجاد افسردگی و سرد مزاجی ... در خانمها ،

موجب رقت خون و رفع افسردگی و گرم مزاجی و ... شده ) ، انجدان رومی (باعث رفع

بسیاری از مشکلات معده هم می شود ) وتخم زردک، تخم کرچک و ... در خانمها و تعدادی

داروی گیاهی بی ضرر در آقایان ، استفاده می شده است .

 

هـ : وسایل آرایشی وارداتی که بعلت استفاده تعدادی از آنها از بقایای جنینی و

جنینهای سقط شده علاوه بر مشکل شرعی ، گاه بعلت آلودگی به ویروس ایدز ، هپاتیت ، و

...( چقدر بیمارکه زندگی آنها از هم پاشیده شده ، و چه تهمتهای ناروایی بر ... )

استفاده از بعضی مواد پاتوژن در این گونه لوازم آرایش که موجب عقیمی مردان

گردیده،آیا لزوم بازنگری در خصوص واردات این نوع کالاها(سومین کشور وارد کننده در

خاورمیانه !! هستیم)ومراقبت بیشتر،دراین زمینه را نداریم.

 

و : عدم توجه به زمانهای توصیه شده جهت انعقاد نطفه که معصومین (ع) برایمان بازگو

نموده( و گاه علت منفی و یا مثبت بودن آن را هم برایتان ، بیان نموده اند حال اینکه

امروزه نقش منفی و مثبت اشعه های کیهانی بر روی انسان و حیوان به صورت علمی تایید

شده )و نگاهی به بودجه های سرسام آور مراکز بهزیستی و نگهداری از معلولین ذهنی و

جسمی ... آیا لزوم تغییر نگرش جامعه ما با راه اندازی سایتهای اینترنتی متعدد ، صدا

و سیما و ... برای ارتقاء سطح آگاهی مردم عزیز کشورمان و سپس درسطح جهانی در این

خصوص وجود ندارد (هر چند که به همت عده ای از هم اندیشان گرامی ، در شهر قم تقویم

زناشوئی تهیه و عرضه شده که انشاءالله روز به روز شاهد ، اشاعه هر چه بیشتر معارف

اهل بیت (ع) در سطح جهان باشیم .

 

ز : با توجه به اولویتهای بهداشتی (پیشگیری قبل از بروز (مهمترین) – درمان پس از

وقوع – توانبخشی و رفع عوارض ) و اینکه در طب رایج، ریشه بسیاری از بیماریهای روحی

و جسمی نامشخص بوده ، حال آنکه دردین مبین اسلام ، در این خصوص بحدی مطلب داریم که

گاه متحیر گردیده وازخود میپرسیم که علت این همه بی توجهیمان به فرمایشات اهل بیت و

راز اطاعت کورکورانه مان از غرب ، چه می باشد(درصورتی که در مراکز تحقیقاتی خارج از

این مرز وبوم ، بیست سال کار علمی و تحقیقاتی و 5 هزار آزمایش در این مدت برای فهم

و درک یک روایت شده) و آیا امروز ، همان روزی نیست که پیامبراکرم ، وعده آن را داده

بودند .

 

 با توجه به این فرمایش معصوم که برماست بیان کلیات امور و بر شماست حرکت برای کشف

جزئیات آن ، زمان آن فرانرسیده که با تشکیل هیأت علمی متعهد و متخصص با حضور همه

شخصیتهای علمی و دینی ، و با این پیش آگهی که به علت نقص علم امروز و عدم توجه ما

به همه ابعاد موجود، ممکن است نتوانیم به شناخت و درک کاملی دست یابیم ، اما به

یاری خداوند و ائمه معصوم ، می توانیم ، با ویرایش طب رایج و سنتی ، بر اساس وچهار

چوب ترسیم شده، از طرف اهل بیت ، تا حد امکان ، خود را از بسیاری ازآفات و انحرافات

عصر حاضر رهائی بخشیم ...

 

ح : مدتی است که شیاطین روزگار ، با استفاده از تکنولوژی برتر و غارت و تخلیه

اطلاعات محققین و نتایج سالها تلاش آنها از طریق اینترنت (در عرض چند ثانیه کل

اطلاعات هارد کامپیوتر را تخلیه نموده و نیزشنود همین موبایلها ... و پردازش شبانه

روزی این اطلاعات در مراکزشان) سعی در سلطه و تخدیر جوامع داشته و هر آنچه در

اختیارمان قرار می دهند ، دامیست که پس از مدتی پرده از خباثت آن برداشته میشود ،

ولی ما از آنها ، اطلاع کمی داشته، از قبیل استفاده از اصوات به ظاهر غیر قابل درک

برای انسان در زیرساخت بعضی ازآنها وقرار دادن تصاویرمستهجن در لابلای فریمهای فیلم

وکلیپهای تبلیغاتی واستفاده ازبار معنائی حروف ... با درگیری قوا( واهمه و متصرفه و

خیال و مشترک...)که خود جای بسی تأمل داشته ، چرا که از هر وسیله ای جهت انحراف

جوانان و شیوع عقاید شیطان پرستانه و ...

 

ط : عدم توجه به فیلمهای کودکان که در تمامی منازل تقریباً موجود بوده و غافل از

تأثیر تخریبی آن هستیم که به گفته اهل بیت ، علم در کودکی مانند نقش در سنگ بوده و

از طرفی بسیاری از مشکلات دوران نوجوانی و جوانی ، ریشه در تربیت و رویدادهای دوران

کودکی داشته و ...

 

لذا لزوم تدوین استانداردهای آموزشی در کلیه مسائل فردی و اجتماعی و تربیت مربیان

آموزشی ، و سپس آموزش آن برای گروه هدف (کودکان از بدو تولد ، مادران ،در دوره

مهدکودک ، کودکستان پیش دبستانی و دبستان و زوجین جوان و ..) شامل آداب خوردن و

آشامیدن ، نظافت ، گرفتن ناخن ، پوشاک و پوشیدن لباس و حتی انتخاب رنگ آن ، اهمیت

به زیبائی و حمام رفتن و نگاه در آئینه و ... حتی رفتن به دستشویی و نیز آداب

زناشوئی ، ... و هزاران مورد دیگر که با آموزش آنها ، ریشه بسیاری از بیماریها

خشکیده و با سلامت جسم ، و تاثیر مستقیم آن در روح ، قادر به کسب تقوی ا لهی و

تعالی جامعه عزیزمان خواهیم بود .

 

لزوم توجه ویژه و حتی هزینه کردن در بخش تغذیه و صنایع وابسته و پشتیبانی از بحث

غذای حلال ، بعنوان مثال ، استفاده از شوک برقی برای بیحرکتی دام و طیور ، قبل از

بریدن سرآنها با گیوتین ، علاوه برتاثیرات منفی آن بر گوشت حیوان ، ممکن است در

صورت عدم نظارت صحیح ، و یا خدای ناکرده ... تعدادی از این دامها و طیورتلف گردیده

و چون تکنولوژیهای وارداتی توسط افرادی بوجود آمده که اعتقادی به حلال و حرام و

....نداشته، ممکن است ما را در عمل به موازین شرعی خود ، مجبور به عقب نشینی نموده

، حال آنکه به همت محقق گرانقدر کشورمان مدتی است دستگاه کشتار دام ساخته شده که به

صورت ربات ، پس از قرار گرفتن دام در آن ، با مهار آن و قرار گرفتن به صورت افقی و

جهت قبله ، می توان طبق موازین شرع ، به این مهم دست یافت و با حمایت از این مبتکر

و اجبار کشتارگاهها جهت استفاده از این قبیل تکنولوژی ها و نصب دوربینهای مدار بسته

در کلیه اماکن تهیه و توزیع مواد غذائی در آینده ای نزدیک شاهد تحولی در این عرصه

باشیم (حتی نظارت بر مامورین جمع آوری سگهای ولگرد و مشخص کردن نحوه ... )

 

- تعیین راهکارهای علمی و عملی برای تحقق فرمایش رهبر عزیزمان امام خمینی رحمت الله

علیه ، جهت حضور طلاب در دانشگاههای علوم پزشکی و بر عکس ، برای رشد ابعادی آنها و

فهم بهتر روایات و توجه به این نکته که دراسلام سلامت دل و جسم به هم گره خورده و

علم اخلاق از جایگاهی بس رفیع برخوردار بوده و آیا ما جمعیت پزشکان ، در حال حاضر ،

همان معیارهای مورد نظر اهل بیت را در این خصو ص ، دارا می باشیم و یا ....

 

- حضور نمایندگان حوزه های علمیه در همه عرصه ها و بخصوص بحث بهداشت و سلامت و

نظارت آنان بر مسئولین و ناظران مربوطه برای رعایت کلیه شئون اسلامی ...

 

- ضرورت بازنگری به شیوه زندگی کنونی ، حتی در جزئیات از قبیل استفاده از ظروف

غذائی مناسب (سنگی – مسی و بخصوص قلع اندودو ظروف روی و ... ) و پرهیز از ظروف

آلومینیومی ، تفلون ، استیل و ... بعلت عوارض آنها و نیز ، نوع روغنهای مصرفی

(روغنهای مناسب ، از قبیل کنجد و زیتون و هسته انگور و ... که برای سلامت انسان در

منابع طب سنتی و رایج ، به آن اشاره شده ، وپرهیز ازروغنهای جامد، روغن کلزا و سویا

و ... و ایجاد شرایط و زمینه های لازم در خصوص ترغیب کشاورزان و صنایع برای تولید

این قبیل محصولات وهمچنین با توجه به برتری جو بر سایر غلات (در روایات به برتری

امام بر سایر مردم تشبیه شده است) و نقش آن در کاهش قند و چربی و همچنین به علت غنی

بودن از سبوس ، جلوگیری از یبوست و حتی سرطانهای لوله گوارش و نیز تبدیل آن توسط

باکتریهای مفید لوله گوارش به ویتامینهای گروه B که خود موجب آرامش فرد گردیده ، و

یا حداقل اضافه نمودن سبوس به نانها (همان آردهای سیاه سابق که غنی از سبوس بود)

برای ریشه کن نمودن بسیاری از مشکلات حاضر ...

 

نظارت برمصرف بی رویه سموم وکود شیمیایی در مزارع (وحتی داخل شهرها،چرا که مدتی است

از آب فاضلابهای شهری،جهت آبیاری مزارع در روستاها،استفاده میشود،که بررسی

آماراستفاده از سموم وکودشیمیایی در کشورمان موید اهمیت این موضوع میباشد)

 

ونیز تحقیق در خصوص علت اجبار همگان جهت استفاده از نمک ید داروعدم توجه به طبایع

مختلف ومضرت آن برای حداقل 50درصد جمعیت (حال آنکه به جای آن میتوانستند از نمک

دریا استفاده نموده که طبق مهندسی الهی واجد همه املاح مورد نیاز بدن بوده،هرچند که

مطمئنم خود مسئولین بهداشت ودرمان در بسیاری ازموارد از حکمت بسیاری از مطالب آگاه

نبوده وبا سادگی هر آنچه به نام علم از بیگانگان به ما رسیده بدون اندکی تامل...)

 

و مطالبی که انشاء ا... اگر عمری باقی باشد،درجای خود خواهد آمد.

 

و من ا... التوفیق

 

موسسه عافیت اللهی طاها

 

پيام هاي ديگران ( 0 )        link        ۱۳۸٧/۱۱/٢٧ - موسسه عافیت الهی

ضرورت احیای طب معصومین(طب انبیا-طب توحیدی-طب اسلامی-طب جامع)

786

اذکر انشاء الله و الامر بید الله

مقدمه

 رابطه تغذیه و سلامت جسم و روح و روان

آیا تا کنون  به اهمیت تغذیه در سلامت روح و روان و جسم خود پی برده ایم ؟ آیا

پیرامون آیه ی انظر الی طعامک اندیشیده ایم؟ (1) آیا به ارتباط بین غذای حلال و

طیب(2) و عمل صالح و تقوای الهی در قرآن کریم  پی برده­ایم – چرا امام حسین علیه

السلام  در روز عاشورا  علت عدم توجه لشکر دشمن را به سخنان حق ایشان ، ورود لقمه

های حرام در بطون آنها دانسته­ و آیا ممکن است تغذیه ، در خلق و خو ، روح و روان و

ژنتیک ما هم تاثیر داشته باشدکه این همه تاکید در روایات اهل بیت و قرآن کریم در

موردآن شده است – بعنوان مثال باتوجه به عدم جواز  مصرف گوشت خوک ، شراب ، خون و

گوشت مرده ( آن هم حیوان حلال گوشت ) و .. آیا دستهای پنهانی در کاراست که از 

استخوان خوک برای تهیه ژلاتین کپسول های داروئی مصرفی استفاده شده ، خون را بعد از

فراوری و ظاهرا تبدیل به پروتئین ، کربوهیدرات و ویتامین و املاح ، در مکملها ،

داروهای تقویتی و شیرخشک های وارداتی به خوردمان می دهند و نیز از جنینهای سقط شده

در کشورهای غیر اسلامی برای تهیه کرم و پماد  و  وسایل آرایشی وارداتی استفاده می

شود (3) و یا از مایع منی در تهیه بعضی وسایل کمک آرایشی درکارگاههای زیر زمینی

برای طراوت پوست استفاده شده(4) و همچنین استفاده وسیع از شراب و الکل اتیلیک که

همان ام الخبائث وارد شده در روایات بوده و تاثیرسوءآن علاوه بر خود فرد تا 70 نسل

بعد هم منتقل شده که این نشان دهنده تاثیر آن بر ژنوم و DNA انسان میباشد و برای

شرح آن لازم است جزوه مفصلی درموردعدم جواز مصرف آن براساس فرمایشات اهل بیت حتی به

صورت ترکیب باسایر داروها وهمچنین در هنگام ضرورت(5)نوشته شودکه بطوروسیع در صنایع

داروئی و...  بعنوان حلال جهت حل کردن مواد داروئی و...، در مواد اولیه قرص و

شربتهای مصرفی بکاررفته و در جای دیگر باتوجه به این فرمایش پیامبر ( صلوات الله

علیه و آله ) در مورد عدم جواز عقیم کردن افراد و ذکر این مطلب که چنین افرادی از 

امت ایشان نمی باشند و سیاستهای سازمان بهداشت جهانی(6) و اطاعت کورکورانه ما از

آنها و آمار رو به رشد توبکتومی(7) ، وازکتومی(8) ،قرص های Aftermorningوقرص ها

وآمپولهای جلوگیری از بارداری با آن همه عوارض جانبی(9)واستفاده ازIUD (10)... که

گاه در مواردی عده ای جاهل ویامنافق برای گرفتن جواز این امور ، با وارونه جلوه

دادن حقایق(11) ،  بعضی از  مراجع گرانقدرمان را هم دورزده­، که برای احراز از

طولانی شدن کلام ، نظر شما را به خواندن کتاب رساله نکاحیه تالیف حضرت علامه آیت

الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی جلب نموده تا خود بخوانید و آگاه باشید ولذا

لزوم هوشیاری همه مراجع و علما برای جلوگیری از انحرافات تدریجی ، طبق پروتکلهای

صهیونیستی بر ما واجب می گردد(12) و مگر نه این است که تا مدتی قبل در حوزه علمیه،

طب تدریس می گردید و چطور ممکن است مرجع گرانقدری در مورد مسائل طبی نظری بدهد ولی

از طب چیزی نداند ؟ و صرف اطمینان به پزشکان متعهد برای پاسخگوئی بمسائل طبی آنها،

کافی نبوده  چرا که ما پزشکان در سیستمی تحصیل کرده ایم که با مکتب طبی اهل بیت

عصمت و طهارت همسو نبوده و حتی در جائی اهل بیت از آن برائت جسته­اند (13)

لذا لازم است درک و فهم صحیحی از طب انبیاء و ائمه معصوم (علیه السلام) داشته باشیم

، چرا که پشتوانه ی آن علم لم یزل و لا یزال الهی است ( و ما ینطق عن الهوی ان هو

الا وحی یوحی ) و پشتوانه ی مکاتب طب رایج و سنتی (14) بر اساس تجربه و قیاس و

استدلال میباشد که توسط ائمه معصوم نقد و نفی شده و از عدل خداوند حکیم بدور بوده

که اشرف مخلوقات خود را بدون هیچ برنامه ای در ابعاد مختلف جسم و روح و روان به حال

خود رها نموده باشد .(15)آیادر مکاتب طبی غیر اسلامی  ما را موش آزمایشگاهی فرض

نموده (16) که گاه داروهائی را با آن همه عوارض جانبی  و عوارضی که در آینده ،مشخص

خواهد شد و در حالی که استفاده تعدادی از آنها در  کشورهای غربی منسوخ شده ما

کماکان در حال استفاده از آنها میباشیم و حتی در همین طب سنتی که پس از مدتها ، حال

به فکر احیاء آن افتاده ایم ، مگر جزوات و رساله های بزرگان این طب رادر فوائد شراب

و نحوه استفاده ازآن را، به چشم ندیده ایم(17) .

در کشور ایران که خود را محب و شیعه ی اهل بیت علیه السلام دانسته، آیا ائمه یٍ خود

را آنطور که می بایست میشناسیم وآیا مفهوم زیارت جامعه ی کبیره ، و توجه به این

نکته  که کمترین حد معرفت امام اطاعت محض از ایشان میباشدرا درک کرده ایم. چرا که

میبایست در همه ابعاد، بعلت آشنائی آنان با تارو پود وجودمان ، فرمایشات آنان را به

کار بندیم.

درجائی امام علی علیه السلام  می فرمایند : الله الله  فی القرآن لا.... ( خدا را ،

خدا را ، در عمل به قرآن کسی از شما پیشی نگیرد ) آیا آن روزی که مولا فرمودند همین

امروز نیست که با وجود صدهامرکز تحقیقات طب اسلامی درخارج از کشور، عده ای از

مسئولین که فهم ودرک صحیحی از موضوع واهمییت طب انبیا ومعصومین نداشته  به دلایل

وتوجیها ت واهی ازایجاد مراکز مطالعات و  تحقیقات طب اسلامی، شانه   خا لی کرده، با

این تصور که ورود به این عرصه، ممکن است به اعتقادات مردم خدشه وارد نماید.!! در

حالی که میبینیم بر روی یک جمله  امام جعفر صادق علیه السلام  در خصوص نحوه انتقال

بیماری توسط امواج، بیش از25


تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

پاورقی      =====================================================

1-   تغذیه ابعادی (چشائی ،بینائی،شنوائی ، بویایی – لامسه و ...)

2-   یکی دیگر از معانی طیب در روایات ، گرفتن علوم از اهل بیت و کلمه خبیث به

گرفتن آن از غیر اهل بیت می باشد

3-   در جایی که در روایات  نهی از دادن شیر فرد کافر و منافق شده و حتی در صورتی

که مسیحی و یهودی واهل کتاب باشد، می باید در ایام  شیردهی از مصرف گوشت خوک و شراب

و ...احتراز کرده باشد

4-   به اینترنت مراجعه شود؟!

5-   که می توان گوشت حیوان مرده رادرهنگام ضرورت برای حفظ جان مصرف نموده ولی مصرف

الکل به دلایلی که ذکرفرموده اند، نهی شده است.

6-   آیا از آمار مساعدت ها و وام های سازمان های بین المللی همچون یونسکو و سازمان

ملل جهت امر تنظیم خانواده در ایران اطلاع دارید و این که کشور ما در لیست کشورهای

موفق در امر کنترل جمعیت قرار داشته...

7- به طور کلی برای انجام توبکتومی شروطی  توسط مراجع گرانقدر لحاظ شده که به شرح

ذیل میباشد:

الف-موجب نازائی دایمی نشود . (که تقریبا به طور قطعی موجب عقیمی دایمی می شود)

ب-ضرر به مزاج نرساند( آندومتریت – هیدروسالپنکس – آندومتریوزیس بی نظمی در ترشحات

غدد داخلی بدن)

ج-ضرر به عضو نرساند .( دردهای مزمن , بروز ناهنجاری در دیواره مخاطی رحم , بیماری

های مزمن زنانه )

د-شوهر راضی باشد . ( عقیم کردن زن از موضوعات مستنبطه شرعیه می باشد نه خارجیه و

احاله آن به حکم و تجویز عقلایی درست نیست و مفسده و ضرر جسمی برای عقیم کردن زن از

لوازم حتمیه آن است و تعلیق آن به عدم آن , تعلیق به امر محال است و در این امر اذن

و اجازه شوهر مدخلیت ندارد و حرام است مگر در هنگام ضرورت برای حفظ جان مادر و نه

در امور اعتباریه دیگری همچون فقر , تعدد اولاد )

ه-عمل همراه با محًرم شرعی نباشد ( نظر و لمس عورت زن برای غیر شوهر جایز نیست مگر

در هنگام ضرورت برای حفظ جان )

 آیا می دانستیم بلافاصله بعد از انعقاد نطفه در صورت سقط آن می بایست 20 دینار

(حدود 800 هزار تومان ) به شارع مقدس علاوه بر گناهی که کرده ایم بپردازیم لازم به

ذکر است بعد از انعقاد نطفه سقط آن حکم القاء من شاهق ( از بلندی خود را به اختیار

روی زمین انداختن ) را داشته که به مجرد القا به اختیار , مرگ او مستند به او می

شود و در میان آسمان و زمین که دارد پایین می آید , نمی تواند ادعا کند که مرگ من

اختیاری نیست و من تقصیری ندارم . و از طرفی به بهورزان ، ماماها و پزشکانی که

بتوانند افرادی را برای عقیم شدن متقاعد کنند  ازطرف وزارت بهداشت ودرمان پاداشهائی

درنظر گرفته شده وگاه  میبینیم به افرادگفته می شودکه اعمالی همچون توبکتومی

ووازکتومی کاملا قابل برگشت بوده درصورتی که این احتمال در مورد توبکتومی ، 2تا3 در

هزار ودرمورد وازکتومی خیلی کمتر از 50% می باشد ( یعنی عقیمی دائم )

8-در کتاب مفتاح الکرامه آورده شده که گفتار علامه در قواعد این است : اگر کسی کاری

کند که قوت منی آوردن و آبستن نمودن را از مردی بزداید می باید یک دیه کامل به او

بدهد(علاوه بر معصیتی که نموده ...)

9- عوارض جانبی داروهای ضدبارداری خوراکی وتزریقی(هورمونی)

گوارشی:تهوع –استفراغ-کرامپ-اسهال-نفخ-یبوست-تغییردراشتها-یرقان کلستاتیک

پوستی:کلواسما،ملاسما،اکنه،راش،کهیر،اریتم،خارش،هیرسوتیسم،آلوپسی،حساسیت به

نور-،افزایش ریسک ریزش مو

قلب وعروق:افزایش فشار خون-وضعیتهای ترومبوآمبولی-احتباس مایعات-ادم

اندوکرین:کاهش تحمل گلوکز-افزایشTBG-PBI-T4-T3

ادراری تناسلی:خونریزی ناشی از قطع دارو-آمنوره-لکه

بینی-دیسمنوره-گالاکتوره-هیپرپلازی داخل سرویکس-واژینیت-سندرم شبه سیستیت-تغییرات

پستان

دستگاه عصبی مرکزی:افسردگی-خستگی-سرگیجه-حالت عصبی-اضطراب-سردرد

چشم وگوش وحلق وبینی:نوریت عصب چشمی-ترومبوز شبکیه-کاتاراکت

خونی:افزایش فیبرینوژن-فاکتورهای انعقادی

 موارداحتیاط و منع مصرف  داروهای ضدبارداری خوراکی وتزریقی(هورمونی):  سرطان پوست

و یا دستگاه تناسلی , بیماری های ترومبوآمبولیک بدخیمی وابسته به استروژن , تومور

کبدی , حاملگی , بیماری های قلبی و عروقی و مغزی , خونریزی های رحمی با علت

ناشناخته , سابقه افسردگی شدید , فشار خون بالا , مصرف داروهای ضد انعقاد و یا

اختلالات انعقاد خون , وجود اختلالات کبدی , قاعدگی های نامنظم , وجود توده های

پستانی و یا ترشحات غیر طبیعی از پستان , ابتلا به دیابت و چربی بالای خون افردای

که سیگار زیاد می کشند , مصرف زیاد الکل , اختلالات تغذیه ای , آسم , تشنج 

منونوکلئوزحا د—بیماری - SICKLE CELLلوپوس اریتماتو-شیردهی-- سن بیش از چهل- افزایش

میزان مرگ و میر زنان بالای سی و پنج سال-, وجود میوم رحمی و پولیپ دهانه رحم

به طورکلی معایب این دسته ازداروها به شرح ذیل میباشد:مصرف بعضی از داروها از جمله

آنتی بیوتیک ها اثرات قرص های ضد بارداری را کاهش داده نیاز به حافظه و دقت فرد

داشته موجب اختلال در سوخت و ساز کربوهیدرات ها شده , افزایش LDL, افزایش قشار

خون-تداخل در نتیجه برخی آزمایشات خونی و حتی پاپ اسمیر , افزایش برخی عفونت های

رحمی لکه بینی و خون ریزی در بین دوقاعدگی احتمال سرطان دهانه رحم , افزایش

تومورهای خوش خیم کبدی ، احتباس مایعات , اختلالات گوارشی , واریس , تحریک پذیری یا

افسردگی , تغییر در میل جنسی , لکه های روی صورت , سردرد , میگرن , از دست دادن

بینایی یا اختلال در دید , کرخی و سوزن سوزن شدن یک طرفه , درد شدید در قفسه سینه و

دست چپ یا گردن , دفع خلط خونی , درد شدید پاها , گرمی , حساسیت و ورم پاها و یا رگ

های بسیار برجسته روی ران و ساق پا , اختلال در سخن گفتن , حساسیت و توده های کبدی

, تغییرات مواد معدنی استخوان , واکنش های آلرژیک , حاملگی اتفاقی , افزایش وزن ,

عصبی بودن , ورم دست و پا , کمر درد , بی اشتهایی , آکنه , دردهای لگنی , دانه های

پوستی , گرگرفتگی و درد مفاصل , آمبولی ریه , سرطان پستان و دهانه رحم , استفراغ ,

گیجی و ضعف...( افزایش احتمال لخته شدن خون در رگ ها که با کشیدن سیگار این ریسک

بیشتر شده و خود منجر به بالا رفتن ریسک حملات قلبی و سکته مغزی در این افراد می

شود )

در صورتی که میتوان بر روی روشها ئی چون استفاده ازمیخک(از روز پنجم عادت ماهانه

روزی یک عدد به مدت 20 روز میل شده که نه تنها باعث رقت خون گرمی مزاج نشاط و . .

.) و یا گلپر(روزی 5/2گرم از روز پنجم عادت ماهانه به مدت یک هفته  که برای مشکلات

گوارشی و . . . )ویا ماء الجبن و...درخانمها وداروی خوراکی ضد باروری در مردان

مانند Gossypol که از روغن دانه ی یک نوع کتان به نام Gossypium استخراج می شود و

پس از مصرف چند ماه قدرت ضد باروری آن ظاهر و تا چند ماه پس از قطع مصرف نیز اثر

دارو ادامه مییابدو......         ، با جدیت کامل کارهای تحقیقاتی لازم  صورت گرفته

تا در صورت عدم مغایرت آنها با موازین شرعی، جهت استفاده وسیع از آنها اقدام نما

ئیم.

10- عوارض جانبی IUD : قاعدگی شدید همراه با دل پیچه , قاعدگی های نامنظم , خارج

شدن IUD از محل خود , سوراخ شدن رحم , افزایش عفونت های لگن , افزایش حاملگی های

خارج از رحم ( در صورت ابتلا به عفونت های لگنی این خطر برای استفاده کننده وجود

دارد که دیگر هیچگاه نتواند بچه دار شود

11- شیاطین روزگار با مطرح کردن بحث ازدیاد جمعیت وصرف هزینه های میلاردی برای

ترویج الگوهای شکست خورده  غربی وهمراه شدن عده ای به ظاهر روشنفکرباآنها موجب

ایجاد رعب و وحشت در میان جامعه گردیده(متاسفانه به همه ابعاد و جوانب موضوع فکر

نکرده که برای روشن شدن موضوع نظر شما را به خواندن کتاب رساله نکاحیه تالیف حضرت

علامه آیت الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی جلب نموده)وازطرفی ما شیعیان و

محبان اهل بیت وعصمت که در همه ابعاد زندگیمان الگو داریم ،میبایست حتی قبل از

انعقاد نطفه، برای فرزندانمان برنامه داشته ،ولی متاسفانه به این رهنمودها عمل

نمینمائیم (علاوه بر این،رعایت زمان وشرایط حین انعقاد نطفه نیز درسرنوشت او دخیل

بوده ،و حتی رعایت  تغذیه مادر در حین و پس از بارداری  وهزاران نکته دیگر در تربیت

آنها که برای لحاظ آن، لازم است ابتدا خود راتربیت نمائیم(در کتاب معراج السعاده

ملااحمدنراقی به لزوم توجه به جنبه طب روحا نی ...) وهمچنین وقتی که به علت سیاست

های غلط و نارسا روستاییان عزیز کشورمان را که جمعیت مولد کشور  محسوب شده ، مجبور

به مهاجرت به شهرها نموده مسلم است که پس از مدتی آمار جمعیت غیر مولد در شهر،

افزایش یافته و مشاغل کاذب و آمار بزهکاری در کشور افزایش یافته و آن سرمایه ای که

می بایست صرف عمران و آبادانی روستا گردد نه تنها توسط مسئولین کشور به آنها اختصاص

نمی یابد، بلکه حتی با فروش دام و زمین  . . . خود  برای مهاجرت به شهر , به شهرها

تزریق شده و ای کاش می دانستیم در کشورهایی مثل ژاپن با یک پنجم وسعت ایران و جمعیت

بیش از 130 میلیون نفر ( آمار ده سال قبل ) مردم حتی بین خطوط راه آهن هم کشاورزی

نموده و در کشور هلند که تنها به اندازه استان مازندران وسعت داشته جهت انتقال

محصولات پنیر و کره شیر و گوشت و . . . آن به سایر کشورها کشتی ها می بایست مدتها

در انتظار نوبت بمانند . و ای کاش وزارت جهاد سازندگی با همان سیاست های بدو تشکیل

باقی می ماند و تنها و تنها رسالتش آبادانی روستاهای کشور می بود و مسئولین امر هم

با جدیت تمام در جهت رفع مشکلات روستاییان در کلیه ابعاد برآمده تا نه تنها شاهد

کاهش مهاجرت به شهرها بلکه معکوس شدن این روند می بودیم .(البته اخیرا حرکتهای

مثبتی دراین زمینه صورت گرفته که انشاءالله ادامه پیدا کند)

12-درجائی که درکشورها ی اروپا ئی واسرا ئیل و...سیاستهای تشویقی وحمایتی برای

افزایش جمعیت خود داشته،ما با لحاظ روشها ئی چون توبکتومی ووازکتومی،کمر همت در جهت

عقیم کردن مردم کشورمان بسته( کمترپزشکی است که نداند احتمال بارداری بعد از انجام

اعمال فوق بسیار پائین ترازآماراعلام شده میباشد)  وروشهایی همچون قرص های بعد از

مقاربت ( Aftermorning  ) وIUD  بانامساعدکردن محیط داخلی رحم  بعد از انعقاد نطفه

تاثیر داشته(گاه اسپرم بعداز یک ساعت خودرابه تخمدان رسانده ونطقه منعقد میگردد) که

از نظر شرعی ..

13-ازفرمایشات امام جعفرصادق علیه السلام: اکثر اطباء بر این عقیده­اند که انبیاء

طب نمی دانند و وقتی دیدم بیشتر اطباء چنین عقیده­ای دارند ، در حالی که انبیاء ،

حجت خداوند  و راهنمایان بشر و وارثان علم پروردگارند ، دیدم کسی که  در مذهب و روش

زندگی خود ، به انبیاء پشت کرده و کتب نازل شده از جانب خدا را تکذیب می کند ، از

طلب این طب و حاملین این طب دوری گزیدم

14-توجه به جنبه روح وروان وارتبا ط بین صفات روحی واخلاق وتغذیه ابعادی...فقط وفقط

در حوزه طب انبیاءومعصومین (طب اسلامی)است که معنا پیدا نموده تا جائی که سلامت دل

را مهمتر از سلامت جسمی دانسته (بعنوان مثال رابطه صفت حرص و طمع با خلط بلغم و

رابطه عصبانیت با خلط صفرا و شهوت با خلط دم و ارتباط مصرف خون و قساوت قلب و امراض

عمومی و ...

15-  در جائی که شما درصورت خریداری یک وسیله ، دفترچه راهنمای استفاده ازآن را

ازفروشنده درخواست میکنید

16-که برای فهم بهتراین موضوع،نیازبه رسوا نمودن مافیاهای عظیم داروئی جهان داشته

  چرا که گاه منافع فروش حتی یک قطره چشمی، بیش از  منافع فروش سالیانه نفت کشور

عزیزمان می باشد!

17- در جلسه ای با حضور یکی از مسئولین بلند پایه ی طب سنتی ایران در مشهد ، ایشان

فرمودند که در مواردی که اختلاف و مشکلی درطبابت به روش  طب سنتی بوجود بیاید ،

مبنا ومرجع ما برای رفع آن، منابع و متون طب سنتی است و نه  احادیث و روایات اهل

بیت علیه السلام؟؟؟ 

18- امام جعفر صادق علیه السلام در مجلس منصور دوانقی در جائی که طبیب سرشناس هندی

به امام(علیه السلام) پیشنهاد  می دهندکه آیا می خواهید پاره ای از علم خود را به

شما بیاموزم ، می فرمایند که آنچه با من است بهتر از آن چیزی است که همراه تو می

باشد و در پاسخ ایشان می فرمایند ما گرمی را با سردی و سردی را با گرمی درمان می

کنیم و....

19-. در جائی که ائمه معصوم خود را طبیب الاطباء خوانده و بیش از 12 هزار روایت طبی

از آنها به جا مانده( جهت تحقیق در حوزه ژنتیک  ، عامل ایجاد جهشها ، نقش واثر مکان

و زمان و اشعه کیهانی ، لقمه حلال و طیب و حرام و خبیث بر ژنتیک و DNA  ، رابطه بین

خصوصیات روحی و روانی و خلقیات و تغذیه و طبیعت و خلط و اعضای بدن انسان)    ، آیا

ضرورت تشکیل هیات علمی خبره و آگاه و دلسوز برای استخراج این معارف عالی و ایجاد

مراکز مطالعات و تحقیقات تخصصی و اختصاص مقداری از سهم امام به این موضوع توسط

مراجع گرانقدر و حتی ورود این عزیزان به قدر استطاعت در این موضوع احساس نمی شود

موسسه عافیت اللهی طاها

پيام هاي ديگران ( 0 )        link        ۱۳۸٧/۱۱/٢٥ - موسسه عافیت الهی

طب معصومين-طب انبيا-عافيت الهی-سلامت-طب اسلامی -طب الائمه ـطب توحيدي...

786

                 موضوع:دغدغه هاي جهان اسلام((ضرورت احياي طب معصومين))           

                          

 اذکر انشاء الله والامربيدالله وما ينطق عن الهوي ان هو الا و حي يوحي ن والقلم

وما يسطرون    باکسب اجازه از محضرحضرت وليعصر (عج)آنکه جان وروح جهان وجهانيان

ازجانب خداوند به يدقدرت اوست.واوکه درتمام لحظات ،عالم وناظربررفتار ماست  .      

 

مدتهاست که قلب در سينه دلتنگي ميکندوبيقرارميماند،چراکه درکشورهاي شيعي مذهب که

مدعي پيروي ازفرامين معصومين(ع)هستند وانرا تکليف شرعي وديني خود ميدانند متاسفانه

به دانش خود عمل نميکنندوبه قول معروف ميان ماه من تا ماه گردون تفاوت اززمين تا

آسمان است،يابه قول آنبزرگمرد مسلمان ومبارزتاريخ سيد جمال الدين اسدابادي

درکشورهاي اسلامي مسلمان هست ولي اثري از اسلام پيدا نميشود . بااميد به اينکه روزي

عمل به دستورات قران و ا ئمه اطهار درتمامي زواياي زندگي ،روشني بخش وجودمان شود.

درزمينه مسائل بهداشتي درماني واعتقادمان به کاربردگفتارائمه معصوم،هنوز عده اي از

مسئولان ترديد داشته ومنتظراثبات آن ازجانب دنياي غرب هستند.لذا عمل انهاخانه

درمعبر سيل ساختن است.مدتهاست که دانشمندان غربي از قران وگفتار ائمه

معصومين(ع)درجهت پيشبرد علم بهره حسته انداما صدافسوس که مااندرخم يک کوچه مانده

ايم. با وجودناشناخته بودن ميلاردها مکانيسم در بدن که بعد از گذشت قرنها،تنها

قادربه کشف وبرسي جزئي ازانها بوده ايم ،آياعدم اتصال به منبع وحي چيزي غيرازجهل

مطلق است وچه گونه خواهيم توانست درپيشگاه محضرالهي جوابگو باشيم.

باکمي تفکر وتعمق در کفتاروکردارائمه معصوم(ع) درباب مسائل بهداشتي ودرماني ميتوان

فهميد که ايشان در وهله نخست به پيشگيري وسپس درمان توجه نموده اند لذا ميتوان

ازاين امردرجهت آموزش فرزندانمان ازهمان اوايل کودکي استفاده نمائيم تادر اينده اي

نه چندان دورشاهد خانواده وجامعه اي سلامت وتندرست باشيم واين محقق نميشود مگرباکمک

مسئولين درامرآموزش درمقطع کودکستان،دبستان و........ بامددايزدمنان اگر عمري باقي

باشد،گوشه اي ازاين گفتار گهربار رادر زمينه مسائل بهداشتي ودرماني

باشما...درپايان اين آرزومندان خدمت به خادمين مولا،ازکليه عزيزان تقاضامنديم دراين

زمينه مارا ياري

 

786

باتوجه به بحث طب سنتي که مورد توجه وحمايت رئيس جمهور،رئيس مجلس و رهبر عزيزمان

ميباشد با توجه به سوءاستفاده عده اي فرصت طلب در تمامي عرصه هاي موجود در جهت مصون

ماندن از آسيبهاو از طرفي توجه به سخنان امام جعفر صادق(ع)در بحث حديث اهليلج

وگفتارامام علي(ع)در زمينه طلب علم از سر منشاءحقيقي آن و ذکراين روايت که کمترين

حد معرفت ائمه معصوم(ع)اطاعت محض از آنها بوده با توجه به اعتبارات وهزينه هاي

ميلياردي وزارت بهداشت و درمان در پيشگيري و درمان بيماريها که عملا تعدادي از اين

موارد درتعارض و در خلاف مفاهيم وفرمايشات ائمه عليه السلام بوده،با توجه به اين

نکته که طب معصومين اکثرا جنبه پيشگيرانه داشته باعث سلامت جسم و روان ما گرديده و

با رعايت آن سرانه بهداشت و درمان در کوتاهترين زمان ممکن کاهش يافته،در جهت

بسترسازي وايجاد ساختاري مطابق بانظرات و فرمايشات ائمه(ع)نياز به تشکيل هيات علمي

آگاه،قوي،خبره ودلسوز در اين راستا ضروري بوده تا با فراهم آمدن طرحي جامع در زمينه

آموزش فرهنگ طب معصومين از همان دوره ابتدائي تا دانشگاه واشاعه آن در جامعه از

طريق وزارت بهداشت ودرمان،رسانه ها و ... پايه گذارطب اصيل حقيقي وجامع،عافيت الهي

در پرتو معارف ائمه معصوم(ع) باشيم

تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

نمك

پيامبر خدا (ص) : خداوند به موسي بن عمران وحي كرد كه : « با نمك ، آغاز كن و با

نمك ، پايان ده ؛ چرا كه درمان هفتاد درد ، در نمك است و كمترينِ اين دردها ديوانگي

، جذام ، پيسي ، گلودرد ، دندان درد و شكم درد است » .

امام باقر (ع) : از سفارش هاي پيامبر خدا به علي (ع) اين بود كه فرمود : « اي علي !

غذاي خويش را با نمك ، آغاز كن ؛ چرا كه درمان هفتاد درد ، در نمك است و ديوانگي ،

پيسي ، گلودرد ، دندان درد و شكم درد ، از جملة اين دردهاست » .

پيامبر خدا (ص) : هر كس پيش از هر چيز و پس از هر چيز ، نمك بخورد ، خداوند سيصد و

سي نوع بلا را كه كمترينش جذام است ، از او برمي دارد .

الكافي – به نقل از محمّد بن مسلم ، از امام باقر (ع) - : كژدمي ، پيامبر خدا را

نيش زد . پيامبر (ص) فرمود : « خدايَت لعنت كند كه هيچ برايت تفاوتي نمي كند كه

مؤمني را بگزي يا كافري را ! » .

سپس قدري نمك خواسته و بر جاي گزِش ماليد و در نتيجه درد ، فرو نشست .

اگر مردم از آنچه در نمك هست ، آگاهي داشتند ، با وجود آن ، ديگر هيچ پادزهري نمي

جستند .

امام علي (ع) : هر كس غذاي خود را با نمك آغاز كند ، هفتاد درد و دردهاي بسيار

ديگري – كه كسي جز خداوند آنها را نمي داند – از وي دور مي شوند .

الكافي – به نقل از سعد اِسكاف - : امام باقر (ع) فرمود : « همانا در نمك ، شفاي

هفتاد درد است » يا فرمود : « هفتاد نوع از انواع درد » .

سپس فرمود : « اگر مردم مي دانستند كه در نمك چه خواصّي هست ، خود را جز به آن ،

مداوا نمي كردند » .

امام صادق (ع) : هر كس بر نخستين لقمه از غذاي خود نمك بپاشد ، كَك مكِ صورت او از

ميان مي رود .

امام صادق (ع) : بني اسرائيل ، [غذاي خود را] با سركه آغاز مي كردند و با همان نيز

به پايان مي بردند ؛ ولي ما با نمك آغاز مي كنيم و با سركه به پايان مي بريم .

هَليم

پيامبر خدا (ص) : جبرئيل ، نزد من آمد و مرا به خوردن هَليم ، فرمان داد تا پُشتم

قوي شود و با آن ، توان بندگي پروردگار خويش بيابم .

امام علي (ع) : بر شما باد هَليم ، چرا كه تا چهل روز ، نشاط عبادت مي دهد . آن خود

، جزئي از سفرة آسماني است كه بر پيامبر خدا فرو فرستاده شد .

امام صادق (ع) : پيامبر خدا ، از درد پشت ، به درگاه پروردگار خويش ناليد . خداوند

، او را به خوردن گندم همراه با گوشت ( يعني همان هَليم ) فرمان داد .

امام صادق (ع) : يكي از پيامبران از ضعف و كميِ توان آميزش ، به درگاه خداوند اظهار

ناراحتي كرد . خداوند ، او را به خوردن هليم فرمان داد .

الكافي – به نقل از ايّوب بن نوح - : يكي از كسانيكه با امام كاظم (ع) هَليم گاوَرس

خورده بود ، براي من نقل كرد كه امام (ع) فرمود : « هان كه آن ، غذايي است بدون

سنگيني و عارضه . بِدان علاقه دارم و خواسته ام تا برايم آماده كنند . آن ، همراه

با شير ، سودمند تر و در معده نيز نرم تر است » .

كاسني

پيامبر خدا (ص) : كاسني مهتر همة سبزي هاست .

امام علي (ع) : كاسني بخوريد ، كه هيچ صبحي نيست ، مگر اين كه قطره اي از بهشت بر

آن ، فرو مي افتد . چون خواستيد آن را بخوريد ، قطره هاي آب را از رويش فرو متكانيد

.

امام صادق (ع) : كاسني ، نكو سبزي اي است . هيچ برگي از آن نيست كه قطره اي از بهشت

بر آن نباشد . آن را بخوريد و به گاه خوردن ، متكانيد . پدرم (ع) ما را نهي         

 مي فرمود كه به هنگام خوردن كاسني ، آن را بتكانيم .

امام صادق (ع) : هر كس در حالي بخوابد كه در درون او ، هفت تاكه كاسني باشد ، به

خواست خداوند ، آن شب از قولنج ، در امان است .

امام صادق (ع) : بر تو باد كاسني ؛ چرا كه آب ( مني ) را افزون مي سازد و فرزند را

نكو مي كند . گرم و مُليّن است و پسر زايي را بيشتر مي كند .

امام صادق (ع) : هر كس دوست دارد آب ( مني ) او و فرزندانش فراوان شود ، بر خوردن

كاسني ، مداومت ورزد .

الكافي – به نقل از محمبدبن فيض - : همراه با امام صادق (ع) ناهارمي خوردم و قدري

سبزي نيز بر سفره بود . در كنار ما پيرمردي بود كه از كاسني ، دوري مي گزيد . امام

(ع) فرمود : گويا گمان مي كنيد كه كاسني ، سرد است ، در حالي كه چنين نيست ؛ بلكه

معتدل است و برتريِ آن بر ديگر سبزي ها ، به سان برتريِ ما بر ديگر مردمان است » .

امام رضا (ع) : كاسني ، درمان هزار درد است . هيچ دردي در درون آدمي زاده نيست ،

مگر اين كه كاسني ، آن را در هم مي كوبد .

 

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ( 0 )        link        ۱۳۸٥/۱٢/۱۸ - موسسه عافیت الهی

طب معصومين طب انبياء طب توحيدی طب الائمه عافيت الهی

كدو

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد كدو ؛ چرا كه مغز را افزون مي سازد .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد كدو ؛ چرا كه عقل را افزون مي سازد و مغز را بزرگ مي

كند.

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد كدو ؛ چرا كه عقل را مي پالايد و مغز را مي افزايد.

پيامبر خدا (ص) – خطاب به امام علي (ع) - : كدو بخور ؛ زيرا هر كس آن را بخورد ،

خويَش نيكو و رويَش شاداب مي شود . آن ، خوراك من و پيامبرانِ پيش از من است .

امام كاظم (ع) : از جمله سفارش هايي كه پيامبر خدا به علي (ع) كرد ، اين بود كه به

وي فرمود : « اي علي ! بر تو باد كدو . آن را بخور ؛ چرا كه مغز و عقل را افزون مي

سازد » .

پيامبر خدا (ص) : كدو بخوريد ، كه اگر خداوند مي دانست درختي سبُك تر از اين وجود

دارد ، آن را براي برادرم يونس مي روياند.

هر گاه كسي از شما خورشي مي سازد ، در آن كدوي بسيار بريزد ؛ چرا كه آن مغز و عقل

را مي افزايد.

كنز العمّال – به نقل از اَنَس - : پيامبر خدا ، فراوان كدو مي خورد .

گفتم : اي پيامبر خدا ! گويا خيلي كدو دوست داري ؟!

فرمود : « كدو ، مغز را زياد مي كند و بر عقل مي افزايد » .

الكافي – به نقل از سيّاري ، در حديثي كه سند ان را به معصوم رسانده است - : پيامبر

(ص) به كدو علاقه داشت و به زنان خود مي فرمود : « اگر در ديگ ، چيزي طبخ مي كنيد ،

در آن ، كدو بسيار بريزيد » .

پيامبر خدا (ص) : اگر خواستيد چيزي بپزيد ، از كدو زياد بهره بجوييد ؛ چرا كه دلِ

اندوهگين را شاد مي كند .

امام علي (ع) : كدو بخوريد ؛ چرا كه مغز را افزون مي كند . پيامبر خدا به كدو علاقه

داشت .

طبّ الائمّه (ع) – به نقل از ذَريح - : به امام صادق (ع) گفتم : از امير مؤمنان (ع)

حديثي دربارة كدو روايت شده كه فرموده است : « كدو بخوريد ؛ چرا كه مغز را افزون مي

سازد».

امام صادق (ع) فرمود : « آري . من نيز مي گويم كه براي درد قولنج ، خوب است » .

كباب

الكافي – به نقل از موسي بن بكر - : امام كاظم (ع) به من فرمود : « چرا تو را

زردروي   مي بينم ؟ »

گفتم : تب ، رنجورم كرده است .

به من فرمود : « گوشت بخور » .

گوشت خوردم . پس از جمعه اي ، امام (ع) بار ديگر مرا ديد ، در حالي كه همچنان بر

همان وضع پيشين ( زردچهره ) بودم . به من فرمود : « مگر تو را به خوردن گوشت ،

فرمان نداده بودم ؟ » .

گفتم : از همان روز كه فرموده اي ، جز آن نخورده ام .

پرسيد : « آن را چگونه مي خوري ؟ » .

گفتم : پخته [در آب] .

فرمود : « نه ؛ آن را كباب شده بخور » .

پس از جمعه اي ، ديگر بار در پي من فرستاد . اين بار ديد كه خون ، دوباره به چهره

ام بازگشته است . به من فرمود : « اكنون ، خوب است » .

الكافي – به نقل از موسي بن بكر - : در مدينه به عارضه اي گرفتار آمدم و در نتيجة

آن ضعيف شدم . نزد امام كاظم (ع) رفتم .

به من فرمود : « تو را ضعيف مي بينم ! »

گفتم : آري .

فرمود : « كباب بخور » .

من هم كباب خوردم و بهبود يافتم .

امام باقر (ع) يا امام صادق (ع) : خوردن كباب ، تب را مي برد .

تَره

خواصّ تره

پيامبر خدا (ص) : تره در ميان سبزي ها ، همانند نان در ميان خوراكي هاست .

الكافي – به نقل از حمّاد بن زكريّا ، از امام صادق (ع) - : در محضر پيامبر خدا از

سبزي ها ياد شد .فرمود : « تره بخوريد ؛ چرا كه حكايت آن در ميان سبزي ها ، حكايت

نان در ميان همة خوراك ها – يا خورش ها – است » .

الكافي – به نقل از فرات بن اَحنف - : از امام صادق (ع) دربارة تره پرسيدند . فرمود

: « آن را بخور ؛ چرا كه در آن ، چهار ويژگي است : بوي دهان را خوش مي سازد ؛ بادها

را [ازبدن] مي راند ؛ بواسير را ريشه كن مي كند ؛ و براي كسي كه بِدان مداومت مي

ورزد ، ماية ايمني از جذام است » .

امام صادق (ع) – به نقل از پدرانش (ع) - : نزد پيامبر خدا از سبزي ها ياد شد .

فرمود :     « تره ، مهتر و سرآمد همة سبزي هاست و برتريِ آن بر ديگر سبزي ها ،

همانند برتريِ نان بر ديگر چيزهاست . در آن ، بركت است و آن ، سبزي من و سبزي

پيامبرانِ پيش از من است . من آن را دوست دارم و مي خورم . گويا بوتة ان را مي نگرم

كه برگ هايش از سرسبزي و زيبايي در بهشت مي درخشند » .

الكافي – به نقل از موسي بن بكر  - : يكي از غلامان امام كاظم (ع) بيمار شد . امام

(ع) از حال او پرسيد .

گفتند : بيماريِ طحال گرفته است .

فرمود : « سه روز به او تره بخورانيد » .

آن را به او خورانديم . پس ، خون ، فرو نشست ، و سپس بهبود يافت .

المحاسن – به نقل از سَلَمه - : در مدينه به دردي سخت ، گرفتار آمدم . نزد امام

كاظم (ع) رفتم . به من فرمود : « تو را زردچهره مي بينم ؟ » .

گفتم : آري .

فرمود : « تره بخور » .

تره خوردم و بهبود يافتم .

مكارم الأخلاق – به نقل از موسي بن بكر - : نزد امام كاظم (ع) رفتم . به من فرمود :

« تو را زردروي مي بينم ! تره بخور » .

من نيز خوردم و بهبود يافتم .

خوردن ترة تازه

الكافي – به نقل از موسي بن بكر - : يكي از كساني كه امام كاظم (ع) را ديده ، برايم

نقل كرد كه ايشان تره را در كَرت كشتزار مي خورد . البتّه آن را با آب مي شست و آن

گاه      مي خورد .

الكافي – به نقل از داوود بن ابي داوود – : مردي ، امام رضا (ع) را در خراسان ديده

كه تره را از باغ ، همان گونه كه هست ، مي چيند و مي خورد . چون به ايشان گفتند :

اين ، ممكن است فضولاتي به همراه داشته باشد ، فرمود : « چيزي از آنها به اين نمي

چسبد و اين سبزي ، براي درمان بواسير خوب است » .

المحاسن – به نقل از يحيي بن سليمان – : امام رضا (ع) را در خراسان در باغي ديدم ،

در حالي كه تره مي خورد . به ايشان گفتم : فدايت شوم ! مردم بر اين باورند كه هر

روز يك قطره از بهشت ، بر كاسني فرو مي ريزد .

فرمود : « اگر هر روز از بهشت بر كاسني يك قطره فرو مي ريزد ، تره ، در آب بهشت ،

يكسره غوطه ور است » .

گفتم : به آن كود مي دهند .

فرمود : « چيزي از اين كود ، بدان نمي چسبد » .

خوردن تره همراه با نمك

الكافي – به نقل از احمدبن ابي عبدالله ، از يكي از هم مسلكانش ، در حديثي كه سند

آن را به معصوم رسانده است - : امير مؤمنان (ع) تره را همراه با نمكِ بلغور شده مي

خورد .

كَرَفس

پيامبر خدا (ص) : كرفس ، سبزي پيامبران است .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد كرفس ، چرا كه خوراك اِلياس ، يَسَع و يوشع بن نون

بوده است .

پيامبر خدا (ص) – خطاب به امام حسين (ع) - : فرزندم ! كرفس بخور ؛ چرا كه سبزيِ

پيامبران است ، كه فراموش شده است و خوراك خضر و الياس (ع) است . كرفس ، انسدادها

را مي گشايد ، دل را طراوت مي دهد ، حافظه مي آورد ، و ديوانگي ، جذام ، پيسي و ترس

را دور مي كند .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد كرفس ؛ زيرا اگر چيزي باشد كه بر عقل بيفزايد ، همان

است .

قارچ

پيامبر خدا (ص) : قارچ از گياهان بهشت است و آب آن براي درد چشم ، سودمند است.

پيامبر خدا (ص) : قارچ ، از «مَنّ» است و «مَنّ» از بهشت است . آب آن نيز درماني

براي چشم است .

پيامبر خدا (ص) : قارچ ، از همان « مَنّ » است كه خداوند بر بني اسرائيل نازل كرد ،

و آن ، شفايي براي چشم است .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد قارچ تازه ؛ چرا كه از همان « مَنّ » است و آبش ،

شفايي براي چشم است .

الكافي – به نقل از اُمامه دختر ابوالعاص بن ربيع ( همان بانويي كه مادرش زينب دختر

پيامبر خداست ) - : در ماه رمضان ، امير مؤمنان علي (ع) ، نزد من آمد . شامي و

خرمايي و قارچي آوردند و ايشان خورد . ايشان قارچ را دوست داشت .

گلابي

پيامبر خدا (ص) : گلابي ، قلب را زنده مي سازد .

امام علي (ع) : گلابي ، قلب را جلا مي دهد و دردهاي درون را تسكين مي بخشد .

امام صادق (ع) : گلابي بخوريد ؛ كه به اذن خداوند دل را جلا مي دهد و دردهاي درون

را تسكين مي بخشد .

امام صادق (ع) : « گلابي ، معده را مي پالايد و تقويت مي كند و با بِهْ ، در

[،خواص،] همگون است . خوردنش روي غذا ، سودمندتر است تا چاشت ناخورده . هر كس هم كه

احساس سنگيني مي كند ، از ان بخورد » يعني روي غذا بخورد .

طبّ الائمه (ع) – به نقل از حَلَبي - : امام صادق (ع) به مردي كه از دردي در قلب

خود نزد ايشان اظهار ناراحتي كرد ، فرمود : « گلابي بخور » .

 




تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:نمک ,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

ُندُر

خواصّ كُندُر

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد كُندُر ؛ زيرا آن سان كه انگشتان ، عرق را از پيشاني

پاك    مي كنند ، پشت را محكم مي كند ، عقل را افزون مي كند ، ذهن را ذكاوت مي دهد

، چشم را جلا مي بخشد و فراموشي را از ميان مي برد .

پيامبر خدا (ص) : با كُندُر ، بدن را چرب كنيد ؛ چرا كه اين بهره اي بيشتر براي شما

نزد زنانتان ايجاد مي كند .

پيامبر خدا (ص) : - خطاب به امام علي (ع) - : اي علي ! سه چيز بر حافظه مي افزايد و

بلغم را مي برد : كُندُر ، مسواك و قرائت قرآن .

امام علي (ع) : جويدن كُندُر ، دندان ها را استحكام مي بخشد ، بلغم را مي راند و

بوي دهان را مي برد .

كنز العمّال – به نقل از عبدالله بن جعفر - : مردي نزد علي بن ابي طالب (ع) آمد و

از فراموشي ، اظهار ناراحتي كرد . فرمود : « بر تو باد كُندُر ؛ چرا كه دل را شجاعت

مي بخشد و فراموشي را از ميان مي برد » .

امام صادق (ع) : پيامبر (ص) عسل مي خورد و مي فرمود : « [قرائت] آياتي از قرآن و

جويدن كُندُر ، بلغم را از ميان مي برد » .

امام رضا (ع) : فراوان كُندُر بخوريد . آن را در دهان نگه داريد و نيك بجويد ، براي

من ، جويدن آن ، دوست داشتني تر است ؛ چرا كه آن بلغم معده را پاك مي كند ، عقل را

استحكام مي بخشد و غذا را گوارا مي سازد .

فايده هاي كُندُر براي زنان باردار

پيامبر خدا (ص) : به زنان باردار خود ، كُندُر بدهيد ؛ چرا كه عقل كودك را افزون مي

كند .

امام رضا (ع) : به زنان باردارتان ، كندر نر بدهيد . در اين صورت ، اگر آنچه در شكم

زن است ، پسر باشد ، بيدار دل ، آگاه و دلير مي گردد ، و اگر دختر باشد ، روي و

خويِ وي نكو مي شود و سرين او سترگ مي گردد و نزد همسرش بهره مي يابد .

شير

خواصّ شير

امام علي (ع) : نوشيدن شير ، شفايي براي هر درد است ، مگر مرگ .

الكافي – به نقل از ابوالحسن اصفهاني - : نزد امام صادق (ع) بودم . در حالي كه من

نيز  مي شنيدم ، مردي به ايشان گفت : فدايت شوم ! من در بدنم احساس ضعف مي كنم .

امام (ع) به او فرمود : بر تو باد شير ؛ چرا كه گوشت مي روياند و استخوان را

استحكام  مي بخشد » .

امام صادق (ع) : براي گلودرد ، چيزي چون نوشيدن شير نيافته ام .

درمان كردن با شير گاو

پيامبر خدا (ص) : خداوند ، هيچ دردي فرو نفرستاده ، مگر اين كه براي ان ، درماني هم

فرستاده است . در شير گاو ، درمان هر درد هست .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد شير گاو ؛ چرا كه گاو از هر درختي مي خورد و شير آن ،

درماني براي هر درد است .

پيامبر خدا (ص) : خداوند ، هيچ دردي ننهاده ، مگر اين كه برايش درماني نيز نهاده

است . بر شما باد شير گاو ، چرا كه از هر شَجَري مي خورد .

پيامبر خدا (ص) : با شير گاو درمان كنيد . من اميدوارم خداوند در آن ، شفايي نهاده

باشد ؛ چرا كه گاو ، از شَجَر مي خورد .

امام باقر (ع) – به نقل از جابربن عبدالله – : گفته شد : اي پيامبر خدا ! آيا درمان

كنيم ؟

فرمود : « آري ، درمان كنيد ؛ زيرا خداوند – تبارك و تعالي – هيچ دردي فرو نفرستاده

است . بر شما باد شيرگاو ؛ چرا كه آن ، از هر شَجَري مي خورد » .

امام علي (ع) : شير گاو ، دارو است .

امام علي (ع) : شير گاو ، درمان است .

الكافي – به نقل از ابوالبلاد - : از عارضه اي كه در معده احساس مي كردم ، نزد امام

باقر(ع ) اظهار ناراحتي نمودم .

به من فرمود : « چه چيز ، تو را از نوشيدن شير گاو ، باز مي دارد ؟ » .

آن گاه از من پرسيد : « آيا هرگز نوشيده اي ؟ » .

گفتم : آري ؛ بارها .

پرسيد : « آن را چگونه يافته اي ؟ »

گفتم : ديده ام كه معده را مي پالايد و به كليه ها پوششي از چربي مي دهد و اشتها به

غذا مي آورد .

پس به من فرمود : « اگر اكنون زمانش بود ، من و تو با همديگر به يَنْبُع مي رفتيم

تا شير بخوريم » .

شير شتر

پيامبر خدا (ص) : در شير شتر .... درمان بيماري ذَرَب است .

پيامبر خدا (ص) : شير شتر ... براي كساني كه به ناراحتي معده ( سوء هاضمه ) مبتلا

هستند ، درمان است .

ماست چكيده ماده الاغ

الكافي – به نقل از عِيص بن قاسم - : همراه با امام صادق (ع) ناهار خوردم . به من

فرمود: « آيا مي داني اين چيست ؟ » .

گفتم : نه .

فرمود : « اين ، ماست چكيدة ماده الاغ است . آن را براي يكي از بيماران خود ، فراهم

ساخته ايم . اگر دوست داري از آن بخوري ، بخور ».

الكافي – به نقل از يحيي بن عبدالله – : نزد امام صادق (ع) بودم كه چند پياله

برايمان آوردند . ايشان با دست ، به يكي از آنها اشاره كرد و فرمود : « اين ماست

چكيدة ماده الاغ است . آن را براي يكي از بيماران خود ، فراهم ساخته ايم . هر كس مي

خواهد ، بخورد و هر كس هم نمي خواهد ، واگذارد » .

شير با عسل

امام كاظم (ع) : هر كس كه آب كمرش ديگرگون مي شود ، شير تازه همراه با عسل برايش

سودمند است .

ماست و نانخواه

الكافي – به نقل از محمّد بن يحيي ، در حديثي كه سَند آن را به امام كاظم (ع)

رسانده است - : امام كاظم (ع) فرمود : « هر كس مي خواهد ماست بخورد و ماست ، او را

زيان نرساند ، روي آن ، هضم كننده اي هم بخورد » .

گفتم : هضم كننده چيست ؟

فرمود : « نانخواه » .

گوشت

مهتر همه خوراكها

پيامبر خدا (ص) : گوشت ، مِهترِ غذاها در دنيا و آخرت است .

پيامبر خدا (ص) : بهترين خورش دنيا و آخرت ، گوشت است .

پيامبر خدا (ص) : مهتر غذاهاي ساكنان دنيا و آخرت ، گوشت و سپس برنج است .

خواصّ گوشت

امام علي (ع) : بر شما باد گوشت ؛ چرا كه [خوردن] گوشت ، گوشت مي روياند.

پيامبر خدا (ص) : خوردن گوشت ، روي را نكو مي سازد و خوي را هم نكو مي سازد .

پيامبر خدا (ص) : هنگام خوردن گوشت ، قلب را شادي اي است .

پيامبر خدا (ص) : گوشت با تخم مرغ ، بر توان جنسي مي افزايد .

امام علي (ع) : گوشت بخوريد ؛ چرا كه گوشت مي روياند . آن را بخوريد ؛ چرا كه جلاي

ديده است .

امام علي (ع) : بر شما باد گوشت . آن را بخوريد ؛ چرا كه خوي راخوش مي سازد ، رنگ

را صفا مي دهد و شكم را كوچك مي كند .

امام باقر (ع) : خوردن گوشت ، شنوايي و بينايي و قدرت را افزون مي كند .

امام صادق (ع) : گوشت ، از گوشت است . هر كس چهل روز آن را واگذارد ، بدخوي      مي

شود . آن را بخوريد ؛ چرا كه بر شنوايي و بينايي مي افزايد .

امام عسكري (ع) – خطاب به اوبهاشم جعفري - : اي ابوهاشم ! اگر توان مي خواهي ، گوشت

بخور .

خواصّ گوشت همراه با شير

پيامبر خدا (ص) : نوح (ع) از ضعف بدن ، به درگاه پروردگار خويش شكايت برد . خداوند

به او وحي فرستاد كه : « گوشت را همراه با شير ، طبخ كن و بخور ؛ چرا كه من ، قدرت

و بركت را در آنها نهاده ام » .

الدعوات : پيامبر خدا ، مردي چاق ديد . پرسيد : « چه مي خوري ؟ »

گفت : در سرزمين من ، غلّه نيست . من تنها گوشت و شير مي خورم .

فرمود : « دو گوشت را يك جا جمع كرده اي » .

پيامبر خدا (ص) : گوشت و شير ، گوشت مي رويانند و استخوان ها را استحكام مي بخشند .

و گوشت ، شنوايي و بينايي را افزون مي كند و گوشت همراه با تخم مرغ ، بر نيروي جنسي

مي افزايد .

پيامبر خدا (ص) : يكي از پيامبرانِ پيش از من ، از ضعف بدن ، به درگاه خداوند ،

شكايت برد . خداوند به او وحي كرد كه : « گوشت و شير را بپز ؛ چرا كه من ، بركت و

قدرت را در آنها نهاده ام ».

اما معلي (ع) : مسلمان ، اگر ضعيف شد ، گوشت با شير بخورد .

الكافي – به نقل از عبدلله بن سنان - : امام صادق (ع) فرمود : « پيامبري از

پيامبران ، از ضعف ، به درگاه خداوند شكايت برد . پس به او گفته شد : گوشت را در

شير بپز ؛ چرا كه اين دو ، جسم را استحكام مي دهند » .

گفتم : اين ، همان غذايي است كه « مَضيرَه » نام دارد ؟

فرمود : « نه ؛ بلكه گوشتِ همراه با شير تازه است » .

امام صادق (ع) : گوشت با شير ، خورش پيامبران است .

الكافي – به نقل از زيادبن ابي حلاّل - :  همراه با امام صادق (ع) ، شام ، گوشت و

شير خوردم . پس فرمود : « اين ، خورشِ پيامبران است » .

گوشت شتر

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد خوردن گوشت شتر ؛ زيرا اين گوشت را تنها مؤمنان مخالف

يهود ( كه دشمنان خدايند ) مي خورند .

پيامبر خدا (ص) : شتر را جز مؤمن نمي خورد.

المحاسن  -ت به نقل از سيّاري ، در حديثي كه سند آن را به معصوم رسانده است - :

خوردن گوشت شتر ، دل دادگي به گوشت را فرو مي نشاند .

گوشت گاو

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد شير و روغن گاو ؛ امّا از گوشت آن ، حذر كنيد ؛ چرا كه

شير و روغنش دارو و درمان و گوشتش بيماري است .

پيامبر خدا (ص) : گوشت گاو ، درد است و شيرش ، درمان ؛ امّا گوشت گوسفند ، درمان

است و شيرش ، درد .

امام علي (ع) : گوشت گاو ، بيماري است .

امام علي (ع) : گوشت گاو ، درد و بيماري ، شيرش دارو ، و روغنش درمان است .

گوشت ميش

پيامبر خدا(ص):خداوند از هر چيز ، چيزي را برگزيد ... و از [ميان انواع ] گوسفند ،

ميش را.

امام صادق (ع) : هر كس در قلب يا بدن خود به ضعفي گرفتار آمد ، گوشت ميش با شير

بخورد ؛ چرا كه در اين صورت ، هر بيماري و عارضه اي ، از بند بند تن او برون مي رود

، بدنش نيرو مي گيرد و لثه اش استحكام مي يابد .

الكافي – به نقل از سعدبن سعد - : به امام كاظم (ع) گفتم : خانوادة من ، گوشت ميش  

  نمي خورند .

پرسيد : « چرا ؟ » .

گفتم : انان مي گويند اين گوشت ،  تلخة سياه و سردرد و ديگر دردها را در آنان تحريك

مي كند .

به من فرمود : « اي سعد ! ».

گفتم : لبيك !

فرمود : « اگر خداوند چيزي را ارزشمندتر از ميش مي دانست ، آن را فِدية اسماعيل (ع)

   مي ساخت » .

الكافي – به نقل از سهل بن زياد ، از يكي از هم مسلكانش ( به گمان ، محمّدبن

اسماعيل ) –: يكي از ما نزد امام رضا (ع) ، از گوشت ، ياد كرد و گفت : هيچ گوشتي

خوش تر از گوشت بز نيست .

پس ، امام رضا (ع) به او نگريست و فرمود : « اگر خداوند ، گوشتي خوش تر از گوشت ميش

آفريده بود ، همان را فدية اسماعيل مي ساخت » .

گوشت كبك

امام كاظم (ع) : به تبدار ، گوشت كبك بخورانيد ؛ چرا كه پاها را نيرو مي دهد و تب

را كاملاً دور مي كند .

گوشت هوبرِه

امام كاظم (ع) : در خوردن هوبْرِه ، اشكالي نمي بينم . براي بواسير و درد كمر ، خوب

است و از چيزهايي است كه انسان را بر فراواني آميزش ، ياري مي رساند.

گوشت مرغ

امام علي (ع) : غاز ، گاوميشِ پرندگان است و مرغ ، خوك پرندگان است و كَبكَنجير ،

بوقلمون پرندگان است . چرا تو از دو جوجة نوپايي كه زني از ربيعه آنها را با زياديِ

غذاي خويش پرورانده است ، استفاده نمي كني ؟

الكافي – به نقل از سيّاري ، در حديثي كه سند آن را به معصوم رسانده است - : در

حضور عُمَر ، از گوشت ، ياد شد . عمر گفت : خوش ترين گوشت ، گوشت مرغ است .

امير مؤمنان (ع) فرمود : « نه ، مرغ ها خوك هاي پرندگان هستند . امّا بهترين گوشت ،

گوشت جوجة تازه از تخم درآمده اي است كه تازه برخاسته يا نزديك است كه برخيزد » .

 

 

 

 

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ( 0 )        link        ۱۳۸٥/۱٢/۱۸ - موسسه عافیت الهی

طب معصومين طب انبياء طب توحيدی طب الائمه عافيت الهی طب اسلامی

روغن حيواني

خواصّ روغن گاو

پيامبر خدا (ص) : هر كس يك لقمة چرب شده به روغن حيواني بخورد ، به همان اندازه ،

بيماري از تن او فرو مي ريزد . گوشت گاو ، درد است و روغن آن ، شفا و شيرش نيز

درمان . هيچ چيز ، همانند روغن گاو ، به بدن درنيامده است .

امام علي (ع) : گوشت گاو ، بيماري است و شير آن ، شفاست و روغنش درمان است . پيه هم

به اندازة خود ، درد را از بدن برون مي برد و مردم به هيچ چيز ، برتر از روغن گاو ،

درمان نجسته اند .

امام علي (ع) : روغن گاو ، شفاست .

امام علي (ع) : روغن گاو ، داروست.

امام رضا (ع) : هر كس مي خواهد از درد نشيمنگاه در امان بماند و بادهاي بواسير به

او زيان نرساند ، هر شب ، هفت خرماي هَيْرون با روغن گاو بخورد و بيضه هاي خود را

با روغن زنبك خالص ، چرب كند .

مكروه بودن روغن حيواني براي پيران

امام صادق (ع) : روغن حيواني ، چيزي است كه همانند آن ، به بدن درنيامده است ؛ امّا

من آن را براي پير ، ناخوشايند مي دانم .

امام صادق (ع) : روغن حيواني ، چه نيكو خورشي است ؛ امّا من آن را براي پير ،

ناخوشايند مي دانم .

امام صادق (ع) : مَرد ، هرگاه به پنجاه سالگي رسيد ، مباد در حالي كه در درون او

چيزي از روغن حيواني است ، شب را به بستر رود.

امام صادق (ع) – در ضمن سخن خود با پيري از مردمان عراق - : از روغن حيواني ، حذر

كن ؛ چرا كه با پير ، سازگاري ندارد .

سَيا ( سَنا )

پيامبر خدا (ص) : با سَيا درمان كنيد ؛ زيرا اگر بنا بود چيزي مرگ را برگرداند ،

سَيا بود كه آن را دفع مي كرد .

پيامبر خدا (ص) : از شُبْرُمْ ( گاو كُشَك) حذر كنيد ؛ چرا كه سرد و بار است ، و بر

شما باد سَيا ، با آن ، درمان كنيد ؛ چرا كه اگر با بود چيزي مرگ را دور كند ، سَيا

آن را دور      مي كرد.

امام صادق (ع) : اگر مردم از آنچه در گياه سَيا هست ، آگاهي داشتند ، هر مثقالِ آن

را با دو مثقال طلا به چنگ مي آوردند . زنهار كه اين گياه ، ماية ايمني از : بهك ،

پيسي ، جذام ، ديوانگي ، سست اندامي و كژدهاني است .

سَويق

خواصّ سَويق

امام باقر (ع) : سويق ، چه قدر پُربركت است ! اگر انساني در حالي كه سير است ، آن

را بخورد ، غذا را گوارش مي دهد و اگر در حالي كه گرسنه است ، بخورد ، او را سير   

    مي سازد . سويق ، چه نيكو توشه اي در سفر و در حضر است !

امام صادق (ع) : سويق ، گوشت مي روياند و استخوان را استحكام مي بخشد .

امام صادق (ع) : به كودكانتان در خردسالي شان سويق بدهيد ، چرا كه گوشت مي روياند و

استخوان را استحكام مي بخشد .

المحاسن – به نقل از بكربن محمّد اَزدي - :عَيثَمه ، در حالي كه پسر خويش را به

همراه داشت – و به گمانم نام او محمّد بود – بر امام صادق (ع) وارد شد .

امام صادق (ع) به او فرمود : « چرا مي بينم تن فرزندت ، نحيف است ؟» . گفت : او

بيمار است.

امام (ع) به او فرمود : « به او سويق بخوران ؛ چرا كه گوشت مي روياند و استخوان را

استحكام مي بخشد » .

امام صادق (ع) : هر كس چهل روز سويق بخورد ، بازوانش پُرتوان مي شود .

امام صادق (ع) : خوردن سويق با روغن زيتون ، گوشت مي روياند ، استخوان را استحكام

مي بخشد ، پوست را نازك مي كند و بر توان جنسي مي افزايد .

امام صادق (ع) : درون تب دار را از سويق ،پُر كنيد . سه بار در آب شسته شود و آن

گاه به او خورانده شود .

امام صادق (ع) : سويق ، تلخه را از تن ، و بلغم را از معده ، كاملاً جدا مي كند و

هفتاد گونه بلا را دور مي سازد .

امام كاظم (ع) : سويق خشك و آب گوشت گاو ، پيسي را از ميان مي برند .

تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:کندر,خواص کندر,,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

د- سويق سيب

امام صادق (ع) : براي مسوميّت ، دارويي سودمندتر از سويق سيب ، سراغ ندارم .

الكافي – به نقل از ابن بُكَير - : سالي كه در مدينه به خون دماغ مبتلا شدم .

يارانمان از امام صادق (ع) دربارة چيزي كه مانع خونريزي بيني شود ، پرسيدند ، به

آنان فرمود : « به او سويق سيب بدهيد » .

آنان به من از اين سويق خوراندند و خونريزي بيني ام قطع شد .

الكافي – به نقل از زياد قندي – : در حالي كه برادرم سيف با من بود ، به مدينه

درآمدم . آن جا مردم به خون دماغ گرفتار شدند و كسي كه خون دماغش دو روز ادامه مي

يافت ،      مي مُرد.

من به منزل بازگشتم و ديدم ، سيف خون دماغ شديدي دارد . نزد امام كاظم (ع) رفتم .

فرمود : « اي زياد ! به سيف ، سيب بخوران ».

من آن را به او خوراندم و وي بهبود يافت .

الكافي – به نقل از احمدبن محمّد بن يزيد - : ايشان ، چون كسي از اهل خانه را مار

يا كژدم مي گزيد ، مي گفت : « به او سويق سيب بخورانيد » .

خواصّ سويق خشك

امام صادق (ع) : [خوردنِ] سه كف دست ، سويق خشك در حالت ناشتا ، بلغم و تلخه را خشك

مي كند ، تا جايي كه تقريباً چيزي را از آن برجاي نمي گذارد.

امام صادق (ع) : سويق خشك ، چون ناشتا خورده شود ، حرارت را خاموش مي كند و تلخه را

فرو مي نشاند ؛ امّا چون به روغن درآميخته و خورده شود ، اين اثر را ندارد .

الكافي – به نقل از ابراهيم بن بسطام ، از يكي از مردمان مَرْو - : امام رضا (ع) در

روزگاري كه در ميان ما بود ، كسي را نزدمان فرستاد و سويق خواست . ما براي ايشان

مقداري سويقِ مرطوب فرستاديم . امام (ع) ، آن را برگرداند و برايم پيغام فرستاد كه

: « سويق ، چون خشك باشد و ناشتا خورده شود ، حرارت را خاموش مي كند و تلخه را فرو

مي نشاند ؛ امّا چون تَر شود ، اين اثر را ندارد .

پيه

امام علي (ع) : پية ، هم اندازة خود ، بيماري را از بدن بيرون مي برد . مردم ، به

هيچ چيز بهتر از روغن حيواني و قرائت قرآن ، درمان نجسته اند .

امام علي (ع) : نزد پيامبر (ص) از گوشت و پية ياد شد . فرمود : « هيچ پاره اي از

اين دو در معده جاي نمي گيرد ، مگر اين كه در جاي آن ، شفا مي رويد و بيماري اي از

آن جا       مي رود ».

امام صادق (ع) : هر كس يك لقمة پيه بخورد ، آن لقمه هم اندازة خويش ، بيماري را از

بدن بيرون مي برد .

طبّ الائمّه (ع) : به نقل از يونس بن يعقوب - : هنگامي كه امام صادق (ع) بيمار بود

و اسهال خوني داشت و او را خدمت مي گزاردم ، به من فرمود : اي يونس ! چه بي خبري !

مگر   نمي داني به من دربارة بيماري ، الهام شد كه برنج بخورم و من نيز گفتم : پس ،

آن را فراهم آوردند ، شستند ، خشك كردند ، سپس در آب پختند ، آن گاه نرم ساييدند و

پختند و آن را با پية خوردم و خداوند با همان ، درد و بيماري را از من برد ؟»

المحاسن : از امام صادق (ع) دربارة اين سخن پيامبر (ص) كه فرموده بود : « هر كس   

لقمه اي از پيه بخورد ، آن لقمه هم اندازة خود ، بيماري را از بدن برون مي راند »

پرسيدند.

ايشان فرمود : « مقصود ، پيهِ گاو است » .

الكافي – به نقل از زُراره - : از امام صادق (ع) پرسيدم : فدايت شوم ! آن پيه كه هم

اندازة خود ، بيماري را از بدن بيرون مي برد ، چيست ؟

فرمود : پيهِ گاو است .اي زراره ! هيچ كس پيش از تو ، در اين باره از من نپرسيده

بود .

الكافي – به نقل از محمّدبن فيض - : نزد امام صادق (ع) بودم كه مردي آمد و به ايشان

گفت : دخترم از بيماري شكم رَوش ، تكيده و لاغر گشته است .

امام صادق (ع) فرمود : « چه چيزي تو را از پُلوي چرب ، باز مي دارد ؟ چهار يا پنج

تكه سنگ بردار و در كنار آتش بگذار و برنج را در ديگي قرار بده و خوب بپز و مقداري

چربي تازة قلوه گاه ، در ظرفي بريز و از آن سنگ هاي داغ شده ، در آن قرار بده و ظرف

ديگري را بر روي آن بگذار و خوب بر هم زن و مواظب باش بخار آن ، خارج نشود . هنگامي

كه روغن ذوب شد و برنج هم خوب پخته شد ، روغن آب شده را در برنج بريز و به بيمار

(دخترت) بخوران » .

امام كاظم (ع) : هر كس لقمه اي از پيه را به درون خود ببرد ، آن لقمه هم اندازة خود

، بيماري را از بدن بيرون مي برد.

عدس

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد عدس ؛ چرا كه دل را نازك مي كند و اشك را افزون مي

سازد . و هفتاد پيامبر ، آن را پاك دانسته اند .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد عدس ؛ چرا كه مبارك و پاك است ، دل را نازك مي كند و

اشك را افزون مي سازد . و هفتاد پيامبر كه آخرينشان عيسي بن مريم (ع) است ، دوام

سودمنديِ آن را از خداوند متعال خواسته اند .

امام باقر (ع) : از جمله سفارش هاي پيامبر خدا به علي (ع) آن بود كه فرمود : « اي

علي ! عدس بخور ؛ چرا كه مبارك و مقدّس است ، دل را نازك مي كند و اشك را افزون مي

سازد ، و هفتاد پيامبر ، دوام سودمنديِ آن را از خداوند متعال خواسته اند » .

امام صادق (ع) : در حالي كه پيامبر خدا در جاي نماز خويش نشسته بود ، مردي از انصار

به نام عبدالله بن تَيِّهان نزد ايشان آمد و گفت : اي پيامبر خدا ! من بسيار در

محضر تو     مي نشينم و بسيار از تو مي شنوم ؛ امّا نه دلم نازك مي شود و نه اشكم

فرو مي ريزد .

پيامبر (ص) به او فرمود : « اي پسر تَيِّهان ! بر تو باد عدس . آن را بخور ؛ چرا كه

دل را نازك مي كند و اشك را شتاب مي دهد . و هفتاد پيامبر ، دوام سودمنديِ آن را از

خداوند خواسته اند » .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد عدس ؛ چرا كه بر زبان هفتاد پيامبر ، تقديس شده است .

پيامبر خدا (ص) : يكي از پيامبران ، از سنگ دليِ قوم خويش ، به درگاه خداوند شكايت

برد. خداوند ، در حالي كه او در نمازگه خويش بود ، به او وحي فرستاد كه : « به قوم

خويش بفرما تا عدس بخورند ؛ چرا كه دل را نازك مي كند ، چشم را به اشك مي آورد ،

خودبرتربيني را از ميان مي برد و خوراك نيكان است » .

امام علي (ع) : عدس ، دل را نازك مي كند و اشك را مي افزايد .

امام صادق (ع) : مردي نزد پيامبر خدا از سنگ دلي ، اظهار ناراحتي كرد . به او

فرمود: « بر تو باد عدس ؛ چرا كه دل را نازك مي كند و اشك را شتاب مي دهد » .

عسل

درمان با عسل

قران

« پروردگار تو ، به زنبور عسل الهام كرد كه : « از كوه ، خانه بگير و نيز از درخت و

از آنچه بنا مي كنند . سپس از همة ميوه ها بخور و راه هاي پروردگارت را فرمان

بردانه بپوي » . [آن گاه] از درونِ [شكمِ] آن ، شهدي كه به رنگ هاي گوناگون است ،

بيرون      مي آيد . در آن ، براي مردم ، درماني است . راستي در اين [زندگي

زنبوران] ، براي مردمي كه تفكّر مي كنند ، نشانه[اي از] قدرت الهي است . »

حديث

پيامبر خدا (ص) : عسل ، درمان است .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد دو درمان : عسل و قرآن.

پيامبر خدا (ص) : نزد من ، براي زن تازه زا ، درماني همانند خرما و براي بيمار ،

درماني همانند عسل ، وجود ندارد .

پيامبر خدا (ص) : خداوند بركت را در عسل قرار داده است . درمان دردها ، در آن است و

هفتاد پيامبر ، دوام سودمنديِ آن را از خداوند خواسته اند .

امام علي (ع) : در عسل ، درمان است .

امام علي (ع) : بيمار ، به چيزي همانند خوردن عسل ، درمان نجسته است .

امام علي (ع) : عسل ، شفاي هر بيماري است و بيماري اي هم در آن نيست ؛ بلغم را كم

مي كند و دل را جلا مي دهد .

امام علي (ع) : ليسيدنِ عسل ، شفاي هر درد است . خداوند فرموده است : « از درونِ

[شكمِ] آن ( زنبور ) ، شهدي كه به رنگ هاي گوناگون است ، بيرون مي آيد ، در آن ،

براي مردم ، درماني است » . آن ، همراه با قرائت قران و جويدن كُندُر ، بلغم را از

بين مي برد .

امام صادق (ع) : مردم به چيزي همانند عسل ، درمان نجسته اند.

امام كاظم (ع) : عسل ، درمان هر درد است ، اگر كه آن را از شهدش جدا كني .

خواصّ عسل

پيامبر خدا (ص) : به چيزي برتر از يك شربت عسل ، درمان جسته نشده است .

پيامبر خدا (ص) : عسل ، چه خوب نوشيدني است ! قلب را مراقبت مي كند و سرديِ سينه را

از ميان مي برد .

پيامبر خدا (ص) : عسل ، شفايي است كه باد و تب را دور مي كند .

پيامبر خدا (ص) : اگر در چيزي درماني باشد ، در نيشتر حجامتگر و [در] نوشيدني اي از

عسل است .

پيامبر خدا (ص) : تازيان ، به چيزي بهتر از مَكشِ حجامتگر يا نوشيدني اي از عسل ،

درمان نكرده اند .

پيامبر خدا (ص) : اگر در چيزي از اين داروهايتان خيري باشد ، در نوشيدني اي از عسل

، يا نيشتر حجامتگر و يا گزشي از آتش است و البتّه من ، داغ كردن را دوست ندارم.

پيامبر خدا (ص) : درمان ، سه چيز است : نوشيدني اي از عسل ، نيشتر حجامتگر ، و گزشي

از آتش . امّا من ، امّت خويش را از داغ كردن ، باز مي دارم .

المعجم الأوسط – به نقل از سائب بن يزيد - : پيامبر خدا به حجامت ، امر كرد و فرمود

:     « مردم به هيچ چيزي بهتر از اين يا نوشيدن عسل نگراييده اند » .

تاريخ دمشق – به نقل از عامربن مالك – : به سبب تبي كه داشتم ، كسي را نزد پيامبر

(ص) فرستادم و از ايشان دارو و درماني جستم . ايشان برايم ظرفي عسل فرستاد.

تاريخ دمشق – به نقل از عبدالله بن بريده - : عموي عامربن طُفَيل برايم نقل كرد كه

عامربن طفيل ، به پيامبر خدا اسبي هديه داد . عامر ، همچنين براي ايشان نوشت : « در

من دُبَيله اي پديد آمده است . از جانب خويش ، برايم دارويي بفرست ».

پيامبر (ص) ، از آن روي كه عامر ، هنوز اسلام نياورده بود ، اسب را برگرداند

.همچنين خيكي از عسل به وي اهدا كرد و فرمود : « با اين ، درمان كن » .

امام باقر (ع) : طبّ عرب ، در هفت چيز است : نيشتر حجامتگر ، شياف ، حمّام ، انفيه

، قي كردن ، نوشيدن قدري عسل ، و آخرين درمان هم داغ كردن است و شايد نوره را هم

بدان بيافزايند .

امام كاظم (ع) : هر كس آب كمرش بر وي ديگرگون شود ، شير تازه همراه با عسل برايش

سودمند است .

الكافي – به نقل از حمزه بن طيّار ، از امام كاظم (ع) - : « مردم به هيچ چيزي بهتر

از مَكشِ خون يا مُزعة عسل ، درمان نكرده اند » .

گفتم : فدايت شوم ! مُزعة عسل چيست /

فرمود : « يك انگشت ليسيدن از آن » .

الفقه المنسوب للإمام الرضا (ع) : امام رضا (ع) فرمود : « در عسل ، درمان هر دردي

است . هر كس ناشتا يك انگشت از آن را بليسد ، اين عسل ، بلغم [وي] را پايان مي دهد

، صفرا را فرو مي نشانَد ، تلخة سياه (زرداب) را مانع مي شود ، ذهن را صفا مي بخشد

و اگر كه امراه با كُندُر خورده شود ، حافظه را نكو مي سازد » .

امام رضا (ع) : هر كه مي خواهد در همة زمستان از سرماخوردگي دور بماند ، هر روز ،

سه لقمه شهد بخورد .

امام هادي (ع) – هنگامي كه دربارة تبِ پيوستة يك روز در ميان از ايشان پرسيدند - :

قدري عسل و شونيز ( سياه دانه ) ، برداشته و سه ليسة انگشت از آن خورده شود . در

اين صورت ، تب ، ريشه كن خواهد شد . و اين هر دو ، مبارك هستند . خداوند متعال ،

دربارة عسل فرموده است : « از درونِ [شكم] آن ( زنبور ) ، شهدي كه به رنگ هاي

گوناگون است ، بيرون مي آيد . در آن ، براي مردم ، درماني است » .

امام هادي (ع) : بهترين چيز براي تبِ ربع آن است كه در روز غلبة تب ، فالوده اي كه

با عسل ساخته شده و زعفران فراواني دارد ، خورده شود و در آن روز ، چيزي ديگر خورده

نشود .

انگور

تأثير انگور در از ميان رفتن اندوه

امام صادق (ع) : هنگامي كه آب فرو نشست و استخوان هاي مردگان ، پديدار شد ، نوح ،

اين را بديد و بدين سبب ، بسيار آشفته و اندوهگين شد .

سپس خداوند به او وحي كرد : « اين ، كاري است كه خود با خويش كرده اي ! تو خود ،

آنان را نفرين كردي ! ».

گفت : « پروردگارا ! من از تو آمرزش مي طلبم و به درگاه تو ، توبه مي كنم .

سپس خداوند به او وحي فرستاد : « انگور سياه بخور تا اندوهت از ميان برود » .

امام صادق (ع) : پيامبري از پيامبران ، به درگاه خداوند از اندوه ، شكايت برد .

خداوند او را به خوردن انگور ، امر فرمود .

امام صادق (ع) : نوح ، از اندوه ، به درگاه خداوند ، شكايت برد . خداوند به او چنين

وحي فرستاد : « انگور سياه بخور ، چرا كه اندوه را مي برد » .

آداب خوردن انگور

پيامبر خدا (ص) : انگور ، را دانه دانه بخوريد ؛ چرا كه گواراتر و خوش تر است .

مكارم الاخلاق : پيامبر (ص) ، گاه ، انگور را دانه دانه مي خورد و گاه خوشا را به

دهان مي برد و دانه ها را در دهان فرو مي ريخت تا جايي كه قطره هاي آب ، به سان

دانه اي مرواريد ، بر ريش ايشان مي غلطيد .

الكافي – به نقل از عيسي بن عبدالرحمان ، زا پدرش - : ابن عُكاشه بن محصن اسدي ، بر

امام باقر(ع) وارد شد ، در حالي كه امام صادق (ع) نيز در حضور ايشان ايستاده بود .

امام باقر (ع) ، انگوري پيش او نهاد و فرمود : « انگور را پير كهن سال و كودك

خردسال ، دانه دانه مي خورند و كساني كه گمان مي كنند سير نخواهند شد ، سه دانه سه

دانه و چهار دانه چهار دانه مي خورند ؛ امّا تو ، دو دانه دو دانه بخور ، كه همين

مستحب است » .

بيان

به نظر مي رسد كه اختلاف احاديث در چگونگي خوردن انگور ، ناظر به اختلاف در اندازة

دانه هاي آن است . بنابراين ، معيار كلّي در خوردن انگور ، رعايت مقداري است كه

مانع گوارايي و هضم آن نگردد ، چنان كه حديث نبوي شريف ، بر اين حكمت ، تأكيد

ورزيده است .

عنّاب

پيامبر خدا (ص) : عُنّاب ، تب را مي برد .

مكارم الأخلاق – به نقل از ابوالحُصَين - : چشمانم سفيد شده بود و چيزي نمي ديدم .

امير مومنان را در خواب ديدم و گفتم : سرورم ! چشمانم به وضعي كه مي بيني ، درآمده

است.

فرمود : « عنّاب را نرم كن و با آن ، سرمه بكش » .

من ، عنّاب را همراه با هسته اش نرم كردم و با آن ، سرمه كشيدم و در پي آن ، تاريكي

از چشمانم رخت بربست و ديدم كه چشمانم سالم است .

امام صادق (ع) : برتري عنّاب بر ديگر ميوه ها ، به سان برتري ما بر ديگر مردمان است

.

سِنجِد

امام حسين (ع) : پيامبر خدا بر علي بن ابي طالب (ع) وارد شد ، در حالي كه وي تب

داشت ، پيامبر (ص) او را به خوردن سنجد ، سفارش كرد .

امام صادق (ع) : سنجد ، گوشتش گوشت مي رويانَد ، استخوانش استخوان را رشد مي دهد و

پوستش پوست را مي پرورد . علاوه بر اين ، سنجد كليه ها را گرم مي كند ، معده را پاك

مي سازد ، ماية ايمني از بواسير و تقطير البول است ، ساق پا را قوي مي كند و رگ

جذام را به كلّي قطع مي نمايد .

تُرُب

امام صادق (ع) : تُرُب ، بيخَش ، بلغم را از ميان مي برد ، قسمت مياني اش هضم كننده

است ، و برگش ادرار آور است .

الكافي – به نقل از حَنان - : در حالي كه با امام صادق (ع) بر سر سفره اي نشسته

بودم ، او تُرُبي به دست من داد و گفت : « اي حنان ! ترب بخور ؛ چرا كه در آن ، سه

ويژگي است : برگش بادها را دور مي كند ، قسمت مياني اش پيشاب را به جريان مي اندازد

و بيخَش ، بلغم را از ميان مي برد » .

خُرفه

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد خُرفه ؛ چرا كه زيركي مي دهد و اگر تنها يك چيز باشد

كه عقل را افزون مي كند ، همان است .

امام صادق (ع) : پيامبر خدا بر زمين سوخته اي پا نهاد و آن زمين ، پايش را سوزاند .

پس ، پاي خويش را بر خُرفه نهاد و در نتيجه ، سوزش حاصل از زمين سوخته ، فرو نشست .

از آن پس ، پيامبر (ص) خُرفه را دوست داشت ، براي آن دعا مي كرد و مي گفت ك « چه

گياه پُر بركتي است ! » .

الدعوات : پيامبر (ص) حرارتي يافت . بر خُرفه اي دندان فشرد و از آن احساس راحتي

كرد. سپس گفت :

« خداوندا ! در ان بركت بِنه . در آن ، شفاي نود و نُه درد است . [اي خُرفه!] در هر

جا      مي خواهي ، بروي » .

امام صادق (ع): در روي زمين ، گياهي والاتر و سودمندتر از خُرفه نيست ، و آن ، سبزي

فاطمه است .

خيار

خواصّ خيار

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد خيار ؛ چرا كه خداوند متعال ، درمان هر دردي را در آن

نهاده است .

آداب خوردن خيار

پيامبر خدا (ص) : به گاه خوردنِ خيار ، آن را از ته بخوريد .

امام صادق (ع) : چون خيار مي خوريد ، آن را از ته بخوريد ؛ چرا كه بركتش افزون تر

است .

امام صادق (ع) : پيامبر خدا ، خيار را با نمك مي خورد .

صحيح البخاري – به نقل از عبدالله بن جعفر - : پيامبر (ص) را ديدم كه خرما را با

خيار مي خورد .

 




تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

شيريني

پيامبر خدا (ص) : مؤمن ، نوشين است و نوشين را دوست دارد ، و مؤمن ، شيرين است و

شيريني را دوست دارد .

پيامبر خدا (ص) : دل مؤمن ، شيرين است و او شيريني را دوست دارد .

پيامبر خدا (ص) : در دل مؤمن ، كنجي است كه جز شكرينه ، آن را پُر نمي كند .

امام علي (ع) : پيامبر (ص) ، عطر و شيريني را بر نمي گرداند.

امام كاظم (ع) : ما خانداني هستيم كه شيريني را دوست داريم .

الكافي – به نقل از هارون بن موفَّق مديني - : روزي ، امام كاظم (ع) در پي من

فرستاد . من نزد امام (ع) غذا خوردم و ايشان ، شكرينه فراوان خورد.

گفتم ك چه قدر ، اين شكرينه فراوان است !

فرمود : « ما و پيروانمان ، از شيريني افريده شده ايم و از همين روي ، ما شكرينه را

دوست داريم » .

 

نخود

امام صادق (ع) – هنگامي كه نزد ايشان از نخود نام بردند- : براي درد كمر ، سودمن

است.

الكافي–به نقل ازنادرِخدمت گزار- :اما كاظم (ع) ، پيش و پس از غذا ، نخودِ پخته مي

خورد .

الكافي – به نقل از احمدبن محمّد بن ابي نصر ، از امام رضا (ع) - : « نخود براي

كمردرد ، خوب است » .

نيز دربارة ايشان آمده است كه پيش و پس از غذا ، نخود مي طلبيد.

 

نان

خواصّ نان

پيامبر خدا (ص) : خداوندا1 براي ما به نان ، بركت بده و ميان ما و آن ، جدايي ميفكن

. اگر نان نبود ، نه روزه گرفته بوديم ، نه نماز خوانده بوديم و نه واجبات پروردگار

خود را انجام داده بوديم .

پيامبر خدا (ص) : نان ، بهترين خوراكيِ شماست.

امام صادق (ع) : تن ، بر نان ، استوار شده است .

خواصّ نان جو

كنز العمّال – به نقل از عايشه - : پيامبر خدا ، تا هنگامي كه به ديدار خدا شتافت ،

جز نان جو نخوريد .

امام صادق (ع) : اگر خداوند در چيزي بيش از جو بهبود دهندگي مي ديد ، آن را خوراك

پيامبران قرار نمي داد .

امام رضا (ع) : برتريِ نان جو بر گندم ، همانند برتريِ ما بر ديگر مردمان است . هيچ

پيامبري نيست كه براي خورندة جو دعا نكرده و براي او بركت نخواسته باشد و هيچ دروني

نيست كه جو بِدان درآمده و همة دردها از آن بيرون نرفته باشد . آن ، خوراك پيامبران

و غذاي نيكان است .خداوند متعال ، جز اين را نخواسته است كه خوراك پيامبران خويش را

جو قرار دهد .

خواصّ نان برنج

امام صادق (ع) : به كسي كه شكم درد دارد ، نان برنج بدهيد ؛ چرا كه چيزي سودمندتر

از آن ، به شكمِ چنين بيماري درنيامده است . آن ، معده را پاك مي كند و درد را

بكلّي از بدن ، بيرون مي كشد .

امام صادق (ع) : تنها ، نان برنج است كه از صبح تا شب در درون انسان مي مانَد.

امام رضا (ع) : چيزي سودمندتر از نان برنج ، به درون مسلول در نمي آيد .

خواصّ نان گاوَرْس

امام صادق (ع) – دربارة خواصّ نان گاوَرْس - : هان كه در آن ، سنگيني اي نيست و چون

با شير خورده شود ، معده را بهتر نرم مي كند و بِدان سود مي رساند.

 

كاهو

پيامبر خدا (ص) : كاهو بخور ؛ چرا كه خواب مي آورد و غذا را هضم مي كند .

امام صادق (ع) : بر شما باد كاهو ؛ چرا كه خون را تصفيه مي كند .

امام كاظم (ع) – دربارة سبزي ها - : بهترينِ آنها كاسني و كاهو است .

سركه

خواصّ سركه

پيامبر خدا (ص) : سركه ، نيكو خورشي است .

امام علي (ع) : خوب خورشي است سركه . تلخه را مي شكند ، صفرا را خاموش مي كند و دل

را زنده مي گرداند.

امام صادق (ع) : سركه ، تلخه را فرو مي نشاند ، قلب را زنده مي سازد ، كِرم هاي شكم

را مي كُشد و دهان را استحكام مي بخشد .

امام صادق (ع) : سركه ، نيكو خورشي است . تلخه را مي شكند ، قلب را زنده مي سازد ،

لثه را استحكام مي بخشد و جنبندگان شكم را مي كُشد .

امام صادق (ع) : سركه ، عقل را استحكام مي بخشد .

امام صادق (ع) : سركه ، دل را روشن مي كند .

امام صادق (ع) : خورش ساختن سركه ، شهوت زنا را ريشه كن مي كند .

خواصّ سركة شراب

پيامبر خدا (ص) : كسانِ هيچ خانه اي كه در آن سركه باشد ، نانشان بي خورش نمي

مانَد. برترين سركة شما سركة شرابتان باشد .

امام صادق (ع) – هنگامي كه نزد ايشان از سركة شراب ياد شد - : آن ، جنبندگان شكم را

مي كُشد و دهان را استحكام مي بخشد .

امام صادق (ع) : سركة شراب ، لثه را تقويت مي كند ، جنبندگان شكم را مي كُشد و عقل

را استحكام مي بخشد .

امام كاظم (ع) : سركة شراب ، لثه را استحكام مي بخشد .

آغاز كردن غذا با سركه

امام صادق (ع) : ما [ غذا را ] با سركه آغاز مي كنيم ، چنان كه شما با نمك آغاز مي

كنيد چرا كه سركه ، عقل را استحكام مي بخشد .

الكافي – به نقل از محمّدبن علي همداني - : مردي در خراسان نزد امام رضا (ع) بود .

در اين هنگام ، نزد امام سفره اي گستردند كه در آن ، سركه و نمك بود . امام (ع) با

سركه آغاز كرد .

آن مرد گفت : فدايت شوم ! به ما فروده اي كه با نمك ، آغاز كنيم !

فرمود : « اين ، همانند آن ( يعني نمك ) است . سركه ، ذهن را استحكام مي بخشد و عقل

را افزون مي كند » .

 

انار

مِهتر ميوه ها

پيامبر خدا (ص) : انار ، مِهتر همة ميوه هاست و هر كس يك انار بخورد ، چهل پگاه ،

شيطان خويش را به خشم مي آورد .

امام صادق (ع) : ميوه ، صد و بيست گونه است و مهتر همة آنها ، انار است .

خواصّ انار

پيامبر خدا (ص) : هر كس اناري را كامل بخورد ، خداوند قلب او را چهل شب ، نوراني   

 مي دارد .

پيامبر خدا (ص) : انار بخوريد ؛ زيرا هيچ دانه اي از آن در معده جاي نمي گيرد ، مگر

اين كه چهل روز ، قلب را نوراني مي سازد و شيطان را برون مي راند.

امام علي (ع) : در هر دانة انار ، چون در معده جاي مي گيرد ، حياتي براي قلب و

فروغي براي نفس است و شيطاني را كه « وسواس » نام دارد ، چهل شب ، بيمار ( زمينگير

)       مي كند.

امام صادق (ع) : چهار چيز ، طبع را اعتدال مي بخشد : انار سوراني ، خرماي نارس پخته

شده ، بنفشه ، و كاسني .

امام صادق (ع) : هر كس در هنگام خفتن ، يك انار بخورد ، تا صبح ، جانش در امان است.

 

امام صادق (ع) : بر شما باد انار ؛ چرا كه هيچ گرسنه اي آن را نمي خورد ، مگر اين

كه وي را بسنده است و هيچ سيري آن را نمي خورد ، مگر اين كه غذا را بر وي گوارا مي

سازد.

امام صادق (ع) : هر كس انار بخورد ، انار ، شيطانِ وسوسه را از او دور مي سازد .

امام صادق (ع) : هر كس يك دانه از انار بخورد ، آن يك دانه ، شيطانِ وسوسه را تا

چهل روز ، بيمار ( زمينگير ) مي سازد.

مكارم الأخلاق – به نقل از زيد شحّام – : نزد امام صادق (ع) بودم كه حجامتگري را

طلبيد . پس به او گفت : « ابزارهاي حجامت خود را بشوي و بياويز » و آن گاه ، اناري

طلبيد و خورد.

چون حجامت را نيز به پايان برد ، اناري ديگر طلبيد و خورد و فرمود : « اين كار ،

تلخه را فرو مي نشانَد » .

الكافي – به نقل از يزيدبن عبدالملك نوفلي - : بر امام صادق (ع) وارد شدم ، در حالي

كه اناري در دست داشت . فرمود : « اي مُعَتِّب ! يك انار هم به اين مرد بده ؛ چرا

كه در           [ خوردن ] هيچ چيز ، كسي با من شريك نشده است كه برايم ناخوشايندتر

از شريك شدن

در [ خوردن ] انار باشد ».

سپس ، حجامت كرد و به من فرمود كه حجامت كنم . من هم حجامت كردم . آن گاه ، اناري

ديگر خواست و پس از آن فرمود : « اي يزيد ! هر مؤمني كه انار بخورد و آن را تمام

كند ، خداوند تا چهل پگاه ، شيطان را از [ آسيب رساني به ] فروغ دل او دور مي سازد

؛ و هر كس دو انار بخورد ، خداوند تا صد روز ، شيطان را از [ آسيب رساني به ] فروغ

دل او دور مي سازد ؛ و هر كس خداوند ، شيطان را براي يك سال از [ آسيب رساندن به ]

فروغ دل او دور سازد ، گناه نمي كند و هر كس گناه نكند ، به بهشت در مي آيد » .

امام كاظم (ع) : هر كس روز جمع يك انار بخورد ، آن انار ، دل او را تا چهل پگاه ،

نوراني مي دارد ؛ اگر دو انار بخورد ، تا هشتاد روز ، و اگر سه انار بخورد ، تا صد

و بيست روز ، و نيز وسوسة شيطان از او دور مي شود و هر كس وسوسة شيطان از او دور

شود ، خداوند را نافرماني نمي كند و هر كس خداوند را نافرماني نكند ، خداي او را به

بهشت در مي آورد .

امام كاظم (ع) : از جمله چيزهايي كه آدم به [ فرزندش ] هبه الله سفارش كرد ، اين

بود كه به وي فرمود : « بر تو باد انار ؛ چرا كه اگر گرسنه باشي و آن را بخوري ،

بسنده ات كند ، و اگر در حالي كه سيري ، آن را بخوري ، غذا را بر تو گوارا مي سازد

» .

خواصّ انار شيرين

امام صادق (ع) : بر شما باد انار شيرين . آن را بخوريد ؛ چرا كه هيچ از آن به معدة

مؤمني در نمي آيد ، مگر اين كه بيماري اي از آن ريشه كن مي كند و شيطانِ وسوسه را

از او دور مي سازد .

الكافي – به نقل از عمروبن ابراهيم ، از خراساني – : خوردن انار شيرين ، آب مرد را

افزون مي كند و فرزند را نكو مي سازد .

امام عسكري (ع) : پس از حجامت ، انار بخور ، اناري شرين ؛ چرا كه خون را فرو       

  مي نشاند و خون را در درون ،  تصفيه مي كند .

خواصّ انار ترش و شيرين ( مَلَس )

الكافي – به نقل از وليد بن صَبيح - : امام صادق (ع) از انار شيرين ياد كرد و فرمود

: « ترش و شيرين در شكم ، سازگارتر است » .

امام رضا (ع) انار ترش و شيرين بمك ؛ چرا كه انسان را نيرو مي دهد و خون را زنده مي

سازد .

خواصّ خوردن انار با پيه آن

پيامبر خدا (ص) : انار را با پيه آن بخوريد ؛ چرا كه شست و شو دهندة معده است .

امام علي (ع) : انار را با پيه آن بخوريد ؛ چرا كه معده را پاك مي كند . و هيچ دانه

اي [ از انار ] در معدة انساني مسلمان ، جاي نمي گيرد ، مگر اين كه ان را روشن مي

سازد و تا چهل پگاه ، شيطان و وسوسه را از آن دور مي كند .

المحاسن – به نقل از محمّد بن خالد برقي ، از يكي از شيعيان ، در حديثي كه سندش را

به معصوم رساند - : از صعصه بن صوحان نقل شده است كه وي ، هنگامي كه امير مؤمنان در

حال شام خوردن بود ، بر ايشان وارد شد .

امام (ع9 فرمود : « اي صعصعه ! پيش آي و بخور » .

[ صعصعه مي گويد : ] گفتم : شام خورده ام .

در اين هنگام ، نيمه اي از يك انار ، نزد امام بود . تكّه اي از آن را شكست و به

دستم داد و فرمود : «  آن را با پيهش بخور ؛ چرا كه زردشدگي دندان ها و بدبويي دهان

را مي برد و انسان را پاك مي سازد ».

امام صادق (ع) : انار را با پيه آن بخوريد ؛ چرا كه معده را مي پالايد و ذهن را

افزون       مي كند .

 

مَويز

خواصّ مويز

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد مويز ؛ چرا كه تلخه را خاموش مي كند ، بلغم را فرو مي

نشاند، پِي را استحكام مي بخشد ، خستگي را مي برد و قلب را نيكو مي سازد.

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد مويز ؛ چرا كه تلخه را مي زدايد ، بلغم را مي برد ،

پِي را استحكام مي بخشد ، رنجيدگي و خستگي را از ميان بر مي دارد ، خوي را خوش مي

سازد ، دل را پاك ( پيراسته ) مي دارد و اندوه ( پريشاني ) را مي برد .

الاختصاص – به نقل از ابوهند داري - : طَبَقي روي پوشيده به پيامبر خدا اهدا كردند

. ايشان ، پوشش را از آن برداشت و سپس فرمود : « به نام خدا بخوريد . مويز ، چه

نيكو خراكي است ! پي را استحكام مي بخشد ، بيماري را از ميان مي برد ، خشم را فرو  

      مي نشاند ، پروردگار را خشنود مي سازد ، بلغم را مي برد ، بوي دهان را خوش مي

سازد و رنگ را صفا مي دهد .

امام علي (ع) : ميويز ، قلب را استحكام مي بخشد ، بيماري را مي برد ، حرارت را

خاموش مي سازد و دل را خوشي مي دهد .

امام صادق (ع) : مويز ، پي را استحكام مي بخشد ، خستگي را مي برد و دل را خوشي    

مي دهد .

امام صادق (ع) : اگر قحطي اي به شما رسيد ، با مشغول داشتن خويش به مويز ، خود را

سير كنيد .

خواصّ خوردن مويز در حالت ناشتا

پيامبر خدا (ص) : هر كس به خوردن مَويز در حالت ناشتا عادت كند ، فهم و حافظه و ذهن

، روزيِ او مي شود و بلغمِ وي مي كاهد.

امام رضا (ع) : هر كس كه مي خواهد به حافظه اش افزوده شود ، صبحگاهان در حالت ناشتا

، هفت مثقال مويز بخورد .

خواصّ خوردن بيست و يك دانه مَويز

امام علي (ع) : هر كس در ابتداي روز ، بيست و يك مويزِ سرخ بخورد ، خداوند هر

بيماري و ناتندرستي اي را از او دور مي كند .

امام علي (ع) هر كس در حالت ناشتا بيست و يك مويزِ سرخ بخورد ، در تن خويش ، چيزي

ناخوشايند نخواهد يافت .

امام علي (ع) : [ خوردن ] بيست و يك مويزِ سرخ در هر صبح در حالت ناشتا ، همة  

بيماري ها را دور مي كند ، مگر بيماري مرگ را .

امام علي (ع) : هر كس بيست و يك مويزِ سرخ را خورشِ خود بگيرد ، به خواست خداوند ،

به هيچ بيماري اي مگر بيماري مرگ ، مبتلا نمي شود .

امام صادق (ع) : هر كس به خوردن بيست و يك مويزِ سرخ عادت كند ، به بيماري اي جز

بيماري مرگ ، مبتلا نمي شود .

 

 




تاریخ: جمعه 16 خرداد 1393برچسب:شیرینی,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

زيتون

خواصّ زيتون

پيامبر خدا (ص) :

چه نيكو مسواكي است زيتون ، از درختي خجسته ! دهان را خوش بو مي كند ، جِرم دندان

را مي بَرَد ، و مسواك من و پيامبرانِ پيش از من است .

امام صادق (ع) :' زيتون ، آب = ( مني ) را افزون مي سازد .

الكافي – به نقل از ابراهيم بن محمّد زارع بصري ، دربارة مردي - : نزد امام صادق

(ع) از زيتون ، سخن به ميان آورديم . آن مرد گفت : بادها را به بدن مي آورد .

امام (ع) فرمود : « نه ؛ بلكه بادها را مي راند » .

الكافي – به نقل از اسحاق بن عمّار يا كسي ديگر - : به امام صادق (ع) گفتم : آنان

مي گويند كه زيتون ، بادها را بر مي انگيزد .

فرمود : « زيتون ، بادها را مي راند » .

امام كاظم : يكي از چيزهايي كه آدم به فرزند خود ، هبه الله ، سفارش كرد ، اين بود

كه :     « زيتون بخور ؛ چرا كه از درختي خجسته است ».

خواصّ روغن زيتون

پيامبر خدا (ص) : روغن زيتون بخوريد و خود را با روغن زيتون ، چرب كنيد ؛ چرا كه آن

، از درختي خجسته است .

پيامبر خدا (ص) : روغن زيتون بخوريد ؛ چرا كه خجسته است . از آن ، خورش بسازيد و از

روغن آن بر خويش بماليد ؛ چرا كه از درختي خجسته بيرون مي آيد .

سنن الترمذي – به نقل از زيدبن اَرقَم - : پيامبر خدا به ما فرمود كه ذات الجَنْب

را با بُستك دريايي و روغن زيتون ، درمان كنيم .

پيامبر خدا (ص) :بر شما باد روغن زيتون . آن را بخوريد و بدن را با آن ، چرب كنيد ؛

چرا كه براي درمان باسور ، سودمند است .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد اين درخت مبارك ، روغن زيتون . با آن ، درمان بجوييد ؛

چرا كه ماية سلامت از باسور است .

پيامبر خدا (ص) : روغن زيتون بخوريد و خود را با آن ، چرب كنيد ؛ زيرا در آن ،

درمان هفتاد درد است كه جذام از ، جملة آنهاست .

پيامبر خدا (ص) : روغن زيتون ، روغن پاكان و خورش نيكان است . در آن ، بِدان گاه كه

روي مي كند و نيز بِدان گاه كه پشت مي كند ، بركت نهاده شده است و دو بار در پاكي ،

غوطه ور شده است .

امام علي (ع) : با روغن زيتون ، بدن را چرب كنيد و با آن ، خورش بسازيد ؛ چرا كه

روغن نيكان و خورشِ برگزيدگان است ، دو بار به پاكي سوده شده ، [ و ] در آن ، بِدان

هنگام كه روي مي كند و بِدان هنگام كه پشت مي كند ، بركت نهاده شده است و با وجود

آن ، هيچ بيماري اي زيان نيم رساند .

امام صادق (ع) : خوردن سَويق با روغن زيتون ، گوشت مي رويانَد ، استخوان را استحكام

مي بخشد ، پوست را نازك مي كند و بر توان جنسي مي افزايد .

امام صادق (ع) : اگر از بدن كسي از شما ، جوش يا آماسه اي بيرون زد ، آن را ببندد و

با روغن زيتون يا روغن حيواني درمان كند .

 

آويشن

امام كاظم (ع) : داروي امير مؤمنان (ع) ، آويشن بود . او مي فرمود : « آويشن براي

معده ، پُرزي همانند پُرز پارچه هاي مخمل مي شود . »

مكارم الأخلاق : امام صادق (ع) فرمود : « چهار چيز ، چشم را جلا مي دهد ، سودمند

است و هيچ زياني ندارد » .

دربارة آنها از امام پرسيدند .

فرمود : « آويشن و نمك ، وقتي با هم باشند ، و نانخواه و گردو ، وقتي با هم باشند .

»

به ايشان گفتند : اين چهار چيز ، وقتي با هم باشند ، به چه كار مي آيند ؟

فرمود : « نانخواه و گردو [ چون در برِ هم قرار گيرند ، ] بواسير را مي سوزانند ،

باد را دور مي كنند ، رنگ پوست را زيبا مي سازند ، معده را سختي ( مقاومت ) مي دهند

و     كليه ها را گرم مي كنند .

امّا آويشن و نمك ، [ چون در برِ هم قرار گيرند ، ] بادها را از دل برون مي رانند ،

انسدادها را مي گشايند ، بلغم را مي سوزانند ، آب ( مني ) را زياد مي گردانند ، بوي

دهان را خوش مي سازند ، معده را نرمي مي دهند ، بوي بد دهان را از دهان مي برند و

آلت را سفتي    مي بخشند » .

المحاسن : روايت شده است كه آويشن ، معده را مي پالايد .

المحاسن : در حديث است كه آويشن ، پُرز معده را مي رويانَد.

 

مُشكك

امام صادق (ع) : مشكك را به لابه لاي دندان هاي خويش درآوريد ؛ چرا كه دهان را

خوشبو مي كند و بر توان همبستري مي افزايد .

امام كاظم (ع) : هر كس پس از قضاي حاجت ، آلودگي مَقعد را با مُشكك بزدايد و پس از

غذا خوردن نيز دهان خويش را با مشكك بشويد ، نه بيماري اي از بيماري هاي دهان به او

مي رسد و نه [بايد] از باد بواسير بترسد.

مكارم الأخلاق – به نقل از ابراهيم بن نظام - : دزدان ، مرا گرفتند و در دهانم

پالودة داغ ريختند تا آن كه دهانم پخت . پس از  آن ، دهانم را با يخ ، پُر كردند و

در نتيجه دندان هايم سست شد .

پس از چندي ، امام رضا (ع) را در خواب ديدم . از اين پيشامد به نزد ايشان ، اظهار

ناراحتي كردم .

فرمود : « از مُشكك ، بهره بجوي ؛ چرا كه ، در اين صورت ، دندان هايت ثابت خواهند

ماند».

هنگامي كه ايشان به خراسان آورده شد ، به من خبر رسيد كه بر ما نيز خواهد گذشت . به

استقبال ايشان رفتم و به ايشان سلام كردم و حال خويش را و اين كه ايشان را در خواب

ديده بودم و ايشان مرا به استفاده از مشكك سفارش فرموده بود ، با ايشان در ميان

نهادم.

فرمود : « اكنون در بيداري ، تو را بِدان سفارش مي كنم » .

من نيز از آن ، بهره جستم و دندان هايم به وضع پيشين باز گشت .

 

بِهْ

خواصّ بِهْ

پيامبر خدا (ص) : خوردنِ به ، تيرگي چشم را از ميان مي برد.

پيامبر خدا (ص) : خوردن بِه ، سنگيني سينه را از ميان مي برد .

پيامبر خدا (ص) : بِه بخوريد كه دل را جلا مي دهد . خداوند ، هيچ پيامبري را

برنگزيده ، مگر اين كه از بِهِ بهشت به او خورانده و نيروي چهل مرد را به او افزوده

است .

پيامبر خدا (ص) : هر گاه كسي از شما در قلب خود ، سنگيني اي احساس مي كند ، بِه

بخورد .

امام علي (ع) : در حالي كه پيامبر خدا يك بِه در دست داشت ، طلحه بن عبيدالله بر

ايشان وارد شد . پيامبر (ص) آن بِه را نزديك طلحه برد و فرمود : « اي ابو محمّد !

اين را بگير ، كه قلب را آرامش و آسايش مي دهد . »

امام صادق (ع) : زبير ، در حالي كه بِه در دست داشت ، بر پيامبر (ص) وارد شد .

پيامبر (ص) از او پرسيد : « اي زبير ! اين چيست كه در دست توست ؟ » .

گفت : اي پيامبر خدا ! اين ، يك بِه است .

فرمود : « اي زبير ! بِه بخور ؛ چرا كه داراي سه ويژگي است ».

پرسيد : اي پيامبر خدا ! آن ويژگي ها چيست ؟

فرمود : « قلب را آسايش و آرامش مي دهد ، بخيل را گشاده دستي مي دهد و ترسو را دلير

مي كند » .

المعجم الكبير – به نقل از طلحه - : در حالي كه پيامبر (ص) در جمع بيشماري از ياران

خويش بود و يك دانه بِه در دست داشت و مي چرخاند ، نزد ايشان رفتم . چون در برِ

ايشان نشستم ، آن را به سوي من انداخت و فرمود : « ابو محمّد ! بگير ؛ چرا كه قلب

را تقويت مي كند ، دل را خوش مي دارد و سنگينيِ سينه را از ميان مي برد » .

سنن ابن ماجه – به نقل از طلحه - : در حالي كه پيامبر خدا يك بِه در دست داشت ،

طلحه بن عبدالله بر ايشان وارد شد .پيامبر (ص) آن را به سوي طلحه افكند و فرمود : «

ان را بخور ؛ چرا كه قلب را آرامش و آسايش مي دهد . »

پيامبر خدا (ص) : بِه بخوريد ؛ چرا كه ذهن را افزون مي سازد ، سنگينيِ سينه را مي

برد و فرزند را نكو مي كند .

امام صادق (ع) : جعفربن ابي طالب ، نزد پيامبر (ص) بود . براي پيامبر (ص) يك بِه ،

هديه اوردند . پيامبر (ص) قطعه اي را از آن بريد و به جعفر داد . جعفر ، از خوردنش

خودداري ورزيد . فرمود : « بگير و بخور ؛ چرا كه قلب را هشياري مي دهد و ترسو را

دلير مي كند ».

امام كاظم (ع) : پيامبر خدا ، يك بِه را شكست و [ پاره اي از آن را ] به جعفربن ابي

طالب داد و فرمود : « بخور ؛ چرا كه رنگ را صفا مي دهد و فرزند را نكو مي سازد » .

امام رضا (ع) : يك بِه ، به پيامبر (ص) هديه شد .پيامبر (ص) دست خود را بر بِه زد و

آن را قطعه قطعه كرد . ايشان ، بِه را بسيار دوست داشت . آن را خورد و به كساني از

اصحاب كه در محضر ايشان بودند نيز داد . سپس فرمود : « بر شما باد بِه ؛ چرا كه قلب

را جلا    مي دهد و سنگينيِ سينه را مي برد ».

امام علي (ع) : خوردن بِه ، بر نيروي مرد مي افزايد و سستيِ او را مي برد .

امام علي (ع) : خوردن بِه ، نيرويي براي قلبي است كه ضعيف شده باشد ، معده را پاك  

 مي كند ، بر توانِ دل مي افزايد ، ترسو را دلير مي كند و فرزند را نكو مي سازد .

امام باقر (ع) : بِه ، اندوه اندوهگين را از ميان مي برد .

طبّ الائمّه (ع) – به نقل از طلحه بن زيد - : امام صادق (ع) فرمود : « در بِه ،

ويژگي اي است كه در ديگر ميوه ها نيست » .

پرسيدم : اي پسر پيامبر خدا ! آن چيست ؟

فرمود : « ترسو را دلير مي كند . به خداوند سوگند ، اين ، از دانش پيامبران – كه

درودهاي خداوند بر تمامي آنان باد – است » .

امام صادق (ع) : بِه – اندوه اندوهگين را از ميان مي برد ، چنان كه دست ، عرق

پيشاني را مي برد .

طبّ الأئمّه (ع) – به نقل از طلحه بن زيد - : از امام صادق (ع) دربارة حجامت در روز

شنبه پرسيدم .

فرمود : « سستي مي آورد » .

گفتم : اصلاً بيماريِ من ، از ضعف و كم قوّتيِ من است .

فرمود : « در اين صورت ، بِه شيرين را با دانه اش بخور ، زيرا ضعف را از بين مي برد

و معده را خوش بو مي كند و آن را پاك مي گرداند » .

امام صادق (ع) : خوردن بِه ، ماية توان قلب و بيداري دل است و ترسو را دلير مي كند.

 

المحاسن – به نقل از سيّاري ، در حديثي كه سند آن را به معصوم رسانده است - : بر

شما باد بِه . آن را بخوريد ، كه عقل و مردانگي را افزون مي سازد .

فايده هاي ناشتا خوردن بِه

پيامبر خدا (ص) : ناشتا بِه بخوريد ؛ چرا كه حرارت سينه را از ميان مي برد .

امام علي (ع) : روزي ، در حالي كه پيامبر خدا يك بِه در دست داشت ، بر ايشان وارد

شدم . ايشان به خوردن بِه و دادن پاره هايي از آن به من پرداخت و مي فرمود : « اي

علي ! بخور ، كه اين ، هدية خداوند به من و توست » .

من در آن ، همة لذّت ها را ديدم .

پيامبر (ص) همچنين فرمود : « اي علي ! هر كس سه روز ناشتا بِه بخورد ، ذهنش صفا  

مي يابد ، درونش از دانش و بردباري مي آكَنَد و از نيرنگ ابليس و سپاهيانش نگه

داشته مي شود » .

امام صادق (ع) : هركس ناشتا يك بِه بخورد ، نطفه اش پاكيزه مي شود و فرزندش نيكو  

مي گردد.

خواصّ به براي زنان باردار

پيامبر خدا (ص) : به زنان باردارِ خود ، بِه بدهيد ؛ چرا كه خوي فرزندانتان را نكو 

         مي سازد.

پيامبر خدا (ص) : بوي پيامبر (ع) ، بوي بِه است ؛ و بوي حوريه هاي آهو چشم [ِ بهشت

] ، بوي انگبين ؛ و بوي فرشتگان ، بوي گل سرخ ؛ و بوي دخترم فاطمة زهرا ، بويِ به و

انگبين و گل سرخ .

خداوند ، هيچ پيامبري را برنينگيخته است ، مگر اين كه از او ، بوي بِه مي آمده است

. بِه بخوريد و به زنان باردارِ خود بدهيد تا فرزندانتان نكو باشند .

مكارم الاخلاق – به نقل از پيامبر خدا - : « بِه بخوريد و به همديگر هديه دهيد ؛

چرا كه چشم را جلا مي دهد و دوستي را در دل مي رويانَد . به زنان باردارِ خود هم از

آن بخورانيد ؛ چرا كه فرزندانتان را نكو مي سازد » .

در روايتي ديگر است كه : «خوي فرزندانتان را نكو مي سازد » .

امام صادق (ع) – هنگامي كه به پسر بچه اي زيبا نگريست - : بايد پدر اين پسر ، به

خور باشد.

الكافي – به نقل از شُرَحبيل بن مسلم - : ايشان دربارة زن باردار گفت : « بِه بخورد

. در اين صورت ، فرزند او ، خوش بوتر و خوش رنگ تر خواهد شد » .

شكر

خواصّ شكر

الكافي – به نقل از يحيي بن بشير نَتِال - : امام صادق (ع) از پدرم پرسيد : « اي

بشير! با چه چيز ، بيمارانتان را درمان مي كنيد ؟ ».

پدرم گفت : با اين داروهاي تلخ .

امام (ع) به وي فرمود : « نه ! اگر كسي از شما بيمار شد ، قدري شكر سفيد بردار ، آن

را بساي ، آب سرد بر رويش بريز و آن را به بيمار بخوران ؛ چرا كه آن كه در دارويي

تلخ ، درمان نهاده ، بر اين هم تواناست كه درمان را در شكرينه قرار دهد ».

امام كاظم (ع) : براي تب ، به اندازة وزن دَه درهم ، شكر به آب سرد در مي آميزي و

ناشتا مي خوري.

الكافي – به نقل از ابراهيم جُعْفي - : بر امام صادق (ع) وارد شدم ، پرسيد : « چرا

تو را پريده رنگ مي بينم ؟ » .

گفتم : تب رِبع دارم .

فرمود : « چه چيز ، تو را از خجستة پاك ، باز مي دارد ؟ شكر را بساي و سپس در آب ،

حل كن و آن را ناشتا و همچنين در شامگاهان بخور ».

اين كار را انجام دادم و از آن پس ، به اين حالت ، گرفتار نيامدم.

الكافي – به نقل از حسن بن علي بن نُعمان ، از يكي از هم مسلكان ما - : نزد امام

صادق (ع) از درد ، اظهار ناراحتي كردم .

به من فرمود :« چون به بستر رفتي ، دو شكر پاره بخور » .

اين كار را انجام دادم و بهبود يافتم .

الكافي – به نقل از ابن ابي عُمَير ، در حديثي كه سند آن را به معصوم رسانده است -

: مردي نزد امام صادق (ع) از وبا اظهار ناراحتي كرد .

امام (ع) از او پرسيد : « با پاكِ خجسته چگونه اي ؟ »

[من] گفتم : پاكِ خجسته چيست ؟

فرمود : اين [شِكرِ] سليماني شما ».

امام صادق (ع) همچنين فرمود : « نخستين كسي كه شكر ساخت ، سليمان بن داوود بود ».

امام كاظم (ع) : هر كس در هنگام خفتن ، دو شكر پاره بردارد ، براي او در برابر هر

دردي ، مگر درد مرگ ، درمان است .

امام كاظم (ع) : نيشكر ، انسدادها را مي گشايد و هيچ بيماري و عارضه اي در آن نيست.

 

امام كاظم (ع) : سه چيز است كه هيچ زياني ندارد : انگور رزاقي ، نيشكر و سيب

لبناني.

خواصّ شكر طَبَرزَد

امام رضا (ع) : شكرِ طبرزد ، بلغم را به كلّي از ميان مي برد




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:زیتون,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

پنير

خواصّ پنير

پيامبر خدا (ص) : پنير بخوريد ؛ چرا كه خواب مي آورد و غذا را هضم مي كند .

امام صادق (ع) : چه نيكو لقمه اي است پنير ! دهان را تر و تازه مي كند ، بوي دهان

را خوش مي سازد ، غذاي پيشين را هضم مي كند و براي پس از خود ، اشتهاآور است . هر

كس آن را سر هر ما بخورد ، نزديك است كه هيچ حاجت او بي پاسخ نمانَد .

امام صادق (ع) : پنير ، چه نيكو لقمه اي است ! نوشيدن انسان را خوش بو مي سازد ،

آنچه را پيش از آن هست ، هضم مي كند و آنچه را پس از آن باشد ، دوست داشتني مي سازد

.

امام صادق (ع) : پنير ، غذاهاي پيش از خود را گوارش مي دهد و براي پس از خود ،

اشتها مي آورد .

خوردن پنير با گردو

پيامبر خدا (ص) : پنير ، درد است ؛ امّا چون با گردو خورده شود ، درمان است .

پيامبر خدا (ص) : پنير ، درد است ، گردو هم درد است ؛ امّا چون با هم در يك جا جمع

گردند ، درمان مي شوند .

امام صادق (ع) : گردو و پنير ، چون با هم يكجا جمع شوند ، درمان اند ؛ امّا اگر از

هم جدا باشند ، درد مي شوند .

امام صادق (ع) : پنير و گردو ، چون با هم يك جا جمع شوند ، در هر يك از آنها درمان

است ، امّا اگر از هم جدا شوند ، در هر يك از آنها درد است .

بيان

علاّمة مجلسي مي گويد :

شايد اين نهي ، به پنير تازة نمك نازده اختصاص داشته باشد كه در آن سرزمين ها رواج

داشته و داراي طبعي سرد است ، كه گردو با حرارت خويش ، آن را تعديل مي كند .

خوردن پنير با خربزه

پيامبر خدا (ص) : هيچ زن بارداري نيست كه خربزه با پنير بخورد ، مگر ان كه كودكش

خوش روي و خوش خوي شود .

طبّ النبيّ (ص) : پيامبر (ص) خيرا را با نمك ، و خربزه را با پنير مي خورد .

زيان هاي پنير

پيامبر خدا (ص) : ده چيز ، فراموشي مي آورد : خوردن پنير ... .

امام صادق (ع) : اگر كه پنير براي هر چيزي زيانبار است و هيچ سودي ندارد ، شِكر

براي هر چيزي سودمند است و براي هيچ چيز ، زياني ندارد .

الكافي : روايت شده كه زيانباريِ پنير ، در پوست آن است .

خوردن پنير در صبحگاهان و شامگاهان

الكافي – به قنل از محمّدبن فضل نيشابوري ، از يكي از مردانش - : مردي دربارة پنير

از امام صادق (ع) پرسيد .

فرمود : « دردي است . درماني هم در آن نيست » .

چون شامگاهان فرا رسيد ، همان مرد بر امام صادق (ع) وارد شد و نگاه خود را به پنيري

كه بر سفره بود ، افكند و پرسيد : قربانت شوم ! صبحگاهان ، از تو دربارة پنير

پرسيدم و به من گفتي : آن ، دردي است و درماني در آن نيست ؛ امّا اكنون ، آن را بر

سفره مي بينم!؟

فرمود : « پنير ، صبحگاهان ، زيانبار و شامگاهان ، سودمند است و آب كمر را افزون   

  مي سازد » .

 

جِرجير

آنچه در نكونش جرجير روايت شده است

پيامبر خدا (ص) : من ، جِرجير را خوش نمي دارم و گويا درخت آن را مي نگرم كه در

دوزخ ، روييده است . هيچ كس پس از گزاردن نماز عشا ، درون خود را از آن پُر نمي

سازد ، مگر اين كه آن شب را در حالي به خواب مي رود كه جانِ او تا صبح با جذام ،

دست و پنجه نرم مي كند .

امام باقر (ع) : جرجير ، درختي بر درِ دوزخ است .

امام صادق (ع) : سهم بني اميّه از سبزي ها ، جرجير است .

آنچه در نهياز خوردن جِرجير به هنگام شب رسيده است .

پيامبر خدا (ص) : هر كس جِرجير بخورد و بخوابد ، رگ جذام در بيني او با ان در      

    مي آويزد.

امام صادق (ع) : خوردن جرجير در هنگام شب ، پيسي مي آورد.

امام صادق (ع) : هر كس شبانگاه جرجير بخورد ، رگ جذام ، از بيني وي بر آن يورش   

مي آورد و ان شب را شبِ خونريزي مي كند.

امام صادق (ع) : هيچ كس پس از گزاردن نماز عشا ، درون را از جرجير پُر نمي كند و بر

آن نمي خوابد ، مگر اين كه جان وي را به سوي جذام مي كشاند.

آنچه احاديث پيشين را رد مي كند

الكافي – به نقل از نصير ( خدمتكار امام صادق (ع) ) ، از موفّق ( خدمتكار امام كاظم

(ع) ): اقاي من ، امام كاظم (ع) ، چون به خريدن سبزي فرمان مي داد ، مي فرمود : «

از آن و همچنين از جرجير ، فراوان تهيّه شود » . انها را براي ايشان مي خريدند و

ايشان مي فرمود : « چه قدر سبُك خِرَدند برخي از مردم ، كه مي گويند جرجير ، در يكي

از دره هاي جهنّم مي رويد ، در حالي كه خداوند مي فرمايد : « هيزم آن ، مردمان و

سنگ هايند » . پس چگونه آن جا سبزي مي رويد ؟ »

بيان

همان گونه كه ملاحظه شد ، احاديثي كه دربارة جرجيل نقل شده ، بر سه گونه اند :

1. احاديثي كه جرجير را « گياه دوزخ » مي نامند و بر اين تصريح مي كنند كه اين گياه

، از آنِ امويان است ؛ يعني دشمنان اهل بيت ، آن را مي خورند .

2. احاديثي كه از خوردن جرجير به هنگام شب يا پيش از خفتن ، نهي مي كنند .

3. حديثي كه در ان ، امام (ع) به صراحت ، ناميده شدن اين گياه را به « گياه دوزخ »

رد كرده و حتّي به تهيّة مقدار فراوان تري از آن براي خوراك شخصيِ خود ، فرمان داده

است.

به نظر مي رسد كه احاديث دستة نخست ، افزون بر ضعف سند ، به سبب استدلالِ موجود در

احاديث اخير ، قابل قبول نيستند . وانگهي ، اگر فرض كنيم كه گياهي ، امكان رويش در

كنار دوزخ را دارد ، يا غذايي را دشمنان اهل بيت مصرف مي كنند ، ايا چنين گيان و

غذايي ، نكوهيده خواهند بود و دوستداران اهل بيت ، نبايد از آنها بخورند ؟

امّا احاديث دستة دوم ، احاديثي هستند كه به طور اصولي ، دربارة سند و دلالت آنها

اشكالي وجود ندارد . از همين رو ، پرهيز از خوردن اين گياه در هنگام شب يا پيش از

خواب ، با احتياط طبّي ، موافق است ، مگر در صورتي كه خلاف قطعيِ اين امر ، به روش

علمي ثابت شود و از اين طريق ، به عدم صدور اين احاديث نيز اطمينان حاصل گردد .

 

زردك

امام صادق (ع) : زردك ، ماية ايمني از قولنج و بواسير است و توان نزديكي را تقويت  

  مي كند .

امام صادق (ع) : خوردن زردك ، كليه ها را گرم مي كند و آلت را راست مي گرداند .

مكارم الأخلاق – به نقل از داوودبن فرقد - : بر امام صادق (ع) وارد شدم ، در حالي

كه قدري زردك نزد ايشان بود . امام (ع) زردكي به من داد و فرمود : « بخور » .

گفتم :من دندان آسياب ندارم .

فرمود : « آيا كنيز نداري ؟ »

گفتم : چرا .

فرمود : « به او بگو آن را برايت آب پز كند . سپس آن را بخور ؛ چرا كه كليه ها را

گرم    مي كند و آلت را راست مي گرداند . »

الكافي – به نقل از داوودبن فرقد - : از امام كاظم (ع) شنيدم كه مي فرمود : « خوردن

زردك ، كليه ها را گرم مي كند و آلت را راست مي گرداند » .

به ايشان گفتم : فدايت شوم ! در حالي كه دندان ندارم ، چگونه آن را بخورم ؟

به من فرمود : « به كنيزِ خود بگو آن را برايت آب پز كند . سپس آن را بخور » .

 

گردو

امام علي (ع) : خوردن گردو در گرماي شديد ، حرارت را در بدن بر مي انگيزد و زخم هاي

تن را تحريك مي كند ، امّا خوردن آن در زمستان ، كليه ها را گرم مي كند و سرما را  

   مي رانَد .

 

هزار اسپند

پيامبر خدا (ص) : هر كس به مدّت چهل روز ، هر صبح ، يك مثال هزار اسپندِ حل شده در

آب بخورد ، نور حكمت در دلش روشن مي شود و از هفتاد و دو بيماري كه كمترينِ آنها

جذام است ، ايمني مي يابد .

پيامبر خدا (ص) :هزار اسپند ، هيچ بوته و برگ و ميوه اي نمي روياند ، مگر اين كه

فرشته اي بر آن [ بوته و برگ و ميوه ] گماشته شده است ، تا زماني كه بدان كس كه مي

رسد ، برسد يا خُرد شود .

در تنه و ريشه هاي آن ، رازي نهفته است و در دانة آن ، درمان هفتاد و دو درد است ،

با آن و با كُندُر ، درمان كنيد.

امام علي (ع) : هيچ بوته اي از بوته هاي هزار اسپند نمي رويد ، مگر اين كه فرشتگاني

با آن هستند و آن را تا هنگامي كه بدان كس مي رسد ، برسد ، حفاظت مي كنند . ريشة

هزار اسپند ، نشاط آور و شاخة آن ، درمان هفتاد و دو درد است .

امام صادق (ع) – در پاسخ پرسشي دربارة هزار اسپند و كُندُر - : امّا هزار اسپند ،

هيچ ريشه اي از آن در زمين فرو نمي رود و هيچ شاخه اي از آن به آسمان بلند نمي شود

، مگر اين كه خداوند (ص) فرشته اي را بر آن مي گمارد ، تا آن هنگام كه خشك مي شود و

يا به سرنوشتي ديگر در مي آيد .

شيطان نيز از خانه اي كه در آن ، هزار اسپند است ، هفتاد خانه دور مي شود . و آن ،

شفاي هفتاد بيماري است كه كمترينِ آنها ، جذام است . پس ، از آن غفلت نورزيد.

مكارم الأخلاق – به نقل از محمّد بن حكم - : يكي از پيامبران الهي از ترسو بودن

امّت خود ، به درگاه خداوند (ص) ناليد . خداوند به او چنين وحي فرستاد : « به امّتت

فرمان بده كه هزار اسپند بخورند » .

در روايتي ديگر است : « به آنان بفرما كه هزار اسپند برگيرند و بخورند ؛ چرا كه مرد

را شجاعت مي افزايد ».

 

شنبليله

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد شنبليله ، هر چند همسنگ طلا فروخته شود .

پيامبر خدا (ص) : به شنبليله درمان بجوييد . اگر امّت من مي دانستند كه شنبليله

برايشان چه سودهايي دارد ، با آن درمان مي كردند ، هر چند همسنگ آن ، طلا مي دانند

!

امام كاظم (ع) : براي درمانِ باد شابكه و حامّ و سردي كه مفاصل را در بر مي گيرد و

بدانها در مي پيچد ، يك مشت شنبليله و يك مشت انجيرِ خشك برمي داري و در آب        

مي خيساني و در ديگي تميز مي پزي . سپس آن را از صافي مي گذراني و آن گاه سرد   مي

كني و يك روز در ميان ، از آن مي خوري و اين كار را تا هنگامي كه يك كاسة پُر مصرف

شود ، ادامه مي دهي .

پيام هاي ديگران ( 0 )        link        ۱۳۸٥/۱٢/۱۸ - موسسه عافیت الهی

خربزه

خواصّ خربزه

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد خربزه ؛ چرا كه در آن ، ده ويژگي است : خوراك است ؛

نوشيدني است ؛ شست و شو دهنده است ؛ خوش بو كننده است ؛ مثانه را مي شويد ؛ شكم را

مي شويد ؛ آب كمر را فراوان مي سازد ؛ نيروي همبستري را مي افزايد ؛ سرديِ مزاج را

از ميان برمي دارد ؛ پوست را تميز مي كند .

پيامبر خدا (ص) : نياز خود به ميوه را با خربزه برآوريد ؛ چرا كه ميوة بهشت است ،

در آن، هزار بركت و هزار رحمت است و خوردنش شفاي هر درد است .

پيامبر خدا (ص) : نياز خود به ميوه را با خربزه برآوريد ؛ چرا كه آب آن ، رحمت ، و

شيريني آن ، از شيريني بهشت است .

طبّ النبيّ : به پيامبر (ص) خربزه اي از طائف ، هديه دادند . آن را بوييد و بوسيد و

سپس فرمود : « خربزه را دندان بزنيد ؛ چرا كه از زيورهاي زمين است : آبش از رحمت

خداوند و شيريني اش از بهشت است ».

پيامبر خدا (ص) : هيچ زن بارداري نيست كه خربزه بخورد ، مگر اين كه نوزادش خوش چهره

و خوش خوي خواهد شد .

امام علي (ع) – در بيان فوايد خربزه - : در آن ، ده ويژگي است : خوراك است ؛

نوشيدني است ؛ ميوه است ؛ سبزي است ؛ خورش است ؛ شيريني است ؛ شست و شو دهنده است ؛

خطمي است ؛ سبزي است ؛ و داروست .

امام علي (ع) : خربزه ، دُنبَلان كوهي است ؛ نه در آن بيماريي اي هست و نه عارضه اي

.

امام صادق (ع) – دربارة ويژگي هاي خربزه - : سنگ را در مثانه ، ذوب مي كند .

امام صادق (ع) : خربزه بخوريد ؛ چرا كه در آن ، ده ويژگي است : [مانند] دنبلان كوهي

است ، نه دردي در آن هست و نه فسادي ؛ خوراك است ؛ نوشيدني است ؛ ميوه است ؛ خوش بو

كننده است ؛ شست و شو دهنده است ؛ خورش است ؛ توان جنسي را مي افزايد ؛ مثانه را مي

شويد ، و ادرار آور است .

امام رضا (ع) :

روزگاران به ما خربزه اي پيشكش داد

از زيورهاي زمين و از سراي سلامت

ويژگي هايي بزرگ را در خود جاي داده و من    

از اين جمله ، آن را آراسته به سامان يافتگي ديدم

پيامبر ما ، بندة برگزيده ، چنين گفت

( محمّد ، نياي من ، كه بر او درود باد ) :

آب است و شيريني و سبزي

ميوه و شست و شو دهنده و خوراك و خورش

مثانه را مي شويد و چهره را صفا مي دهد

دهان را خوش بو مي سازد و اين ، همة ده ويژگيِ آن است.

خوردن خربزه پيش از غذا

پيامبر خدا (ص) : خربزه پيش از غذا ، شكم را كاملاً مي شويد و بيماري را از ريشه   

   مي كَند.

نهي از خوردن خربزه در حالت ناشتا

امام صادق (ع) : خوردن خربزه در ناشتا ، سست اندامي مي آورد .

امام رضا (ع) : خوردن خربزه در حالت ناشتا ، سست اندامي – پناه بر خدا – بر جاي    

 مي گذارد .

مناقب آل أبي طالب – به نقل از محمّد بن صالح خَثعَمي - : تصميم داشتم بر نامه ام

به امام عسكري (ع) ، دربارة خوردن خربزه در حالت ناشتا ... بپرسم ؛ امّا اين پاسخ

از او به من رسيد : خربزه را نبايد در حالت ناشتا خورد ؛ زيرا سست اندامي مي آورد .

 

آداب خوردن خربزه

پيامبر خدا (ص) : خربزه را دندان بزن و آن را قطعه قطعه مخور ؛ چرا كه ميوه اي است

خجسته ، خوش ، ماية پاكي دهان و تقدّس بخش دل ؛ دندان ها را سفيد مي كند ، خداي را

خرسند مي سازد ، بويش از عنبر و آبش از كوثر است ، گوشت آن از پرديس ، لذّت آن از

بهشت و خوردن آن عبادت است




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

تخم مرغ

خواصّ تخم مرغ

پيامبر خدا (ص) : يكي از پيامبران ، از « سستي » به درگاه خداوند ناليد . خداوند ،

او را به خوردن تخم مرغ ، فرمان داد .

امام علي (ع) : يكي از پيامبران ، از كميِ زاد و ولد در ميان امّت خويش ، به درگاه

خداوند ناليد ، خداوند ، او را فرمود كه مردم را به خوردن تخم مرغ ، سفارش كند .

مردم ، اين كار را كردند و از آن پس ، زاد و ولد در ميانشان فراوان شد .

امام باقر (ع) : هر كس فرزند ندارد ، تخم مرغ بخورد و فراوان از آن بهره ببرد ؛ چرا

كه نسل را مي افزايد .

امام صادق (ع) : هر كس فرزند ندارد ، تخم مرغ بخورد .

امام كاظم (ع) : فراوان خوردن تخم مرغ ، فرزند را افزون مي سازد .

امام كاظم (ع) : فراوان تخم مرغ بخوريد ؛ چرا كه فرزند را افزون مي كند .

الكافي – به نقل از مِرازِم - : امام صادق (ع) از تخم مرغ ياد كرد و فرمود : « هان

كه خوراكي سبُك است . دل دادگي به گوشت را فرو مي نشاند ؛ ولي عارضه هاي گوشت را هم

ندارد ».

خوردن تخم مرغ با پياز و روغن زيتون

مكارم الأخلاق – به نقل از يكي از ياران امام صادق (ع) در گفتگو با ايشان - :

[گفتم:] فدايت شوم ! من ، كنيز مي خرم ، دوست دارم چيزي به من تعليم فرمايي كه بر

آنها توانايي يابم .

فرمود : « پياز را ريز و در روغن زيتون ، سرخ كن . تخم مرغي هم بردار و در سيني اي

بشكن و قدري نمك بر آن بپاش . آن گاه اين تخم مرغ را روي پياز و روغن زيتون بريز و

اندكي بجوشان و سپس از آن بخور » .

اين كار را انجام دادم و از آن پس ، هرگاه قصد آميزش با كنيزان مي كردم ، بر آن

توانايي داشتم .

امام كاظم (ع) : هر كس تخم مرغ و پياز و روغن زيتون بخورد ، بر توان جنسي او افزوده

مي شود .

الكافي – به نقل از عمربن ابي حسنة جمّال - : نزد امام كاظم (ع) ، از كميِ فرزند ،

اظهار ناراحتي كردم . به من فرمود : « از خداوند ، آمرزش بطلب و تخم مرغ با پياز

بخور » .

خوردن تخم مرغ با گوشت

پيامبر خدا (ص) : گوشت با تخم مرغ ، بر توان جنسي مي افزايد .

امام صادق (ع) : يكي از پيامبران ، از كميِ فرزندان ، به درگاه خداوند شكايت برد .

خداوند فرمود : « گوشت با تخم مرغ بخور » .

امام كاظم (ع) : هر كس تخم مرغ و پياز و روغن زيتون بخورد ، استخوان فرزندش درشت

خواهد شد .

زردة تخم مرغ

امام صادق (ع) : زردة تخم مرغ ، سبُك و سفيده ، سنگين است .

المحاسن – به نقل از حمران بن اَعيَن - : به امام صادق (ع) گفتم : كساني مي گويند

زردة تخم مرغ از سفيدة آن سبُك تر است .

فرمود : « دليلشان براي اين سخن چيست ؟ »

گفتم : مدّعي اند پَر ، از سفيده است و استخوان و پي ، از زرده است .

امام صادق (ع) فرمود : « پس پَر ، سبُك ترينِ آنهاست » .

مكارم الأخلاق – به نقل از علي بن محمّد بن اَشيم - : نزد امام رضا (ع) از مشكل

گوارش غذا اظهار ناراحتي كردم .

فرمود : « زردة تخم مرغ بخور » .

اين كار را انجام دادم و از آن ، سود بردم .

نهي در افراط در خوردن تخم مرغ

پيامبر خدا (ص) : سه چيز است كه چاق مي كند و سه چيز است كه لاغر مي كند ... امّا

آن سه چيز كه لاغر مي كند : عبارت اند از : اعتياد به خوردن تخم مرغ ، ماهي ، و

شكوفة خرما.

امام رضا (ع) : خوردن هميشگي تخم مرغ ، سبب پيدايش كنجدك ( كَك مَك ) در صورت   مي

شود .

امام رضا (ع) : تخم مرغِ بسيار خوردن و معتاد شدن به آن ، بيماري سِپُرز مي آورد و

ايجاد كنندة بادهايي در سرِ معده است ، و زياد خوردن تخم مرغ آب پز ، نَفس تنگي و

نفَس بريدگي مي آورد .

تخم مرغ هاي حلال و تخم مرغ هاي حرام

پيامبر خدا (ص) : - در سفارش هايي به امام علي (ع) - : اي علي ! از ميان تخم ها[ي

پرندگان] ، آنهايي را بخور كه دو سرشان ، فرق مي كند .

الكافي – به نقل از زراره – : به خداوند سوگند ، هرگز همانند امام باقر (ع) نديده

ام ؛ چرا كه از او پرسيدم و گفتم : خدايت به سامان دارد ! از پرندگان ، كدام ها

خورده مي شوند ؟

فرمود : آن را كه [ هنگام پرواز كردن ، ] بال مي زند ، بخور و آن را كه بال هاي

خويش را صاف نگه مي دارد ( بال نمي زند ) ، نخور ».

پرسيدم : تخمي كه در نيزار است ، چه طور ؟

فرمود : « آنچه را كه دو سويش همانند است ، مخور و آنچه را دو سويش ناهمگونه است ،

بخور ».

گفتم : پرندگان آب ، چه طور ؟

فرمود : « آنچه را چينه دان دارد ، بخور و آنچه را چينه دان ندارد ، مخور ».

امام باقر و امام صادق (ع) : اگر به نيزاري درآمدي و تخم پرنده اي يافتي ، از آن

مخور ، مگر آنچه دو سويش ناهمسان است .

امام صادق (ع) : از تخم هاي پرندگان ، آنچه دو سويش ناهمسان است ، خورده مي شود و

آنچه دوسويش همسان است ، خورده نمي شود .

امام صادق (ع) : آنچه دو سويش با هم تفاوت دارد ، خوردنش حلال است و آنچه دو سويش

همسان است ،  خوردنش حرام است .

الكافي – به نقل از مَسعَده بن صَدَقه - : از امام صادق (ع) شنيدم كه مي فرمود :

» از تخم هاي پرندگان ، آنچه را دو سرش ناهمسان است ، بخور » .

نيز فرمود : « از تخم هاي پرندگان دريايي ، آنچه همانند و هم شكل تخم مرغ است (

يعني يكي از دو سرش پهن است ) ، خوردني است ، و گرنه مخور ».

الكافي – به نقل از ابو الخطّاب - : از امام صادق (ع) پرسيدم كه : مردي به نيزار در

مي آيد و آن جا تخم هاي پرندگان گوناگوني مي يابد و نمي داند كه تخم چه پرنده اي

است : از آنِ پرندگانِ ناخوشايند است و يا پرندگان خوشايند ؟

فرمود : « در آنها ، نشانه اي پنهان ناشدني است . بنگر ! هر تخمي را كه سروته آن را

از هم باز شناختي ، بخور و هر چه را از اين نظر همسان بود ، واگذار » .

 

 

سيب

خواصّ سيب

امام علي (ع) : سيب بخوريد ، كه معده را مي پالايد .

امام صادق (ع) : سيب ، پالاينده و خوش بو كنندة معده است .

المحاسن – به نقل از اسحاق بن مطهّر ، از امام صادق (ع) – : « سيب ، معده را گشايش 

  مي دهد . »

همچنين فرمود : « سيب بخور ؛ چرا كه حرارت را فرو مي نشاند ، درون را سرد مي كند و

تب را مي بَرد » .

در حديث ديگري است كه فرمود : « وبا را از ميان مي برد » .

امام صادق (ع) : به تبداران خود ، سيب بدهيد ؛ چرا كه هيچ چيز ، سودمندتر از سيب

نيست.

امام صادق (ع) : اگر مردم مي دانستند در سيب چيست ، بيمارانشان را جز به آن ، درمان

نمي كردند . بدانيد كه سيب ، بويژه ، سودمند ترين چيز براي قلب و مايه شست و شوي آن

است .

دعائم الإسلام : دربارة امام صادق (ع) روايت شده است كه : مردي از سرزميني وبا زده

به ايشان نامه نوشت و از وباي آن خبر داد .

امام (ع) در پاسخ نوشت : « بر تو باد سيب ، آن را بخور » .

او هم اين كار را انجام داد و عافيت يافت .

و فرمود : « سيب ، حرارت را فرو مي نشاند و درون را خنك مي كند و تب را مي بَرد ».

الكافي – به نقل از محمّدبن فيض - : به امام صادق (ع) گفتم : كسي از ما كه بيمار مي

شود ، درمانگران ، او را به پرهيز ، توصيه مي كنند .

امام (ع) فرمود : « امّا ما خاندان ، جز از خرما ، پرهيز نمي كنيم و [ بيماران خويش

را ] با سيب و آب سرد ، درمان مي سازيم » .

الكافي – به نقل از دُرُست بن ابي منصور - : مفضّل بن عمر ، مرا با هديه هايي نزد

امام صادق (ع) فرستاد .

در روزي تابستاني و در حالي كه سيني اي از سيبِ سبز نزد امام صادق (ع) بود ، بر

ايشان وارد شدم . به خداوند سوگند ، بي درنگ به او گفتم : فدايت شوم ! آيا در حالي

كه مردم ، اين را خوش نمي دارند ، از آن مي خوري ؟

در حالي كه گويا مرا از ديرباز مي شناخته است ، به من فرمود :

« همين امشب تبدار شدم . كسي فرستادم و آن را نزد من آوردند و آن را خوردم . آن تب

، را ريشه كن مي سازد و حرارت را فرو مي نشاند ».

من به سوي نزديكان خويش بازگشتم و ديدم آنان تبدارند .به آنها سيب دادم و تب را از

آنان ريشه كن ساختم .

الكافي – به نقل از مفضّل بن عمر ، دربارة امام صادق (ع) - : نزد ايشان از سيب ،

ياد كردند . فرمود : « ما خاندان ، جز به آب سردي كه بر بدن ما ريخته مي شود و جز

به خوردن سيب ، درمان نمي كنيم ».

امام كاظم (ع) : سيب براي چند چيز ، سودمند است . براي : زهر ، افسون ، ديوانگي اي

كه از سوي ساكنان زمين به كسي مي رسد ، و بلغمي كه چيرگي يافته است . هيچ چيزي

زودتر از آن ، اثر نمي بخشد .

الكافي – به نقل از زيادبن مروان - : در مكّه ، مردم به وبايي گرفتار آمدند . من به

امام كاظم (ع) نوشتم . ايشان در پاسخ من نوشت : « سيب بخور » .

خواصّ خوردن سيب در حالت ناشتا يا در سحرگاهان

پيامبر خدا (ص) : سيب را ناشتا بخوريد ؛ چرا كه تميز كنندة معده است .

پيامبر خدا (ص) : چهار چيز ، عمر را مي افزايد : .... و خوردن سيب در سحرگاهان .

بوييدن سيب پيش از خوردن

امام باقر (ع) : هنگامي كه خواستي سيب بخوري ، آن را ببوي و سپس بخور . اگر اين كار

را انجام دادي ، هر درد و عارضه اي از تنت بيرون مي رود و همة آنچه از سوي ارواح ،

در انسان ايجاد مي شود ، فرو مي نشيند .

مكروه بودن خوردن سيب ترش

پيامبر خدا (ص) :عروس را در هفتة اوّلش از : شير ، سركه ، گشنيز ، و سيب ترش ، باز

بدار ؛ زيرا از اين چهار چيز ، زهدان ، سترون و سرد مي شود ... و پلاسي افتاده در

گوشة خانه ، از زني كه بچّه نمي آورد ، بهتر است ... سيب ترش نيز حيض شدن زن را قطع

     مي كند و اين براي وي يك بيماري مي شود .

پيام هاي ديگران ( 1 )        link        ۱۳۸٥/۱٢/۱۸ - موسسه عافیت الهی

سه وعده در دو روز

امام رضا (ع) : مقدار بايسته در خوراك ، آن است كه چون هشت ساعت از روز مي گذرد ،

يك بار غذا بخوري ، يا در دو روز ، سه وعده غذا ميل كني ( بدين ترتيب كه ) : در

پگاه نخستين روز ، ناشتايي بخوري ، سپس در همان روز ، شام بخوري و سپس چون ديگر روز

فرا رسيد ، پس از گذشت هشت ساعت از آغاز روز ، يك وعدة ديگر بخوري و در آن روز ، تو

را به شام ، نيازي نيست اين غذا ، بايد به اندازه باشد و نه بر آن ، افزوده و نه از

آن ، كاسته شود .

سخني دربارة احاديث مربوط به وعده هاي غذا

چنان كه ملاحظه شد ، احاديث اين فصل ، به پنج دسته تقسيم مي شوند :

1. احاديثي كه با الهام از قرآن كريم – آن جا كه از غذاي بهشتيان ، سخن به ميان

آورده است – به دو وعده غذا در هر روز ( به هنگام صبحگاهان و شامگاهان ) سفارش مي

كند.

2. احاديثي كه بر خوردن صبحانه تأكيد مي ورزند و از واگذاردن آن ، نهي مي كنند .

3. احاديثي كه بر خوردن شام ، تأكيد مي كنند و از واگذاردن آن ، بويژه از جانب

سالمندان ، باز مي دارند .

4. احاديثي كه بر خوردن يك وعده غذا در هر روز ، تأكيد دارند .

5. احاديثي كه به خوردن سه وعده غذا در دو روز ، سفارش مي كنند .

هر چند اين احاديث ، در نگاه نخست ، متعارض مي نمايند ، امّا تأمّل در آنها روشن   

     مي سازد كه احاديث سه دستة نخست ، هيچ تعارضي با يكديگر ندارند و حتّي همديگر

را تأييد نيز مي كنند ، زيرا دستة نخست ، به خوردن دو وعدة صبحانه و شام ، سفارش   

  مي كند و دسته هاي دوم و سوم ، از واگذاردن صبحانه و شام ، نهي مي نمايند .

دستة چهارم نيز با حديث هاي پيشين ، تعارض ندارد ؛ زيرا اين دسته به بسنده بودن يك

وعده در روز ، تصريح دارد و احاديث دسته هاي پيشين هم به دو وعده ، توصيه مي كنند .

 

و امّا حديثي كه به سه وعده غذا در روز سفارش مي كند ، از آن روي كه در كتاب طبّ

الإمام الرضا (ع) نقل شده و انتساب اين كتاب به امام رضا (ع) به اثبات نرسيده ،

دچار ضعف در سند است ، چنان كه به لحاظ دلالت نيز ضعيف است ؛ زيرا مخاطبِ اين حديث

، مأمون عبّاسي است و شايد اساساً اين توصيه ، به او اختصاص داشته باشد .

بنابراين ، جمع بندي احاديث پيشين ، اين مي شود كه خوردن دو وعده در صبحگاهان و

شامگاهان ، براي استمرار تندرستي ، سودمند است ، چنان كه بهشتيان نيز – كه در سراي

سلامت ، زندگي جاويد دارند – در همين دو وقت ، غذا ميل مي نمايند : « و آنان ،

صبحگاهان و شامگاهان ، روزي ِ ويژة خويش را دارند » .

 




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:تخم مرغ,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

تُرُنج

تأكيد بر خوردن تُرُنج

الدعوات : روايت شده است كه : « ... ميوه را در ايّام دولتش بخور ؛ و برترينِ ميوه

ها ، انار و تُرُنج است . از سبزي ها نيز گل سرخ و بنفشه ، برترين هستند » .

خواصّ تُرُنج

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد تُرُنج ، چرا كه دل را نوراني مي سازد و بر توان مغز

مي افزايد .

خوردن تُرُنج پس از غذا

الكافي – به نقل از عبدالله بن ابراهيم جعفري - : امام صادق (ع) فرمود : « پزشكان

شما درباره تُرُنج چه دستور مي دهند ؟ »

گفتم : دستور مي دهند كه آن را پيش از غذا بخوريم .

فرمود : « امّا من ، شما را به خوردن آن پس از غذا فرمان مي دهم » .

الكافي – به نقل از ابراهيم بن عمر يماني - : به امام صادق (ع) گفتم : آنان مدّعي

اند كه بهترين وضعيّت براي خوردن تُرُنج ، حالت ناشتاست .

امام صادق (ع) فرمود : « اگر پيش از غذا خوب باشد ، پس از غذا به مراتب بهتر و

پسنديده تر است » .

امام صادق (ع) : تُرُنج را پس از غذا بخوريد ، چرا كه خاندان محمد (ص) چنين مي كنند

.

نخوردن تُرُنج در شب

امام رضا (ع) : خوردن تُرُنج در شب ، چشم را بر مي گرداند و كژ چشمي به جاي

مي گذارد.

آنچه تُرُنج را هضم مي كند

امام باقر (ع) : تُرُنج ، سنگين است . چون خورده شود ، نانِ خشك ، آن را در معده

هضم مي كند .

امام رضا (ع) : نان خشك ، تُرُنج را هضم مي كند .

الكافي – به نقل از ابو بصير - : ميهماني داشتم كه به تُرُنج همراه با عسل ، اظهار

تمايل كرد. آن را به او دادم و خود نيز با وي خوردم . سپس نزد امام صادق (ع) رفتيم

و ديديم كه سفره اي نزد ايشان گشوده است . به من فرمود : « پيش آي و بخور » .

گفتم : پيش از آن كه نزد شما بيايم ، تُرُنج و عسل خورده ام و اكنون سنگيني آن را

احساس مي كنم ، زيرا زياد خورده ام .

( ايشان به يكي از غلامان خود ) فرمود : « اي غلام ! نزد كنيز برو و به او بگو :

برايمان يك كناره نان خشك ، از آنچه در تنور خشك مي كني ، بفرست » .

آن نان ، آورده شد . پس به من فرمود : « از اين نانِ خشك بخور ؛ چرا كه تُرُنج را

هضم مي كند ».

من آن را خوردم و سپس از جاي برخاستم ، گويا كه هيچ چيز نخورده ام .

مربّاي تُرُنج

طبّ الأئمّه (عليهم السلام ) – به نقل از ابراهيم بن حسن جعفري - : امام صادق (ع)

به ياران خويش فرمود : « به من بگوييد كه پزشكانتان درباره تُرُنج به شما چه دستور

مي دهند . »

(يكي ) گفت : اي پسر پيامبر خدا ! ما را به خوردن آن ، پيش از غذا ، سفارش مي كنند

.

فرمود : « هيچ چيز ، از آن ، در حالتي كه پيش از غذا خورده شود ، بدتر نيست و هيچ

چيز ، از آن ، در حالتي كه پس از غذا خورده شود ، سودمندتر نيست . بر شما باد

مربّاي آن ، كه در درون انسان ، بويي چون بوي مُشك دارد . ».

نكاه كردن به تُرُنج

المعجم الكبير – به نقل از ابوكَبشة انصاري - : پيامبر (ص) نگريستن به تُرُنج را

دوست داشت و به نگريستن به حَمام احمر نيز علاقمند بود .

امام رضا(ع) : پيامبر خدا به نگريستن به تُرُنج سبز و سيب سرخ ، علاقه داشت .

 

 آلو

طبّ الأئمّه (عليهم السلام ) – به نقل از جابربن يزيد جعفي - : مردي نزد امام باقر

(ع) ، از تلخه اي كه در درون او به جوشش آمده بود – تا جايي كه نزديك بود ديوانه

شود – اظهار ناراحتي كرد .

امام (ع) به او فرمود : « آن را با آلو فرو بنشان » .

امام صادق (ع) : آلو در حالت ناشتا تلخه را فرو مي نشاند ، هر چند كه بادها را نيز

تحريك مي كند .

طبّ الأئمّه ( عليهم السلام ) – به نقل از ارزق بن سليمان - : از امام صادق (ع)

دربارة آلو پرسيدم . فرمود : « براي تلخه مفيد است و مفاصل را نيز نرم مي كند ؛

امّا از آن ، زياد مخور كه سرانجام ، در مفصلهايت ، بادهايي بر جاي مي نهد » .

الكافي – به نقل از زياد قندي - : بر امام كاظم (ع) درآمدم ، در حالي كه نزد ايشان

ظرف آبي قرار داشت و چندآلوي‌سياه– كه همان زمان ، هنگام چيدنش بود – در آن ديده مي

شد.

فرمود : « حرارت ، در من بالا گرفته و آلوي تازه حرارت را خاموش مي كند و صفرا را

فرو مي نشاند . خشكِ آن نيز خون را آرام مي كند و دردهاي بي درمان را از تن بيرون  

     مي كشد ».

طبّ الأئمّه (عليهم السلام ) : بر شما باد آلوي مانده ؛ چرا كه در ماندة آن ، سودش

بر جاي مانده و زيانش رفته است . آن را پوست كنده بخوريد ؛ چرا كه براي هر تلخه و

حرارت و افروختگي اي كه از حرارت برخاسته باشد ، سودمند است .

 

برنج

مهمتر همة خوراكي ها

پيامبر خدا (ص) : برنج در ميان خوراكي ها ، به سان مهتر ( رئيس ) در ميان قوم است .

 

پيامبر خدا (ص) : مهتر همة خوراكي هاي ساكنان اين سراي و آن سراي ، گوشت و سپس برنج

است .

خواصّ برنج

پيامبر خدا (ص) : برنج ، نيكو دارويي است : سرد است و سالم و بر كنار از هر بيماري

.

امام صادق (ع) : برنج ، نيكو غذايي است . ما آن را براي بيماران خويش نگه مي داريم

.

امام صادق (ع) : از جانب شما ، چيزي دوست داشتني تر از برنج و بنفشه براي ما نمي

آيد . من ( يك بار ، ) از دردي سخت در رنج بودم و در اين هنگام به من الهام شد كه

برنج بخورم . گفتم كه آن را فراهم آوردند ... پس ، خداوند با آن ، دردم را از ميان

برد .

 

بادروج ( حَوك )

پيامبر خدا (ص) : حَوك ، سبزي پيامبران است . گويا مي بينيم كه در بهشت روييده است.

 

امام علي (ع) : پيامبر خدا به بادروج نگريست و فرمود : « اين ، حوك است . گويا كه

رستنگاه آن را در بهشت مي نگرم » .

امام علي (ع) : نزد پيامبر خدا از حَوك – كه همان بادروج است – سخن به ميان آوردند

. فرمود : « سبزي من و سبزي پيامبران پيش از من است و من ، آن را دوست دارم و      

 مي خورم » .

امام علي (ع) : پيامبر خدا از ميان سبزي ها ، به حَوك ، علاقه داشت .

امام صادق (ع) : نزد پيامبر خدا ، سركه ، دوست داشتني ترين نانخورِش ، و حَوك (

يعني بادروج ) ، دوست داشتني ترين سبزي بود .

امام صادق (ع) : امير مومنان – كه درودهاي خدا بر او باد – به بادروج ، علاقه داشت

.

امام صادق (ع) : حَوك ، سبزي پيامبران است . بدانيد كه در آن ، هشت ويژگي است :

اشتهاآور است ، گرفتگي هاي عروق و مجاري را مي گشايد . آروغ را خوش بو مي سازد .

دهان را بوي خوش مي بخشد ، غذا را دوست داشتني مي سازد ، درد و بيماري را از بدن

بيرون مي كشد و امان انسان از جُذام است . چون در درون انسان جاي گيرد ، همة     

بيماري ها را فرو مي نشاند .

الكافي – به نقل از ايّوب بن نوح - : يكي از كساني كه با امام كاظم (ع) بر سر سفره

اي حضور يافته بود ، برايم نقل كرد كه امام (ع) ، بادروج خواست و فرمود : « من دوست

دارم غذا را با آن آغاز كنم ؛ زيرا انسدادها را مي گشايد ، اشتهاآور است ، سَبَل را

از ميان      مي برد و اگر غذا را با آن آغاز كنم ، پس از آن ، هر چه را بخورم ، از

آن بيمي ندارم ؛ چرا كه در اين صورت ، از زيان و عارضه اي نمي ترسم » .

چون غذا خوردن را به پايان برديم ، امام (ع) باز هم آن را خواست و ايشان را ديدم كه

دنبال سينيِ اين سبزي مي رفت و از آن مي خورد و به من هم مي داد .

او مي فرمود : « غذاي خود را با آن به پايان ببر ؛ چرا كه آنچه را پيش تر خورده اي

،     مي گوارد و آنچه را پس از آن مي خوري ، دوست داشتني مي سازد ، و سنگيني را از

ميان مي برد و آروغ و دهان را خوش بو مي كند » .

 

بادمجان

الدعوات : پيامبر خدا در خانة جابر بود . نزد ايشان بادمجان آوردند و ايشان خوردن

آغازيد . جابر گفت : اين ، گرم است .

فرمود : « اي جابر ! اين ، نخستين درختي است كه به خداوند ، ايمان آورد . آن را در

آب بجوشانيد و بپزيد و به روغن بياميزيد و نرم كنيد ؛ چرا كه بر حكمت مي افزايد » .

 

امام صادق (ع) : بادمجان بخوريد ، كه شفاي هر درد است .

امام صادق (ع) : بادمجان بخوريد ؛ زيرا درد را مي برد و خود ، درد نمي آورد .

امام صادق (ع) : بر شما باد بادمجان بوراني ؛ زيرا شفايي است كه از پيسي ، ايمن    

     مي سازد . بادمجانِ سرخ شده در روغن نيز چنين است .

امام صادق (ع) : بادمجان ، براي تلخة سياه ، خوب است و به صفرا نيز زيان نمي رساند.

 

امام صادق (ع) : روايت شده است كه نزد امام سجّاد (ع) بادمجانِ سرخ شده در روغن بود

. ايشان چشم درد داشت و از اين بادمجان مي خورد .

به ايشان گفتم : اي پسر پيامبر خدا ! از اين مي خوري ، در حالي كه آتش است ؟!

فرمود : « خوش ! پدرم از جدّم برايم نقل كرد كه گفته است : بادمجان ، از پيهِ زمين

است و در هر چه بيفتد ، آن را خوش و خوش بو مي سازد » .

امام صادق (ع) : در فصل خرماچيني ، بادمجان زياد بخوريد ؛ زيرا درمان هر دردي است ،

فروغ چهره را افزون مي سازد ، رگ ها را نرم مي كند و به آب كمر مي افزايد .

امام رضا (ع) : بادمجان در فصل چيدن خرما ، موجب هيچ بيماري اي نيست .

امام هادي (ع) – خطاب به يكي از مردان خود – : براي ما ، بادمجان فراوان بياوريد ؛

چرا كه در هنگام گرما ، گرم و در هنگام سرما ، سرد است . آن ، در همة اوقات ، معتدل

و در هر حال ، خوب است .

الكافي – به نقل از عبدالرحمان هاشمي - : ايشان به يكي از وابستگان خود گفت : «

براي ما پياز كمتر و بادمجان بيشتر بياور » .

او پرسش كنان گفت : بادمجان ؟

فرمود : « آري . بادمجان ، دربردارندة همة مزه ها ، بي زيان ، سازگار با طبع ،

معتدل در

ميان گونه هاي خويش ، مناسب براي پير و جوان ، ميانه در گرما و سرما ، و گرم در جاي

گرم و سرد در جاي سرماست ».

 

باقلا

خوراك عيسي

پيامبر خدا (ص) : خوراك عيسي (ع) ، تا آن هنگام كه به آسمان برده شد ، باقلا بود .

عيسي (ع) ، تا هنگامي كه به آسمان برده شد ، هرگز چيزي را كه آتش آن را دگرگون كرده

باشد ، نخورد .

خواصّ باقلا

امام صادق (ع) : باقلا ، بيماري را مي برد و در آن ، بيماري اي نيست .

امام صادق (ع) : باقلا ، استخوان هاي ساق پا را استحكام مي بخشد .

امام صادق (ع) : خوردن باقلا ، مغز استخوان هاي ساق را تراكم دروني مي دهد ، توان

مغز را افزون مي سازد و خون تازه توليد مي كند .

امام رضا (ع) : خوردن باقلا ، مغز استخوان هاي ساق پا را استحكام مي بخشد و خون

تازه توليد مي كند .

خوردن باقلا با پوست آن

پيامبر خدا (ص) : هر كس يك دانه باقلا را با پوست آن بخورد ، خداوند به همان اندازه

، بيماري را از درون او بيرون مي برد .

امام صادق (ع) : باقلا را با پوستش بخوريد ؛ چرا كه معده را پاك مي كند .

پياز

پيامبر خدا (ص) : اگر به آبادي اي وبا زَده درآمديد و از وباي آن ترسيديد ، بر شما

باد پياز آن ؛ چرا كه چشم را جلا مي دهد ، مو را تميز مي كند ، آب كمر را افزون مي

سازد ، بر گام ها مي افزايد ، و آفتاب زدگي ( سياهي چهره ) و نيز خستگي را از ميان

مي برد .

پيامبر خدا (ص) : چون به سرزميني درآمديد ، از پياز آن بخوريد تا وباي آن را از شما

دور كند .

امام صادق (ع) : پياز ، تب را مي برد .

امام صادق (ع) : پياز ، خستگي را مي برد ، پي را استحكام مي بخشد ، بر گام ها مي

افزايد ، آب را افزون مي سازد و تب را مي برد .

الكافي – به نقل از عبدالله بن محمّد جُعفي - : امام صادق (ع) از پياز ياد كرد و

فرمود :        « بوي دهان را خوش مي سازد ، بلغم را مي برد و توان آميزش را مي

افزايد » .

امام صادق (ع) : پياز بخوريد ؛ چرا كه سه ويژگي دارد : بوي دهان را خوش مي سازد ،

لثه را استحكام مي بخشد و آب و توان آميزش را افزون مي كند .

امام صادق (ع) : پياز ، دهان را خوش بو مي كند ، پشت را قوي مي سازد و پوست را نرمي

مي بخشد .

 




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:ترنج,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

ج – آشاميدن آب نيم گَرم

امام صادق (ع) : دو چيزِ مناسب است كه به هيچ درون نادرستي در نمي آيند ، مگر اين

كه آن را به درستي مي آورند ، و دو چيزِ نامناسب است كه به هيچ درون سالمي در نمي

آيد ، مگر اين كه آن را نادرست ( و ناسالم ) مي كنند . آن دو چيز مناسب ، عبارتند

از : انار و آب نيم گَرم ( وِلَرم ) ؛ و آن دو چيز نامناسب ، عبارتند از : پنير و

گوشت خشك شده .

مكارم الأخلاق : ايشان فرمود : « آب جوشيده سودمند است و هيچ ضرري ندارد » .

آنچه در آشاميدن نابايسته است

الف – دميدن

مكارم الأخلاق : پيامبر (ص) به گاه آشاميدن ، در ظرف نمي دميد و چون مي خواست نَفَس

بكشد ، ظرف را از دهان خود دور مي كرد تا نَفَس بكشد .

سنن أبي داوود – به نقل از ابن عبّاس - : پيامبر خدا ، از اين كه كسي بازدم خويش را

به ظرف برگرداند يا در آن بدمد ، نهي فرمود .

سنن الترمذي – به نقل از ابوسعيد خُدري - : پيامبر (ص) از دميدن در آشاميدني ، نهي

كرد.

مردي گفت : خاشاكي در آب مي بينم .

فرمود : « آن را بريز » .

الطبقات الكبري – به نقل از قاسم بن مسلم ( وابستة علي بن ابي طالب (ع) ) ، از پدرش

- : علي (ع) آبي خواست . براي وي كاسة آبي آوردم و در آن دميدم . آب را به من

برگرداند و از نوشيدن آن خودداري ورزيد و فرمود : « تو خود ، آن را بنوش » .

ب – يكجا سر كشيدن

پيامبر خدا (ص) : اگر كسي از شما خواست آب بخورد ، جرعه جرعه بنوشد و يكسره سر نكشد

، چرا كه درد جگر ، از سر كشيدنِ يكباره بر مي خيزد .

پيامبر خدا (ص) : آب را بمكيد و آن را يكجا سر نكشيد ؛ چرا كه درد جگر ، از آن بر  

     مي خيزد .

پيامبر خدا (ص) : اگر آب خواستيد ، آن را جرعه جرعه بنوشيد و يكجا سر نكشيد .

امام صادق (ع) – به نقل از پدرانش (عليهم السلام ) - : علي (ع) از اين كه همة آب ،

به يك جرعه نوشيده شود ، نهي كرد و فرمود : « سه يا دو ( جرعه باشد ) » .

ج- آشاميدن آب بسيار داغ

دعائم الإسلام : از پيامبر خدا (ص) روايت شده كه از آشاميدن « حَميم » ( يعني آبي

كه به غايت ، داغ است ) ، نهي فرمود .

د – آشاميدن آب در لابه لاي غذا خوردن

امام رضا (ع) : هر كس مي خواهد معده اش او را آزار ندهد ، بر روي غذا آب نخورد تا

هنگامي كه غذا خوردن را به پايان مي برد . هر كس چنين كند ، بدنش به رطوبت مي گرايد

، معده اش ضعيف مي شود و رگ هايش نيروي غذا را به خود نمي گيرند ؛ زيرا اگر پشت سر

هم روي غذا آب ريخته شود ، آن غذا در معده نارس و بد گوارش مي گردد .

هـ - آشاميدن آب بر روي گوشت

امام علي (ع) : پيامبر خدا چون گوشت مي خورد ، در آشاميدن آب ، شتاب نمي ورزيد .

يكي از ياران كه از اهل بيت پيامبر (ص) بود ، از ايشان پرسيد : اي پيامبر خدا ! چه

قدر كم بر روي گوشت ، آب مي آشامي !

فرمود : « هيچ كس نيست كه اين گوشت چرب را بخورد و تا پايان غذا از آشاميدن آب ،

خودداري ورزد ، مگر اين كه غذا را گوارا مي يابد » .

و – آشاميدن آب بر روي چربي

پيامبر خدا (ص) : آشاميدن در پي چربي ، بيماري هاي در شكم است .

پيامبر خدا (ص) : آشاميدن آب در پي چربي ، بيماري را بر مي انگيزاند .

المحاسن – به نقل از نَوفلي - : پيامبر (ص) چون چربي مي خورد ، از نوشيدن آب مي

كاست .

گفتند : اي پيامبر خدا ! كمتر آب مي نوشي ؟!

فرمود : « اين كار ، غذايم را گواراتر مي سازد » .

ز – آشاميدن آب از مجاورِ دستة ظرف يا لبة شكستة آن

پيامبر خدا (ص) : مباد كسي از شما از كنار دستة ظرف ، آب بخورد ؛ چرا كه آن جا جاي

گرد آمدن آلودگي است .

سنن أبي داوود – به نقل از ابوسعيد خُدري - : پيامبر خدا ، از اين كه از لبة شكستة

كاسة آب ، آشاميده و يا در نوشيدني ، دميده شود ، نهي فرمود .

امام علي (ع) : از لبة شكستة ظرف و از كنار دستة آن ، آب نخوريد ؛ چرا كه شيطان بر

دسته و لبة شكسته مي نشيند .

امام باقر (ع) : از دستة كوزه و از شكستگي آن – اگر در آن ، شكستگي اي باشد – نبايد

آب آشاميد ؛ چرا كه آشاميدنگاه شيطان هاست .

ح – آشاميدن در ظرف هاي مسي

پيامبر خدا (ص) : در ظرف مسين منوش ؛ چرا كه « سهل » ( يعني وسواس و پريشان عقلي )

بر جاي مي نهد .

ط – آشاميدن در حالت ناشتا

پيامبر خدا (ص) : هر كس ناشتا آب بياشامد ، نيرويش كاستي مي يابد .

اظهار نظر

گفتني است كه سند اين روايت ، اين احتمال را هم روا مي دانيم كه مقصود از آن ، برخي

از مزاج ها يا برخي از مناطق گرم مانند حجاز باشد .

به هر روي ، براي اظهار نظر قطعي در اين باره و نيز در مورد رواياتي كه دربارة نهي

از خوردنِ زياد آب خواهد آمد ، بررسي هاي علمي ، ضروري است .

ي – آشاميدن آب سرد ، پس از خوردن شيريني

امام رضا (ع) : آشاميدن آب سرد ، پس از خوردن چيز گرم و پس از خوردن ، شيريني دندان

ها را از بين مي برد .

ك – نوشيدن آب فراوان

امام صادق (ع) : آب بسيار منوش ؛ چرا كه سرچشمة هر دردي است .

امام صادق (ع) : اگر مردم كمتر آب مي نوشيدند ، بدن هايشان به سامان بود .

امام صادق (ع) : هر كس كمتر آب مي نوشن ، تندرست است .

امام صادق (ع) : كمتر آب بنوش ؛ چرا كه هر دردي را به سوي خود مي كشد . از درمان

نيز تا هنگامي كه بدنت تاب درد را دارد ، بپرهيز .

ل – نوشيدن آب سرد و آب جو در حمّام

امام صادق (ع) : از نوشيدن آب سرد و آب جو (فُقّاع ) در حمّام ، حذر كن ؛ چرا كه

معده را تباه مي كند .

 

 

 

 

 

 

 

 

نوبت هاي غذا

صبحگاهان و شامگاهان

قرآن

« و آنان ، صبحگاهان و شامگاهان ، روزيِ ويژة خويش را دارند » .

حديث

الكافي – به نقل از شهاب بن عبد ربّه – نزد امام صادق (ع) ، از دردها و بدگواري

هايي كه داشتم ، اظهار ناراحتي كردم . به من فرمود : « صبحانه بخور و شام بخور و در

فاصلة ميان آنها چيزي مخور ؛ چرا كه موجب تباهي تن است . مگر نشنيده اي كه خداوند  

        مي فرمايد : « و آنان ، صبحگاهان و شامگاهان ، روزيِ ويژة خويش را دارند .

»

تأكيد بر خوردن ناشتايي و نهي از واگذاردن آن

پيامبر خدا (ص) : هر كه جاودانگي مي خواهد – و البتّه ( براي غير خدا ) جاودانگي اي

نيست – بايد كه چاشت را زودتر بخورد و رداي سبُك برگيرد و كمتر با زنان بياميزد.

امام علي (ع) : هر كه جاودانگي مي خواهد – و البتّه ( براي غير خدا ) جاودانگي اي

نيست – بايد چاشت را زود بخورد ، شام را ديرتر بخورد ، كمتر با زنان بياميزد و رداي

سبُك برگيرد.

امام صادق (ع) : چون نماز صبح را خواندي ، پاره ناني بخور تا با آن : دهان خوش را

خوش بو سازي ، حرارت خود را فرو بنشاني ، دندان هايت را استوار سازي ، لثه ات را

استحكام بخشي ، روزيِ خويش را به چنگ آوري و خوي خود را نكو سازي .

امام صادق (ع) : مؤمن را بايسته است كه تا غذا نخورده ، از خانه بيرون نرود ؛ چرا

كه اين كار به او استواريِ بيشتر مي دهد .

ربيع الأبرار : واگذاردن ناشتايي ، ماية بيماري است .

تأكيد بر خوردن شام و نهي از واگذاردن آن

پيامبر خدا (ص) : خوردن شام را وا مگذاريد ، هر چند به مشتي خرما باشد ؛ زيرا

واگذاشتن آن ، انسان را پير مي كند .

پيامبر خدا (ص) : خوردن شام را وا مگذاريد ، هر چند به خوردن دانه اي خرماي خشكيده

باشد . من بر امّت خويش ، از اين ، بيم دارم كه از وا گذاردن شام ، پيري (در هم

شكستگي) به سراغشان آيد ؛ چرا كه شام ، ماية نيرومنديِ پير و جوان است .

پيامبر خدا (ص) :شام بخوريد ، هر چند به مشتي خرماي خشكيده باشد ؛ چرا كه واگذاردن

شام ، ماية پيري است .

امام صادق (ع) : خوردن شام را وا مگذار ، هر چند به سه لقمه (نان) با نمك باشد .

امام علي (ع) : شام خوردن پيامبران ، پس از تاريكيِ شب بوده است . آن را وا مگذاريد

؛ چرا كه واگذاردن آن ، ويراني تن است .

امام صادق (ع) : سرچشمة ويراني تن ، واگذاردن شام است .

امام صادق (ع) : براي كسي كه پا به سن نهاده ، خوب نيست با شكمِ سبُك بخوابد ؛ بلكه

اگر با شكمِ پُر بخوابد ، برايش بهتر است .

امام صادق (ع) : براي پير كهن سال ، بايسته است كه حتماً به گاهِ خفتن ، شكمش از

غذا پُر باشد . اين ، سبب خواب آرام تر و بوي خوش تر دهان براي اوست .

المحاسن – به نقل از مفضّل بن عمر - : شبي ، در حالي كه امام صادق (ع) شام مي خورد

، بر ايشان وارد شدم . فرمود : « اي مفضّل ! پيش آي و بخور » .

گفتم : شام خورده ام .

فرمود : « پيش آي و بخور ؛ زيرا مستحب است مَرد ، هنگامي كه به ميان سالي درآمد ،

شب را در حالي بخوابد كه غذايي تازه در شكم اوست » .

من نيز پيش رفتم و خوردم .

امام صادق (ع) : واگذاردن شام ، ماية پيري است . براي مرد ، آن هنگام كه پا به سن

نهاد ، بايسته است كه تنها در حالي بخوابد كه درونش از غذا پُر باشد .

الكافي – به نقل از علي بن ابي علي لهبي - : امام صادق (ع) فرمود : « طبيبانِ شما

دربارة شام شب ، چه مي گويند ؟ » .

گفتم : ما را از آن ، باز مي دارند .

فرمود : « امّا من ، شما را بدان ، فرمان مي دهم » .

الكافي – به نقل از زيادبن ابي الحلال - : با امام صادق (ع) شام خوردم .

فرمود : « شامِ پس از نمازِ خفتن ، شام پيامبران است » .

امام صادق (ع) : هر كس شام را واگذارد ، رگي در بدن وي مي ميرد و هرگز زنده        

نمي شود.

پيامبر خدا (ص) : هر كس شام را در شب شنبه و شب يكشنبه ، پشت سر هم واگذارد ، چيزي

از كف او مي رود كه تا چهل روز به وي باز نمي گردد.

امام صادق (ع) : هر كس شام را در شب شنبه و شب يكشنبه ، پشت سر هم واگذارد ، نيروي

وي از كف مي رود و اين نيرو تا چهل روز به وي باز نمي گردد.

الكافي – به نقل از سليمان بن جعفر جعفري - : امام كاظم (ع) شام خوردن را وانمي

گذارد ، هر چند به خوردن يك كلوچه بود .

ايشان مي فرمود : « آن ، نيرويي براي تن است » و نمي دانم ديگر چه چيزي فرمود ، جز

اين كه دقيقاً اين سخن را هم فرمود كه : « و كارآمد براي آميزش است » .

امام رضا (ع) : مباد كه مرد هنگامي كه ميان سال مي شود ، خوردنِ چيزي را در هر شب ،

واگذارد ؛ زيرا اين كار ، سبب خواب آرام تر و بوي خوش تر دهان است .

امام رضا (ع) : در بدن ، رگي است كه آن را « عَشاء ( شام ) » گويند . اگر شخص شام

خوردن را واگذارد ، آن رگ تا صبح ، او را نفرين مي كند و مي گويد : « خدا تو را

گرسنه بدارد ، چنان كه مرا گرسنه بداشتي ، و تشنه بدارد ، چنان كه تشنه ام داشتي »

. پس مباد كسي كه از شما خوردن شام را واگذارد ، هر چند به يك لقمه نان يا جرعه اي

آب باشد.

يك وعده در روز

پيامبر خدا (ص) : هر كس كه در روز ، يك بار غذا مي خورد ، گرسنه نمي ماند ؛ هر كه

دو بار مي خورد ، پرستشگر نيست ؛ و هر كه سه بار مي خورد ، او را با چارپايان

ببنديد .

شعب الإيمان – به نقل از عايشه - : پيامبر خدا مرا ديد كه روزي دو بار غذا مي خورم

. فرمود : « اي عايشه ! همة دنيا را شكم خويش گرفته اي ! بيشتر از يك بار خوردن در

هر روز ، اسراف است و خداوند ، اسراف كنندگان را دوست ندارد ».

 




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:آشامیدن آب نیم گرم,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

پرهيز از خوردن گوشت خشكيدة نمكسود

امام صادق (ع) : چهار چيز ، ( انسان را ) پيش از فرا رسيدن هنگام پيري ، پير مي كند

: خوردن گوشت خشك شده ، نشستن بر جاي مرطوب ، بالا رفتن از پلكان ، و آميزش با

پيرزنان .

امام صادق (ع) : سه چيز ، بدن را فرسوده مي كند و شايد هم بكُشد : خوردن گوشت

خشكيدة فاسد ، حمّام رفتن با شكم پُر ، و همبستري با پيرزنان .

امام صادق (ع) : سه نوع از خوردني ها ، موجب لاغري است : گوشت خشك شده ، پنير ، و

شكوفة خرما .

امام صادق (ع) : دو چيز است كه از هر جهت ، زيان دارد و براي هر چيز ، فايده اي

ندارد ... : گوشت خشك شده و پنير .

امام هادي (ع) : گوشت خشكيدة نمك سود ، بد چيزي است ؛ زيرا در معده شُل مي شود ، هر

بيماري اي را تحريك مي كند و براي هيچ چيز سودمند نيست ؛ بلكه زيان هم دارد .

الكافي – به نقل از محمّدبن عيسي ، از امام هدي (ع) - : هيچ خوراكي را سنگين تر و

بيماري آورتر از گوشتِ خشك شده نخورده ام .

نهي از خوردن گوشت خام

امام باقر (ع) : پيامبر خدا ، از اين كه گوشت ، خام خورده شود ، نهي كرد و فرمود :

« تنها درندگان ، چنين گوشتي مي خورند . ( گوشت را ) هنگامي بخوريد كه آفتاب يا آتش

، آن را دگرگون ساخته باشد » .

الكافي – به نقل از هشام بن سالم - : از امام صادق (ع) دربارة خوردن گوشت خام

پرسيدم. فرمود : « اين ، خوراك درندگان است » .

امام رضا (ع) : خوردن گوشت خام ، در شكم ، كِرم پديد مي آورد .

پرهيز از اعتياد به خوردن گوشت

پيامبر خدا (ص) : هر كس چهل روز گوشت بخورد ، سنگ دل مي شود .

امام علي (ع) : شكم هايتان را گورستان جانوران نكنيد .

امام صادق (ع) : علي (ع) عادت به خوردن گوشت را بد مي شمرد و مي فرمود : « آن را

اعتيادي همچون اعتياد به شراب است » .

ربيع الأبرار : در حديث است كه : « هر كس چهل روز پيوسته گوشت بخورد ، سنگ دل مي

شود و هر كس چهل روز ، آن را واگذارد ، بدخوي مي گردد ».

نوبت هاي خوردن گوشت

امام صادق (ع) : در هر هفته ، يك بار گوشت بخوريد و خود و فرزندانتان را بدان عادت

ندهيد ؛ زيرا موجب اعتيادي همچون اعتياد به شراب مي گردد . نيز آنان را بيش از چهل

روز ، از آن محروم مداريد ؛ چرا كه آنان را بدخوي مي كند .

المحاسن – به نقل از ادريس بن عبدالله - : نزد امام صادق (ع) بودم . از گوشت ، سخن

به ميان آورد و فرمود : ( غذا را ) يك روز با گوشت بخور ، يك روز با شير ، و يك روز

با چيزي ديگر » .

تكلمه

شهيد در الدروس گفته است :

مكروه بودن اعتياد به خوردن گوشت ، روايت شده است و نيز اين كه اعتيادي همچون مكروه

بودن نخوردن گوشت به مدّت چهل روز و اين كه در هر سه روز يك بار خوردن آن ، مستحب

است ، روايت شده است . البتّه اگر به دليل بيماري يا به سبب روزه داشتن ، دو هفته

پيوسته گوشت بخورد ، اشكالي ندارد . دو بار خوردن گوشت در يك روز هم مكروه است .

وانگذاردن گوشت به مدّت چهل روز

پيامبر خدا (ص) : هر كس چهل روز گوشت نخورد ، بدخوي مي شود . گوشت بخوريد ؛ چرا كه

بر شنوايي مي افزايد .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد گوشت ؛ چرا كه گوشت مي رويانَد . هر كس گوشت را چهل

روز واگذارد ، بدخوي مي شود .

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد گوشت ؛ چرا كه گوشت ، گوشت مي رويانَد . هر كس بر او

چهل صبح بگذرد و گوشت نخورد ، بدخوي مي شود . هر كس بدخوي شد ، به او گوشت بخورانيد

. هر كس چربي بخورد ، آن چربي به اندازة خود براي او بيماري فرود مي آورد.

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد گوشت ؛ چرا كه هر كس گوشت را چهل روز واگذارد ، بدخوي

مي شود  و هر كس بدخوي شود ، خويش را مي آزارد . هر كس خويش را مي آزارد ، در گوش

وي اذان بگوييد .

پيامبر خدا (ص) : هر كس بر او چهل روز بگذرد و گوشت نخورد ، بايد به اميد خداوند

وام بگيرد و گوشت ( بخرد و ) بخورد .

امام علي (ع) : گوشت بخوريد ؛ چرا كه گوشت ، از گوشت است و گوشت ، گوشت          

مي روياند . هر كس چهل روز گوشت نخورد ، بدخوي مي شود . و اگر كسي از شما         

( خواه از انسان ها و خواه از چهارپايان ) بدخوي شد ، در گوشش اذاني كامل بگوييد.

امام صادق (ع) : هر چيز را دل دادگي اي است و دل دادگي مَرد ، گوشت است . پس ، هر

كه چهل روز آن را واگذارد ، بدخوي مي شود . و هر كس بدخوي شد ، در گوش راستش اذان

بگوييد .

امام صادق (ع) : گوشت ، گوشت مي روياند . هر كس گوشت را چهل روز واگذارد ، بدخوي مي

شود . و هر كس بدخوي شد ، در گوشش اذان بگوييد .

امام صادق (ع) : گوشت از گوشت است . هر كس آن را چهل روز واگذارد بدخوي مي شود . آن

را بخوريد ؛ چرا كه بر شنوايي و بينايي مي افزايد .

امام صادق (ع) : گوشت ، گوشت مي روياند و عقل را افزون مي سازد . هر كس آن را چند

روز واگذارد ، عقلش تباه مي شود .

الكافي – به نقل از حسين بن خالد - : به ابوالحسن ( امام رضا (ع) ) گفتم : مردم مي

گويند كه هر كس سه روز گوشت نخرد ، بدخوي مي شود .

فرمود : « دروغ گفته اند ؛ امّا هر كس چهل روز گوشت نخورد ، خوي و بدن او دگرگون مي

شود ؛ چرا كه نطفه در مدّت چهل روز ( از حالتي به حالت ديگر ) تغيير مي يابد . »

تميز نكردن كامل استخوان و نخوردن مغز استخوان

پيامبر خدا (ص) : بَدانِ امّت من ، كساني هستند كه مغز استخوان را مي خورند .

پيامبر خدا (ص) : نرمة سر استخوان هاي پرندگان را مخوريد ؛ چرا كه سِل مي آورد .

الكافي – به نقل از هيثم - : ابوحمزه براي ما – كه گروهي بوديم – غذايي آماده ساخت

. چون حضور يافتيم ، ديد كه مردي استخواني را كاملاً تميز مي كند . بر سر او بانگ

زد و گفت : مكن ! من از امام سجّاد (ع) شنيدم كه مي گويد : « استخوان ها را كاملاً

تميز نكنيد ؛ زيرا جنّيان را هم در آنها بهره اي است و اگر چنين كنيد ، چيزي از

خانه مي رود كه از اين ( بهرة شما از تميز كردن استخوان ، ) بهتر است » .

المحاسن – به نقل از محمّدبن مسلم ، در گفتگو با امام باقر (ع) - : از ايشان پرسيدم

كه : آيا استخوان را كاملاً تميز كنم ؟ فرمود : « آري » .

توضيح

اين پاسخ ، ( تنها ) بر جايز بودن تميز كردن كامل استخوان دلالت مي كند . بنابراين

، با مكروه بودني كه روايت هاي پيشين بر آن دلالت مي كردند ، منافاتي ندارد .

آداب خوردن ميوه

شستن ميوه با آب

الكافي – به نقل از فُرات بن اَحنَف ، از امام صادق (ع) - : « هر ميوه اي را زهري

است . پس اگر ميوه آورديد ، آبي به آن بزنيد » - يا « آن را در آب فرو ببريد » -

يعني بشوييد .

بردن نام خدا به هنگام خوردن

پيامبر خدا (ص) : هر كس ميوه بخورد و اين خوردن را با نام خدا آغاز كند ، ميوه به

او زياني نمي رساند .

دعا كردن به هنگام ديدن ميوة نوبر

تاريخ بغداد – به نقل از عايشه - : پيامبر (ص) چون ميوه اي نوبر مي آوردند ، آن را

روي دهانش مي نهاد و سپس روي چشمانش مي گذاشت و مي گفت : « خداوندا ! چنان كه آغاز

اين را به ما خوراندي ، پايانش را هم به ما بخوران » .

امام علي (ع) : پيامبر خدا ، چون ميوه اي نو مي ديد ، آن را مي بوسيد و بر روي

چشمان و دهانش مي نهاد و سپس مي گفت : « خداوندا ! چنان كه آغاز اين را در عافيت به

ما نشان دادي ، پايان آن را نيز در عافيت به ما بنمايان » .

خوردن هر ميوه در آغاز فصلش و پرهيز از آن در پايان آن فصل

پيامبر خدا (ص) : بر شما باد ميوه در هنگام روي كردنش ؛ چرا كه در اين هنگام ، ماية

: سلامت تن و از ميان رفتن اندوه است . نيز آن را در هنگام پشت كردن واگذاريد ؛ كه

در اين هنگام ، دردي براي تن است .

الدعوات : روايت شده است كه : « ... ميوه را در ايّام دولتش بخور ؛ و برترينِ ميوه

ها ، انار و تُرُنج است » .

جدا نكردن پوست ميوه

الكافي : از ابن القدّاح دربارة امام صادق (ع) روايت شده است كه ايشان ، پوست كندن

ميوه را دوست نداشت .

پرهيز از خوردن چند ميوه با هم

پيامبر خدا (ص) : هر كس تنها يك نوع ميوه را بخورد ، آن ميوه به او زيان نمي رساند.

 

پيامبر خدا (ص) : ميوه ها را جدا جدا بخوريد تا زيان نرساند .

مستدرك الوسائل – به نقل از كتاب التعريف - : روايت شده است كه هيچ دو ميوه اي را

نبايد با هم خورد ، مگر انگور و انار را ؛ زيرا روايت شده است كه اشكال ندارد دانه

هاي انگور و انار ، در كنار هم قرار داده شوند .

دعائم الإسلام : از پيامبر خدا روايت شده كه ايشان از جاي دادن دو خرما در كنار هم

در دهان و يا دو ميوة ديگر نهي فرمود .

امام صادق (ع) فرموده است : « البتّه اين ، در صورتي است كه شخص با ديگر مردم و بر

سفره اي مشترك باشد ؛ امّا اگر كسي به تنهايي مي خورَد ، هر گونه كه دوست دارد ،

بخورد . »

علل الشرائع – به نقل از علي بن جعفر ، در گفتگو با برادرش امام كاظم (ع) - : از

ايشان دربارة با هم خوردن انجير و خرما و ديگر ميوه ها پرسيدم .

فرمود : « پيامبر خدا ، از همراه كردن ( دو ميوه ) نهي فرموده است . پس اگر تنها

بودي ، هرگونه كه دوست داري ، بخور ؛ امّا اگر در جمع شماري از مسلمانان بودي ،

ميوه ها را با هم نخور » .

المحاسن – به نقل از محمّدبن مثنّي يا كسي ديگر ، در حديثي كه سند آن را به معصوم

رسانده است - : اگر همراه كسي بودي و خواستي چند ميوه را با هم بخوري ، او را به

اين خواست آگاه كن .

بيان

ظاهر سه حديث اخير ، نشان مي دهد كه نهي از خوردن دو ميوه با هم ، يك ادب اجتماعي

است ، نه يك توصية طبّي ، و مراعات اين ادب ، هنگامي لازم است كه دو نفر بخواهند با

همديگر ميوه بخورند و ميوه به اندازة كافي وجود نداشته باشد .

بديهي است كه اگر ديگري در آن ميوه شريك باشد ، مراعات حقّ او ، يك ادب وجوب و اگر

شريك نباشد ، ادبي استحبابي است .

بنابراين به نظر مي رسد كه حمل سه حديث اوّل بر همين معنا ، اولي است ، هر چند كه

با ظاهر آنها ( نهي از خوردن دو نوع ميوه با هم ) مخالف است ؛ چرا كه سند معتبري

ندارند ، مگر اين كه با آزمايش علمي مشخّص شود كه خوردن دو نوع ميوه با هم ، زيان

آور است .

آداب آشاميدن

آنچه در آشاميدن ، بايسته است

الف – آشاميدن به سه نَفَس

سنن أبي داوود – به نقل از اَنَس - : پيامبر (ص) چون مي آشاميد ، ( در ميان آن ، )

سه نَفَس مي كشيد و مي فرمود : « اين ، گواراتر ، خوش تر و پاكيزه تر است » .

پيامبر خدا (ص) : اكر كسي آب بخورد و ( در ميان آن ، ) سه نَفَس بكشد ، ( از

بيماريِ ناشي از يكجا سر كشيدن ) در امان است .

ب – ايستاده آب آشاميدن در روز ، و نشسته آشاميدن در شب

پيامبر خدا (ص) – خطاب به علي (ع) - : اي علي ! ايستاده آب بخور كه براي تو ماية

قدرت افزون تر و سلامت بيشتر است .

امام صادق (ع) : ايستاده آشاميدن آب در روز ، ماية قدرت افزون تر و تندرستي بيشتر

است .

امام صادق (ع) : ايستاده آشاميدن آب در روز ، موجب عرق كردن بيشتر و توان افزون تر

بدن است .

امام باقر (ع) : ايستاده آشاميدن ، براي تو ماية قدرت افزون تر و سلامت بيشتر است .

 

امام صادق (ع) : ايستاده آشاميدن آب در روز ، غذا را گوارا مي سازد و ايستاده

آشاميدن آب در شب ، زرداب مي آورد .

امام علي 0ع) : از اين حذر كنيد كه در حالت ايستاده بر روي پاهايتان ، آب بنوشيد ؛

زيرا اين كار ، دردي بي درمان مي آورد ، مگر اين كه خداي خود ، عافيت دهد .

امام باقر (ع) يا امام صادق (ع) : در حالت ايستاده ، آب مياشام ، و در آب بركه ،

پيشاب مكن ، و بر گرد قبر ، مچرخ و در خانه اي تنها ممان ، و با يك لنگه پاي افزار

، راه مرو ؛ چرا كه چون بنده اي در يكي از اين حالت ها باشد ، شيطان بسيار زود به

سوي او مي شتابد.

پيام هاي ديگران ( 1 )        link        ۱۳۸٥/۱٢/۱۸ - موسسه عافیت الهی

رهنمودهاي اسلام دربارة خوردن

رعايت دستورهاي بهداشتي در خوردن و آشاميدن ، يكي از مهم ترين عوامل سلامت ،

شادابي و طول عمر است . اگر مردم بدانند كه چه بايد بخورند ، چه اندازه بخورند و

چگونه بخورند و نيز دانستة خود را به كار ببندند ، بي ترديد ، بيشتر بيماري ها از

جامعة بشري رخت برخواهد بست و انسان ها لذّت و طراوت زندگي را خواهند چشيد .

نخستين نكته براي رعايت دستورهاي بهداشتي دربارة خوردن ، توجّه به اين حقيقت است كه

در نظام آفرينش ، « خوردن » ابزاري براي زندگي است ، نه آن كه زندگي ، ابزاري براي

خوردن ؛  نان كه در حكمتي منسوب به امام علي (ع) آمده است :

زندگي را براي خوردن مخواه ؛ بلكه خوردن را براي زندگي بخواه .

بسياري از مردم – اگر نگوييم بيشتر آنان – سلامت ، شادابي و زندگي خود را فداي شكم

خود مي كنند . از اين رو ، هيچ گاه به فكر اين نيستند كه چه بخورند ، چگونه بخورند

و چه اندازه بخورند . پس ، هر چه را مزة بهتري دارد ، به هر اندازه كه ميل دارند و

به هر شكلي كه پيش بيايد ، مصرف مي كنند و بدين سان ، گرفتار انواع بيماري ها مي

شوند ، چنان كه امام علي (ع) مي فرمايد :

هر كس در دل خود ، درخت علاقه به انواع غذاها را بكارد ، ميوة گونه هاي ناتندرستي

را مي چيند.

رهنمودهاي اسلام در اين زمينه ، فوق العاده مهم و ارزشمندند و با در نظر گرفتن عصر

صدور آنها ، معجزة علميِ پيشوايان دين ، محسوب مي شوند . در اين باره ، توجّه به دو

نكته ، داراي اهميّت است :

1. رهنمودهاي اسلام دربارة خوردن ، تنها سلامت جسم را تضمين نمي كنند ؛ بلكه تضمين

كنندة سلامتِ هم جسم و هم جان انسان هستند .

2. از آن جا كه عقل و علم ، بر همة رازهاي آفرينش احاطه ندارند ، چه بسا حكمت برخي

از رهنمودهاي اسلام براي دانش آموز ، مجهول باشد ؛ ولي بي ترديد ، اين ، به معناي

بي دليل بودن آن رهنمودها نيست ، چنان كه فلسفة شماري از احكام اسلام ، در گذشته

مجهول بود و امروزه علم به راز آنها پي برده است .

و اينك ، اشاره اي كوتاه به آن رهنمودها :

يك . مهم ترين رهنمود

نخستين و مهم ترين رهنمود اسلام دربارة موادّ غذاييِ مورد مصرف ، اين است كه «

حلال» باشند ، بدين معنا كه :

اوّلاً : آنچه انسان مصرف مي كند ، بايد از راه مشروع ، تهيّه شده باشد . غذايي كه

از راه نامشروع و تجاوز به حقوق ديگران تهيّه گردد ، هر چند ممكن است براي سلامت

جسم ، ضرر نداشته باشد ؛ امّا بي ترديد براي سلامت روان ، زيانبار است .

ثانياً : غذاي انسان بايد از « طيّبات ( آنچه پاك است » تهيّه شده باشد . بر اساس

اين رهنمود ، انسان نبايد غذاهايي را كه طبع تودة مردم ، از آن نفرت دارد ، يا

اسلام ، خوردن آن را ممنوع دانسته ( مانند : گوشت مردار يا گوشت حيوانات حرام گوشت

) مصرف كند ، هر چند كه تجاوز به حقوق ديگران نباشد .

ثالثاً : غذا براي كسي كه مصرف كننده است ، نبايد زيانبار باشد . توضيح ، اين كه :

ممكن است غذايي ، براي يك نفر مفيد باشد ؛ امّا براي ديگري ، به دليل آن كه بيمار

است ، زيانبار باشد .

رابعاً : غذا براي جان انسان و يا جامعه نبايد مفسده داشته باشد . توضيح ، اين كه :

ممكن است غذايي حلال باشد و براي جسم هم زيانبار نباشد ، ليكن چگونگيِ مصرف آن ،

براي جان و يا جامعه مفسده داشته باشد ( مانند : غذا خوردن در ظروف طلا و نقره ، يا

غذا خوردن از سفره اي كه مشروبات الكلي در آن قرار دارد ) . خوردن اين گونه غذاها

نيز در اسلام ، ممنوع شناخته شده است .

دو . دو وعده غذا خوردن در شبانه روز

در روايات اسلامي ، براي تداوم سلامت و شادابي انسان ، خوردن دو وعده غذا در صبح و

شام ، توصيه شده است . اهل بهشت نيز كه در دارالسلام ، جاويد هستند ، در همين دو

وعده ، غذا مي خوردند : « و در بهشت ، هر صبح و شام ، روزي آنان آماده است » .

سه . توصيه به كم خوري

پيشوايان دين ، ضمن تأكيد بر كم خوري ، منافع فراواني براي آن ذكر كرده اند ؛ مانند

: تداوم سلامت بدن ، صفاي انديشه ، نورانيّت دل ، رهايي از دام شيطان ، بهره گيري

از ملكوت هستي ، نزديكي به خداوند متعال و استفادة بهتر از عبادت پروردگار .

چهار . خطر پُرخوري

برعكس ، پُرخوري ، از منظر احاديث ، به شدّت نكوهيده است . پُرخوري ، از سلامت مي

كاهد ، و شهوت را مي افزايد ، بدن را بدبو مي كند و زمينه را براي انواع بيماري هاي

جسمي و روحي ، فراهم مي سازد . پُرخوري ، جوهر نفس را تباه مي كند ، به نيروي تقوا 

  ( پرهيزگاري ) و ورع ( خويشتن داري ) ضربه مي زند ، حجاب تيزهوشي است ، و دل را

سخت و تاريك مي سازد .

شخص پُرخور ، خواب هاي آشفته مي بيند و هنگام عبادت ، احساس كسالت مي نمايد . از

اين رو ، عبادتش اندك ا


تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:پیری,پیری زودرس,,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

بخش جهارم : توصيه به هم غذا شدن با ديگران .

در روايات اسلامي ، غذا خوردن به تنهايي ، مذموم شناخته شده و توصيه شده كه انسان

هر قدر مي تواند ، ديگران را در غذاي خود سهيم نمايد . نيز غذا خوردن با خانواده ،

خدمت گزاران و يتيمان ، مورد تأكيد قرار گرفته است .

آدابي كه رعايت آنها به هنگام غذا خوردن با ديگران ، ضروري است ، عبارتند از :

الف . خوردن از قسمت جلوي خود .

ب . خوردن از اطراف ظرف و نه از وسط آن ، در جايي كه غذا براي همگان آماده شده است

.

ج . نگاه كردن به لقمة ديگران .

د . رعايت حقوق ديگران در آنچه بر سر سفره است .

هـ . آغاز شدن غذا خوردن به وسيلة صاحب سفره يا بهترين شخص حاضر بر سر سفره.

و . ادامه دادن صاحب‌سفره‌به‌خوردن‌،تا سير شدن همة كساني كه بر سر سفره نشسته اند

.

ز . بلند شدن از سر سفره ، قبل از برچيدن آن .

نُه . آداب پايان غذا و برچيدن سفره

پايان غذا خوردن همانند آغاز آن ، آدابي دارد كه رعايت آنها براي سلامت جسم و جان ،

سودمند است . اين آداب را به آداب عرفاني ، اجتماعي و بهداشتي مي توان تقسيم كرد :

الف . آداب عرفاني ، عبارتند از : سپاس گزاري از ولي نعمت حقيقي ( كه خداوند متعال

است) و دعا كردن براي بركت يافتن روزي .

ب . آداب اجتماعي ، عبارتند از : يادآوري گرسنگان و مسئوليّتي كه افراد سير در

برابر آنان دارند ، و اقدام جهت كاستن فقر و گرسنگي از جامعه در حدّ توان .

ج . آداب بهداشتي ، عبارتند از : شستن دست ها ، خلال كردن و مسواك زدن دندان ها ،

تميز كردن آنچه زير سفره ريخته است ، مقداري استراحت بر پشت ، و نخوابيدن بلافاصله

پس از خوردن غذا .

ده . آداب خوردن گوشت و ميوه

خوردن گوشت و ميوه از منظر روايات اسلامي ، آداب ويژه اي دارد كه اجمالاً به آنها

اشاره مي كنيم :

يكم . آداب خوردن گوشت

الف . انتخاب گوشت جلوي بدن ، بويژه سردست .

ب . شستن گوشت ، قبل از پختن .

ج . تكه تكه كردن گوشت به وسيلة دندان به هنگام خوردن و تكه نكردن آن با چاقو .

د . نخوردن گوشت خشكيدة نمك سود .

هـ . نخوردن گوشت خام .

و . خوردن گوشت ، سه روز يك بار ، يا هفته اي يك بار ، و ترك نكردن آن براي حدّاكثر

چهل روز ، و پرهيز از خوردن آن در هر روز .

ز – پرهيز از پاك كردن كامل استخوان و خوردن مغز قلم .

دوم . آداب خوردن ميوه

الف . شستن ميوه با آب .

ب . ياد خدا به هنگام خوردن آن .

ج . خواندن دعاي ويژه به هنگام ديدن ميوة نوبَر .

د . خوردن ميوه در آغاز فصل آن ، و نخوردن آن در اواخر فصلش .

هـ . خوردن ميوه با پوست آن .

آنچه ملاحظه شد ، خلاصه اي از رهنمودهاي ارزشمندي است كه در احاديث اسلامي دربارة

خوردن براي تأمين سلامت جسم و جان ، آمده است . گفتني است در اين دانش نامه ، تنها

احاديثي را آورده ايم كه ارتباط نزديك تري با بهداشت جسم دارند . كساني كه مايل

هستند با همة رواياتي كه دربارة آداب خوردن وارد شده است ، آشنا شوند ، مي توانند

به موسوعه ميزان الحكمه ( جلد اوّل ، كلمة « أكل » ) مراجعه نمايند .

آداب خوردن گوشت

انتخاب سردست يا قسمت هاي جلو

امام علي (ع) : دوست داشتني ترين عضو گوسفند براي پيامبر (ص) ، سردست بود .

امام باقر (ع) : پيامبر خدا ، سردست را خوش مي داشت .

مسند ابن حنبل – به نقل از يحيي بن ابي اسحاق ، از مردي از بني غِفار - : فلان كس

برايم نقل كرد كه براي پيامبر خدا ، غذايي از نان و گوشت آوردند . فرمودند : «

سردست آن را به من بده » . سردست ، به ايشان داده شد و ايشان آن را خورد .

يحيي مي گويد : از اين خبر فقط به همين صورت ، آگاهي دارم .

امام صادق (ع) : آن زن يهودي ، پيامبر (ص) را با زهري كه در دست نهاده بود ، مسموم

كرد . پيامبر (ص) ، دست و شانه را دوست داشت و بُنِ ران را به دليل نزديك بودنش به

پيشابگاه ، دوست نداشت .

دعائم الإسلام : دربارة پيامبر خدا آورده اند كه گوشت ، دوست داشت و مي فرمود : «

ما قريشي ها ، گوشتي هستيم » ؛ امّا از گوشت ها ، دست ، خوشايند او بود .

يك بار ، گوسفندي ( ذبح شده ) به ايشان اهدا شد . ايشان ، آهنگ برداشتن سردست كرد ؛

امّا سردست ، ايشان را چنين بانگ داد كه : من زهرآگين هستم .

ايشان فرموده است : « جز مؤمن ، گوشت شتر نمي خورد » .

امام رضا (ع) – خطاب به غلام خود – در ( خريدن ) گوشت براي ما ، قسمت هاي جلو(يِ

لاشه ) را بخر و قسمت هاي عقب را نخر ؛ زيرا بخش هاي جلو به چراگاه ، نزديك تر و از

آفت دورترند .

شستن گوشت پيش از پختن آن

پيامبر خدا (ص) : برادرم عيسي ، از شهري گذر كرد و ديد كه مردمش رنگ چهره شان زرد و

چشم هايشان كبود است . آنان از بيماري هايي كه داشتند ، نزد وي اظهار ناراحتي كردند

.

گفت : « درمانتان همراهتان است . شما هنگامي كه گوشت مي خوريد ، آن را ناشسته     

مي پزيد ، در حالي كه هيچ چيزي بدون نوعي جنابت ، از دنيا نمي رود » .

از آن پس ، گوشت هاي مصرفيِ خود را شستند و در نتيجه بيماري هايشان از ميان رفت .

گرفتن گوشت با نوك دندان ها

پيامبر خدا (ص) : گوشت را كاملاً با نوك دندان ها بدريد ؛ چرا كه اين ، گواراتر و

خوش مزه تر است .

پيامبر خدا (ص) : گوشت را به دهان ، نزديك كن ؛ چرا كه اين ، گواراتر و خوش مزه تر

است.

سنن أبي داوود – به نقل از صفوان بن اميّه - : همراه با پيامبر (ص) ( غذايي ) مي

خوردم . من با دستم پاره هاي گوشت را از استخوان ، جدا مي كردم . فرمود : « استخوان

را به دهان نزديك كن ؛ چرا كه اين ، گواراتر و خوش مزه تر است » .

پيامبر خدا (ص) : گوشت را با چاقو نبريد ؛ چرا كه اين كار ، كار عَجَم هاست . آن را

به نرمي بدريد ؛ چرا كه گواراتر و خوش مزه تر است .

پيامبر خدا (ص) : هرگاه كسي از شما بخواهد گوشت بخورد ، آن را با چاقو نبُرد ؛ بلكه

با دست بگيرد و با دندان بدرد و جدا كند ؛ چرا كه اين ، گواراتر و خوش مزه تر است .

 

پيام هاي ديگران ( 0 )        link        ۱۳۸٥/۱٢/۱۸ - موسسه عافیت الهی

آغاز كردن غذا با نمك و به پايان بردن آن با نمك يا سركه

پيامبر خدا (ص) : هر كس غذاي خود را با نمك آغاز كند و با نمك به پايان ببرد ، از

هفتاد و دو درد – كه جذام و بَرَص ( پيسي ) از جمله آن است – در امان مي ماند .

امام علي (ع) : غذاي خود را با نمك آغاز كنيد . اگر مردم آنچه را در نمك هست مي

دانستند، آن را بر ترياقِ تجربه شده بر مي گزيدند .

هر كس غذاي خود را با نمك آغاز كند ، هفتاد درد و نيز ديگر دردهايي كه فقط خداوند

از آنها آگاه است ، از او مي رود .

امام باقر (ع) : خداوند به موسي بن عمران (ع) وحي كرد كه : « به طايفه ات بفرماي كه

       ( غذاي خود را ) با نمك آغاز كنند و با نمك به پايان ببرند ، و گرنه جز خويش

را نكوهش نكنند » .

امام صادق (ع) : بني اسرائيل ، ( غذا را ) با سركه آغاز مي كردند و با آن نيز به

پايان      مي بردند ؛ ولي ما با نمك آغاز مي كنيم و با سركه به پايان مي بريم .

امام كاظم (ع) : سفره اي كه در آن نمك نباشد ، بي بركت است . آغاز كردن غذا با نمك

، براي تندرستي ، بهتر است .

خوردن غذا به هنگام گرسنگي و اشتها

پيامبر خدا (ص) : خوردن بدون گرسنگي وخوابيدن بدون بيداري كشيدن ( و احساس نياز به

خواب ) ، نزد خداوند ، گناهي سهمگين است .

پيامبر خدا (ص) : سه چيز ، موجب خشم خداوند متعال است : خوردن بدون احساس گرسنگي ،

خفتن بدون بيداري كشيدن ( و احساس نياز به خواب ) ، و خنديدن بدون شگفتي.

امام علي (ع) : هر كس كه مي خواهد هيچ غذايي به او زيان نرساند ، تنها هنگامي غذا

بخورد كه گرسنه شده و معدة او ( از خوراك پيشين ، ) پاك شده باشد .

امام صادق (ع) – در سفارش هايي به عنوان بَصْري - : تو را به نُه چيز سفارش مي كنم

و اين ، سفارش من به همة كساني است كه جوياي راهي به سوي خداوند متعال هستند ، و از

خداوند مي خواهم كه تو را در به كار بستن اين سفارش ها توفيق دهد . سه تا از اين

توصيه ها در تربيت نفس است ...

امّا آنها كه در تربيت نفس است : از اين حذر كن كه آنچه را اشتها نداري ، بخوري ؛

چرا كه اين كار ، كودني و نابخردي مي آورد . جز به گاهِ گرسنگي مخور ، چون خواستي

بخوري ، حلال بخور و نام خدا را بر زبان بياور .

عيسي (ع) – در اندرزهايش - : اي زادگان اسرائيل ! مخوريد ، تا آن هنگام كه گرسنه

شويد. چون گرسنه شديد ، بخوريد ، ولي سير نخوريد ؛ چرا كه اگر سير شويد ، گردن

هايتان ستبر مي شود ، پهلوهايتان چاق مي گردد و پروردگارتان را از ياد مي بريد .

آغاز كردن با سبك ترين غذا

امام رضا (ع) : غذاي خود را با سبُك ترين غذايي كه بدنت را به اندازة عادتت و بر

حسب اقامتگاه و فعاليّت ها و زمانه ات تغذيه مي كند ، آغاز كن.

خوردن غذاي گرم ، پيش از سرد شدن

پيامبر خدا (ص) : گرمي ( غذا ) ، بركت دارد .

المحاسن – به نقل از مُرازِم - : امام صادق (ع) براي ما غذايي گرم فرستاد و فرمود :

« پيش از آن كه سرد شود ، بخوريد ؛ چرا كه اين ، خوش تر است » .

برداشتن لقمه هاي كوچك و جويدن كامل غذا

پيامبر خدا (ص) – در بيان آداب غذا خوردن - : امّا آداب آن ، كوچك كردن لقمه و

جويدن كامل است .

امام حسن (ع) : دربارة سفره ، دوازده نكته است و بر هر مسلماني لازم است كه آنها را

بداند . از آنها ، چهار چيز ، واجب ، چهار چيز مستحت ، و چهار چيز ، جزو آداب است .

امّا آنچه از آداب است ، عبارت است از : خوردن از آنچه پيش خود تو است ؛ كوچك كردن

لقمه ؛ خوب جويدن ؛ و كمتر نگريستن به چهرة مردم .

دست كشيدن از غذا پيش از سيري

پيامبر خدا (ص) : زماني بخور كه ميل به خوردن داري و در حالي خوردن را واگذار كه

هنوز اشتهايت هست.

امام علي (ع) : هر كس مي خواهد هيچ غذايي به او زيان نرساند ، تنها هنگامي غذا

بخورد كه گرسنه شده و معدة او ( از خوراك پيشين ، ) پاك شده باشد . پس چون خواست

بخورد ، نام خدا را بر زبان آورد ، خوب غذا را بجَوَد و در حالي از غذا خوردن دست

بكشد كه هنوز ميل به خوردن دارد و به آن ، احساس نياز مي كند .

امام علي (ع) – در سفارش به كميل بن زياد - : اي كميل ! مبادا خوراكي ، معده ات را

سنگين كند . در آن ، جايي براي آب و جايي براي هوا واگذار و هنگامي كه هنوز ميل به

خوردن داري ، از غذا خوردن دست بكش ، كه اگر چنين كني ، غذا را گوارا خواهي يافت ؛

چرا كه تندرستي ، از كم خوردن و كم آشاميدن است .

امام رضا (ع) : هر كس غذاي افزون از اندازه بخورد ، اين غذا او را سودي نمي رساند ،

و هر كس به اندازه ( نه بيشتر و نه كمتر ) بردارد ، اين غذا او را تغذيه مي كند و

سود مي رساند . آب نيز چنين است . روش پسنديده براي تو ، آن است كه از هر يك از

انواع غذا ، در فصل ويژة آن ، بهره بگيري .

در حالي كه هنوز مقداري ميل داري ، از غذا دست بكش ؛ چرا كه اين كار ، به خواست

خداوند ، براي بدن سلامت آورتر ، براي عقل ذكاوت بخش تر ، و براي خودِ انسان ماية

سبكيِ افزون تر است .

دست كشيدن بر چهره و دعا كردن پس از شستن دستان

پيامبر خدا (ص) : چون پس از غذا خوردن ، دست خويش را شستي ، پيش از اين كه آن را با

دستمال ، خشك كني ، بر صورت و چشمانت نيز دست بكش و بگو :

« خداوندا! من از تو آراستگي و دوستي مسئلت دارم و از دشمني و كينه ورزي ، به تو

پناه مي جويم » .

مكارم الأخلاق : پيامبر خدا ، چون پس از غذا ، شستن دست را به پايان مي برد ، با

باقي ماندة آبي كه بر دستانش بود ، بر صورت خويش دست مي كشيد و سپس مي گفت :

« ستايش ، خدايي را كه ما را راه نمود و خوردني و نوشيدني داد و به ما هر نعمت

نيكويي عنايت كرد » .

الكافي – به نقل از مفضّل - : بر امام صادق (ع) وارد شدم و نزد او از چشم درد ،

اظهار ناراحتي كردم . به من فرمود : « آيا نكته اي تازه مي خواهي ؟ »

سپس به من فرمود : « چون پس از غذا خوردن ، دست خويش را شستي ، بر ابروهايت دست بكش

و سه بار بگو : « سپاس ، خداوندِ نيكوكارِ زيباكردارِ بهره رسانِ فضيلت بخش را » .

من اين كار را انجام دادم و از آن پس ، چشمانم درد نگرفت . خداوند جهانيان است .

امام صادق (ع) : دست كشيدن بر چهره پس از وضو ، كنجدك ( كَك مَك ) را از ميان      

مي برد و روزي را افزون مي كند .

امام صادق (ع) : چون پس از غذا دستانت را شستي ، با باقي ماندة آب ، دستي بر چشمان

خود بكش ؛ چرا كه ماية ايمني از چشم درد است .

كشف الغُمَّه – به نقل از جميل بن دَرّاج - : نزد امام صادق (ع) بودم . بُكَير بن

اعيَن ، در حالي كه چشم درد داشت ، وارد شد . امام (ع) به او گفت : « انسان زيرك هم

چشم درد    مي كشد ؟! ».

( كسي ) پرسيد : چه كند ؟

فرمود : هنگامي كه چربي را از دستان خود شست ، دستي بر چشمانش بكشد ».

من اين كار را انجام دادم و چشم درد نديدم .

به پشت دراز كشيدن پس از غذا

امام صادق (ع) : دراز كشيدن پس از غذا ، بدن را چاق مي كند ، غذا را هضم مي نمايد و

درد را ( از درون انسان ) بيرون مي كشد .

امام رضا 0ع) : هرگاه چيزي خوردي ، به پشت دراز بكش و پاي راست خود را روي پاي چپ

بگذار .

المحاسن – به نقل از احمدبن محمّدبن ابي نصر ، از راوي ديگر - : امام رضا (ع) را

ديدم كه چون  غذا مي خورد ، به پشت دراز مي كشيد و پاي راست خود را روي پاي چپ     

      مي انداخت .

پرهيز از زياده روي

قرآن كريم

« بخوريد و بياشاميد ؛ ولي زياده روي نكنيد ».

حديث

پيامبر خدا (ص) : يكي از انواع زياده روي ، اين است كه هر آنچه را دوست داري ،

بخوري.

امام علي (ع) – در پاسخ اين پرسش كه : « آيا در قرآن ، همة دانش ها بجز دانش طب

هست؟ » - : زنهار ! در قرآن ، آيه اي هست كه همة طب را يكجا در خود گرد آورده است :

« بخوريد و بياشاميد ؛ ولي زياده روي نكنيد » .

پرهيز از دميدن در غذا

امام علي (ع) – دربارة آنچه پيامبر (ص) نهي فرموده است - : از اين نهي كرده كه در

غذا يا نوشيدني بدمند .

امام علي (ع) : نبايد كسي بر محلّ سجدة خود و نه در غذاي خود و نه در آنچه مي نوشد

، بدمد .

پرهيز از خوردن با دست چپ

صحيح مسلم – به نقل از جابربن عبدالله سُلَمي - : پيامبر خدا ، از اين كه كسي با

دست چپ چيزي بخورد ، نهي فرمود .

پيامبر خدا (ص) : خوردن با دست چپ ، از نافرهيختگي است .

الكافي – به نقل از سَماعه ، در گفتگو با امام صادق (ع) - : از ايشان دربارة اين كه

كسي با دست چپ بخورد يا بياشامد ، پرسيدم .

فرمود : « مباد كسي با دست چپ بخورد يا بياشامد و يا با آن چيزي را بردارد » .

پيامبر خدا (ص) : هر كس با دست چپ بخورد ، شيطان نيز همراه با او مي خورد و هر كس

با دست چپ بنوشد ، شيطان نيز همراه با او مي نوشد .

پيامبر خدا (ص) : با دست چپ نخوريد ؛ چرا كه شيطان با دست چپ مي خورد.

پرهيز از خوردن پس از سيري

پيامبر خدا (ص) – خطاب به علي (ع) - : اي علي ! چهار چيز ، هدر مي رود : خوردن پس

از سيري ، افروختن چراغ در شب مهتابي ، كاشتن در شوره زار ، و نيكي كردن به كسي كه

شايستة آن نيست .

امام صادق (ع) : چهار چيز ، هدر مي رود : بذر در شوره زار ، چراغ در شب مهتابي ،

خوردن پس از سيري ، و نيكي به كسي كه شايستة آن نيست .

امام صادق (ع) : در سه چيز ، ناخشنودي خداوند است : خفتن بدون بيداي كشيدن ( و

احساس نياز به خواب ) ، خنديدن بدون شگفتي ، و خوردن پس از سيري .

پرهيز از خوردن غذاي داغ

پيامبر خدا (ص) : از غذاي داغ حذر كنيد ؛ چرا كه بركت را از ميان مي برد ، و بر شما

باد غذاي سرد ؛ چرا كه گواراتر و پُر بركت تر است .

پيامبر خدا (ص) : غذايتان را سرد كنيد تا در آن به شما بركت داده شود .

پيامبر خدا (ص) : غذاي داغ را سرد كنيد ؛ چرا كه غذاي داغ ، بي بركت است .

پيامبر خدا (ص) : غذايتان را سرد كنيد ؛ زيرا آن پُر بركت تر است .

شعب الإيمان – به نقل از صُهَيب - : پيامبر خدا از خوردن غذاي داغ ، تا هنگامي كه

داغي آن فرو نشيند ، نهي فرمود .

امام علي (ع) : ( غذاي ) داغ را بگذاريد تا سرد شود ؛ چرا كه نزد پيامبر غذايي داغ

آوردند و ايشان فرمود : « ان را بگذاريد تا سرد شود . چنين نيست كه خداوند آتش را

تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

فصل چهارم

پر خوري

 

 

 

 

 

 

نكوهش پرخوري

امام صادق (ع) : پُرخوري ، ناخوشايند است .

پيامبر خدا (ص) : آدمي هيچ ظرفي را بدتر از شكم ، پُر نكرده است . آدمي زاده را چند

لقمه بسنده مي كند كه كمرش را راست بدارد . اگر نفس آدمي بر او چيرگي يافت ، يك سوم

      ( مِعده ) براي خوراك ، يك سوم براي نوشاك ، و يك سوم براي نفس كشيدن خواهد

بود.

پيامبر خدا (ص) : پس از من ، روشي ( جديد در جامعه ) پديد خواهد آمد : مومن به

اندازة يك معده مي خورد و كافر به اندازة هفت معده .

پيامبر خدا (ص):مؤمن،به اندازة يك معده مي خورد و كافر ، به اندازة هفت معده مي

خورد !

مسند ابن حنبل – به نقل از ابو بصرة غفاري – : چون هجرت كردم ، به حضور پيامبر (ص)

رسيدم . در آن زمان هنوز اسلام نياورده بودم . او برايم از گوسفندي كوچك اندام – كه

هميشه براي خانواده اش از آن مي دوشيد – شير دوشيد . من شير را نوشيدم و چون آن شب

را به صبح رساندم . اسلام آوردم .

( آن شب ) خانوادة پيامبر (ص) گفتند : امشب نيز گرسنه مي خوابيم ، چنان كه ديشب

گرسنه خوابيديم !

پيامبر خدا ( در آن  ديگر روز نيز ) برايم گوسفندي دوشيد . شير آن را خوردم و سيراب

شدم .

پيامبر خدا از من پرسيد : « آيا سيراب شدي ؟ » .

گفتم : اي پيامبر خدا ! سيراب شدم . پيش از اين ، هيچ وقت ، ( اين اندازه ) نه سير

و نه سيراب شده بودم !

پيامبر (ص) فرمود:«كافر،به اندازة هفت معده مي‌خوردومؤمن،به اندازة يك معده مي

خورد».

المستدرك – به نقل از جَعده - : از پيامبر خدا (ص) – چون مردي بسيار سير را ديد و

با دست به شكم وي اشاره كرد – شنيدم كه فرمود : « اگر اين ( غذايي كه خورده ) در

غير اين ( شكم ) قرار داشت ، براي وي بهتر بود » .

امام علي (ع) : پُرخوري ، نشانة شكم بندگي است و شكم بندگي ، بدترينِ عيب هاست .

امام علي (ع) – در حديث معراج - : خداوند متعال فرمود : « ... اي احمد ! دنيا و

همدمانش را منفور بدار و آخرت و همدمانش را دوست بدار » .

گفت : پروردگارا! همدمان دنيا چه كساني ، و همدمان آخرت ، چه كساني اند ؟

فرمود : « همدمان دنيا كساني اند كه خوردن ، خنديدن خفتن و خشم آوردنشان ، بسيار

است » .

نكوهش خوردن غذاهاي رنگارنگ

پيامبر خدا (ص) : كساني از امّت من ، پديد خواهند آمد كه در آسايش ، زاده مي شوند و

در آن ، تغذيه مي گردند . همّت آنان ، گونه هاي خوراك و نوشاك است . و ( يكديگر را

) به زبان مي ستايند . آنان ، بَدهاي امّت من هستند .

پيامبر خدا (ص) : مرداني از امّت من خواهند بود كه غذاهاي رنگارنگ مي خورند ،

نوشيدني هاي رنگارنگ مي نوشند ، جامه هاي رنگارنگ مي پوشند و در سخن گفتن ،

پُرچانگي     مي كنند . اينان ، بدَهاي امّت من هستند .

پيامبر خدا (ص) : بدترين كسان امّت من ، آناني هستند كه در رفاه ، زاده شده و در آن

، تغذيه گرديده اند . ( آنان ) غذاهاي رنگارنگ مي خورند ، لباس رنگارنگ مي پوشند ،

بر مركب هاي گوناگون سوار مي شوند و در سخن گفتن نيز پُرچانگي مي كنند .

امام علي (ع) : غذاهاي رنگارنگ ، شكم را بزرگ و سرين را سست مي كند .

زيان هاي ظاهري پُرخوري

الف – انواع ناتندرستي ها

امام علي (ع) : هر كس در دل خود ، درخت علاقه به انواع غذاها را بكارد ، ميوة گونه

هاي ناتندرستي را مي چيند .

امام علي (ع) : اعتياد به سيري ، انواع دردها را به همراه مي آورد .

امام علي (ع) : اندك اند كساني كه به فراواني ، غذاي افزون بر نياز خورده باشند و

ناتندرستي ها همدمشان نشده باشد .

امام علي (ع ) : سيري ، بيماري ها را افزون مي سازد .

امام علي (ع) : از اعتياد به سيري حذر كن ؛ چرا كه ناتندرستي ها را تحريك مي كند و

بيماري ها را برمي انگيزد .

امام علي (ع ) : اندك اند كساني كه غذا بسيار خورده باشند و بيمار نشده باشند .

امام علي (ع) چه بسا خوردني كه مانع خوردن ها مي شود !

امام علي (ع ) : هر بيماري از پُرخوري است ، مگر تب ، كه ناگاه به بدن در مي آيد .

ب – كاهش تندرستي

امام علي (ع) : هر كس خوردنش بسيار شود ، تندرستي اش كاهش مي يابد و هزينه اش بر

 وي سنگين مي گردد .

امام علي (ع) : با پُرخوري ، تندرستي اي نخواهد بود .

امام علي (ع) : تندرستي و پُرخوري ، با هم گرد نمي آيند .

امام صادق (ع) : تباهي تن ، در فراواني خوراك است ؛ تباهي كِشت ، در ارتكاب گناه ؛

و تباهي شناخت ، در واگذاردن صلوات بر برترينِ مردمان ( يعني پيامبر خدا (ص) )

ج – گندبويي

امام علي (ع) : بسيار خوردن ، گندبويي مي آورد .

زيان هاي باطني پُرخوري

الف – تباهي پاك دامني

پيامبر خدا (ص) : دلِ ترسو ، شكمِ سيري ناپذير و شهوت جنسيِ شديد ، چه بد همدستاني

بر ضدّ دين هستند !

امام علي (ع) : پُرخوري ، يار مناسبي براي گناهان است .

امام علي (ع) : پُر خوري ، پاك دامني را تباه مي كند .

امام علي (ع) : پُرخوري ، سرمستي مي آورد و پاك دامني را تباه مي سازد .

امام علي (ع) : پُرخوري ، بد همدمي براي پاك دامني است .

امام باقر (ع) : شكم ، چون پُر شود ، سركشي مي آورد .

ب – تباهي نفس

پيامبر خدا (ص) : دل ها را با فراوانيِ خوراك و نوشاك نميرانيد ؛ زيرا دل به سان

كِشت ، اگر آب زيادي بدان رسانده شود ، مي ميرد .

پيامبر خدا (ص) : از زيادي غذا بپرهيزيد ؛ چرا كه نشان قساوت بر دل مي نهد ، بدن را

در فرمانبري از خدا كُند مي كند و اراده ها را از شنيدن اندرز ناشنوا مي سازد .

پيامبر خدا (ص) : هر كس به پُرخوردن و پُرنوشيدن خو بگيرد ، سنگ دل مي شود .

امام علي (ع) : فراوانيِ خواب و خوراك ، نفس را تباه مي كند و زيان مي آورد .

ج – پوشيده ماندنِ تيزهوشي

امام علي (ع) : هر كس سيري اش افزون شود ، شكم سيري ، او را سنگين مي سازد و هر كه

شكم سيري ، او را سنگين سازد ، ميان او و تيزهوشي ، پرده مي افتد .

امام علي (ع) : پُرخوري ، با تيزهوشي سازگار نيست .

امام علي (ع) : پُرخوري ، حجاب تيزهوشي مي شود .

امام علي (ع) : پُرخوري و تيزهوشي ، با هم گرد نمي آيند .

د – ظلمت دل

پيامبر خدا (ص) : شكم ، سير مداريد ، كه نور معرفت در دل هايتان خاموش مي شود .

امام علي (ع) - در حكمت هاي منسوب به ايشان - : فراوانيِ خوراك ، دل را مي ميراند ،

چنان كه فراواني آب ، كِشت را مي ميراند .

امام علي (ع) : اگر شكم (حتّي ) از مُباح پُر شود ، دل از يافتن راه درست ، كور مي

گردد.

هـ - آشفتگي خواب ها

امام علي (ع) : از پُرخوري بپرهيز ؛ زيرا هر كس همدم آن شود ، ناتندرستي هايش افزون

مي گردد و خواب هايش آشفته مي شود




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

و – كميِ عبادت

امام علي (ع) : پُرخوري و انجام دادن كارهاي واجب ، در بر هم ، گرد نمي آيند .

امام علي (ع) : با وجود سه چيز ، در سه چيز ديگر ، طمع مبند : با پُرخوري در شب

زنده داري ، با خفتن همة شب در نورانيّت سيما ، و با همراهي با فاسقان در ايمن بودن

از دنيا .

المحاسن – به نقل از حفض بن غياث ، از امام صادق (ع) - : « ابليس براي يحيي بن

زكريّا چهره آشكار ساخت و ناگاه يحيي ديد كه از هر چيزي بر او آويزه هايي است . از

او پرسيد: اي ابليس ! اين آويزه ها چيست ؟

گفت : اينها ، هوس هايي است كه آدمي زاده را بدانها گرفتار ساخته ام .

پرسيد : آيا از اينها چيزي هم براي من هست ؟

گفت : شايد ( روزي ) سير شده باشي و در نتيجه ، اين سيري ، تو را از نماز و ياد خدا

، سنگين كرده باشد .

يحيي گفت : با خداوند ، عهد مي بندم كه هرگز شكم خويش را از خوراك ، پُر نكنم .

ابليس هم گفت : با خداوند ، عهد مي بندم كه هرگز مسلماني را اندرز ندهم » .

امام صادق (ع) سپس فرمود : « اي حفض ! جعفر و خاندان جعفر را با خدا اين عهد است كه

هيچ گاه شكم خويش را از خوراك ، پُر نكنند و جعفر و خاندان جعفر را با خدا اين عهد

است كه هرگز براي دنيا كار نكنند » .

عيسي (ع) : اي زادگان اسرائيل ! فراوان مخوريد ؛ زيرا هر كس زياد بخورد ، فراوان

نيز   مي خوابد و هر كس فراوان بخوابد ، نماز اندك مي گزارد و هر كس نماز اندك

بگزارد ، از غافلان شمرده مي شود .

حيله الأولياء – به نقل از وُهَيب بن وَرد - : به ما خبر رسيده كه ابليسِ ناپاك ،

براي يحيي بن زكريّا آشكار شد و به او گفت : مي خواهم تو را اندرزي بدهم .

يحيي گفت : « دروغ مي گويي . تو خير مرا نمي خواهي ؛ امّا به هر روي ، دربارة آدمي

زاده به من بگو » .

گفت : آنان نزد ما سه دسته اند :

دسته اي از آنان در برابر ما سخت ترين هستند . آهنگ يكي از آنان مي كنيم و انتظار

مي كشيم تا او را بفريبيم و بر او توان يابيم . سپس به استغفار و توبه مي شتابد و

همة چيزهايي را كه در او به چنگ آورده ايم ، بر ما تباه مي سازد . ديگر بار ، به

سراغ او      مي رويم و او نيز ديگر بار ( به سراغ آمرزش خواهي ) مي رود . نه از او

نوميد مي شويم و نه كار خود را با او بر مي آوريم و از همين روي ، در رنجيم .

دستة ديگر ، در دستان ما ، گِردكي را مي مانند كه در دست كودكان است . آنان را بدان

جا كه مي خواهيم ، مي افكنيم و آنان خود ، براي ما عهده دار خويش شده اند .

امّا دستة ديگر ، همانند تو معصوم اند و ما به هيچ خواسته اي دربارة آنان توان نمي

يابيم .

يحيي به او گفت : « بدين سان ، آيا دربارة من به چيزي تواني يافته اي ؟ » .

گفت : نه ، مگر يك بار : تو غذايي پيش روي نهاده بودي تا آن را بخوري . من پيوسته

آن را نزد تو دوست داشتني ساختم ، تا بيش از آنچه مي خواستي ، از آن خوردي . آن شب

، خفتي و بر خلاف هر شب ، براي نماز برنخاستي .

يحيي به او گفت : « قطعاً از اين پس ، تا زنده ام ، هيچ گاه شكم از غذايي ، سير نمي

كنم ».

ابليس هم گفت : قطعاً پس از تو ، هيچ گاه آدمي زادة ديگري را اندرز نمي دهم .

ز – دوري از خداوند

پيامبر خدا (ص) : گرسنگي ، نور حكمت است و سيري ، ( ماية ) دوري از خداوند .

پيامبر خدا (ص) : در پيشگاه خداوند ، هيچ چيز منفورتر از شكمي كه پُر باشد ، نيست .

 

پيامبر خدا (ص) : منفورترينِ شما در پيشگاه خداوند متعال ، هر پُرخواب پُرخور

پُرنوش است .

پيامبر خدا (ص) : خداوند آن را كه فراتر از سيري مي خورد ، آن را كه طاعت پروردگار

خويش را وا مي گذارد ، آن را كه سنّت پيامبر (ص) وا مي نهد ، آن را كه به پيمان

خويش پشتِ پا مي زند ، آن را كه خاندان پيامبر (ص) را دشمن مي دارد و آن را كه

همسايگان خويش مي آزارد ، دشمن مي دارد .

پيامبر خدا (ص) : ( يك بار ) جبرئيل ، در ساعت و روزي كه پيش تر در آن نمي آمد ،

نزد من آمد .

به او گفتم : اي جبرئيل ! در ساعت و روزي نزد من آمده اي كه پيش تر نمي آمدي ! مرا

ترساندي !

گفت : « اي محمّد ! در حالي كه خداوند ، همة گناهان پيشين و پسين تو را آمرزيده است

، چه چيزي تو را مي ترساند ؟ » آن گاه گفت : « پروردگارت تو را به چه چيز برانگيخته

است؟ » . باز گفت : « پروردگارت تو را از پرستش بُتان ، نوشيدن مي ، ناسزاگويي ،

درگيري با مردمان ، و از چيزي ديگر كه به دنيا و آخرت مربوط مي شود ، باز مي دارد .

پروردگارت به تو مي گويد : اي محمّد ! هيچ چيز را به اندازة شكم پُر ، منفور نداشته

ام » .

امام باقر (ع) : نزد خداوند ، هيچ چيزي منفورتر از شكم پُر نيست .

امام صادق (ع) : خداوند پُرخوري را دشمن مي دارد .

امام صادق (ع) : شكم با خوردن ، سركش مي شود . نزديك ترين حالت بنده به خداوند ،

هنگامي است كه شكمش سبُك باشد و دورترين حالت بنده از خداوند نيز آن هنگام است كه

شكمش پُر باشد .

ح – گرسنگي در روز قيامت

پيامبر خدا (ص) : آن كه در دنيا از همه سيرتر است ، در روز قيامت از همه بيشتر

گرسنگي مي كشد .

الكافي : پيامبر خدا فرمود : « آن كه در دنيا بيشتر از ديگران ( از پُرخوري ) آروغ

مي زند ، در آخرت » - يا فرمود « در روز قيامت » « از همه بيشتر گرسنگي مي كشد » .

امام علي (ع) : ابوجُحَيفه ، در حالي كه آروغ مي زد ، نزد پيامبر (ص) آمد ، پيامبر

(ص) فرمود : « جلوي آروغ خود را بگير ، سيرترينِ مردم در دنيا ، گرسنه ترينشان در

روز قيامت هستند » .

ابو جُحَيفه ، از آن پس تا هنگامي كه به ديدار پروردگار شتافت ، هيچ گاه شكم خويش

را پُر نكرد .

الأمالي – به نقل از عطيّه بن عامر جُهَني - : از سلمان فارسي ، در حالي كه او را

به غذا خوردن واداشته بودند ، شنيدم كه مي گفت : مرا بس است ! از پيامبر خدا شنيدم

كه مي فرمود : « سيرترينِ مردم در دنيا ، گرسنه ترينِ آنان در آخرت هستند . اي

سلمان ! دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است » .

امام صادق (ع) : پيامبر خدا (ص) ، صداي آروغ مردي را شنيد . فرمود : « اي بندة خدا

! آروغت را كوتاه كن ؛ زيرا كساني كه در روز قيامت ، بيشترين گرسنگي را مي كشند ،

آناني هستند كه در دنيا سيرترينِ مردم بوده اند » .

مجموعه اي از زيان هاي پُرخوري

پيامبر خدا (ص) : از شكم سيري حذر كنيد ؛ چرا كه ماية : تباهي تن ، به بار آمدن

بيماري و سستي در عبادت است .

امام علي (ع) : از شكم سيري حذر كنيد ؛ چرا كه ماية : قساوت دل ، سستي در نماز و

تباهي تن است .

امام علي (ع) – در حكمت هاي منسوب به ايشان – : هر كه سير شود ، در همان دم ، سه

كيفر ( مجازات ) مي بيند : بر قلب او پرده افكنده مي شود ، بر چشمش خواب آلودگي مي

افتد و بر بدنش سستي چيره مي گردد .

لقمان (ع) – خطاب به پسرش - : پسرم ! اگر معده پُر شود ، انديشه خواب مي رود ، حكمت

لال مي شود و اندام ها از عبادت فرو مي نشينند .

مصباح الشريعه – در حديثي كه به امام صادق (ع) منسوب است - : بسيار خفتن ، از

نوشيدن بسيار ، و بسيار نوشيدن ، از سيري فراوان ، زاده مي شود و اين دو ، انسان را

نسبت به فرمانبري از خدا سنگين مي كنند و دل را سخت تر از آن مي كنند كه تفكّر و

خضوع داشته باشد .

مصباح الشريعه – در حديثي كه به امام صادق (ع) منسوب است - : براي دل مؤمن ، هيچ

چيزي زيانبارتر از پُرخوري نيست و آن ، دو چيز را پديد مي آورد : سنگ دلي و

برانگيختگي شهوت .

زيان هاي خوردن پس از سيري

پيامبر خدا (ص) : خوردن پس از سيري ، پيسي مي آورد .

الدعوات : روايت شده كه وارد ساختن غذا به معده ، در حالي كه در آن غذايي ديگر وجود

دارد ، درد بي درمان است .

آداب غذا خوردن

شستن دست ها پيش و پس از غذا

پيامبر خدا (ص) : شستن ( دست ها ) پيش و پس از غذا ، شفايي براي تن و ماية بركت در

روزي است .

پيامبر خدا (ص) : شستن ( دست ها ) پيش از غذا ، فقر را دور مي كند و شستن ( دست ها

) پس از غذا ، اندوه را مي راند و چشم را سلامت مي دهد .

الأمالي – به نقل از هشام بن سالم ، از امام صادق (ع) ، از پدرانش (عليهم السلام )

- :         « پيامبر خدا (ص) فرمود : هر كس از اين خرسند مي شود كه خير و بركتِ

خانه اش بسيار باشد ، در هنگام آورده شدن غذا وضو بسازد ؛ و هر كس پيش و پس از غذا

وضو بسازد ، در گشايشِ روزي بِزيَد و از هر بلايي در تن خويش ، بركنار باشد » .

هشام به سالم گفت : امام صادق (ع) به من فرمود : « اي هشام بن سالم ! مقصود از وضو

در اين جا ، شستن دست ها پيش و پس از غذاست ».

پيامبر خدا (ص) : هر كس كه بخوابد و بر دستانش بوي گوشت مانده باشد ، جز خويش را

نكوهش نكند .

پيامبر خدا (ص) : اگر كسي از شما در حالي خوابيد كه در دستانش بوي گوشت بود و آن را

نشست و آن گاه عارضه اي به وي رسيد ، مباد جز خويش را نكوهش كند .

پيامبر خدا (ص) : هر گاه كسي از شما غذايي مي خورد ، چربيِ گوشت را از دستان خويش

بشويد.

پيامبر خدا (ص) : هر گاه كسي از شما غذايي مي خورد ، چربيِ گوشت را از دست خود

بشويد تا كساني را كه با آنان برخورد مي كند ، نيازارد .

كنزالعمّال – به نقل از ابن عبّاس - : روزي ، پيامبر (ص) نماز مي گزارد . در آن

هنگام ، از مردي بوي گوشت حس كرد . چون نماز را به پايان برد ، ( به او ) فرمود : «

چرا بوي گوشت را از خود شسته اي ؟ »

دعائم الإسلام : پيامبر خدا به شستن چربيِ دستان پس از غذا امر كرد و فرمود : «

شيطان ، اين چربيِ باقي مانده را بو مي كشد » .

پيامبر خدا (ص) : چربيِ غذا را از ( دستان ) كودكانتان بشوييد ؛ چرا كه شيطان ، اين

چربيِ باقي مانده را بو مي كشد و كودك در خواب از او مي ترسد و دو فرشتة كاتب اعمال

نيز آزار مي بينند .

امام علي (ع) : شستن دست ها پيش و پس از غذا ، موجب فزون شدن عمر است و سبب زدودن

چربي از جامه هاست و ديده را جلا مي دهد .

امام علي (ع) : بركت غذا ، وضو ساختن ( شستن دست ها ) پيش و پس از آن است . شيطان،

بسيار علاقه مند به چربيِ گوشت است . هرگاه كسي از شما به بستر مي رود ، بايد كه

بوي چربيِ گوشت را از دستان خويش بشويد .

امام صادق (ع) : دست هايتان را پيش و پس از غذا بشوييد ؛ چرا كه فقر را مي برد و بر

عمر مي افزايد .

الكافي – به نقل از سليمان جعفري - : امام كاظم (ع) فرمود : « شايد سفره اي بگسترند

و در اين ميان ، يكي بخواهد دست خود را بشويد . مناسب است ( ميزان ، جهت آسودگي

خاطر ميهمانان ) بگويد : هر كس دستانش تميز است ، اشكال ندارد بدون شستن دستان ،

غذا بخورد » .

گذاردن سبزي در سفره

پيامبر خدا (ص) : سفره هايتان را به سبزي آذين كنيد ؛ زيرا آن ، همراه با گفتن بسم

الله ، شيطان را مي راند .

امام صادق (ع) : هر چيز را زيوري است و زيور سفره ، سبزي است .

الكافي – به نقل از حَنان - : با امام صادق (ع) بر سر سفره اي نشسته بودم . ايشان

دست به سوي سبزي دراز كرد ، در حالي كه من به دليل بيماري اي كه داشتم ، از آن

پرهيز نمودم.

امام (ع) به من رو كرد و فرمود : « اي حنان ! مگر نمي داني نزد امير مؤمنان (ع) هيچ

طَبَقي آورده نمي شد ، مگر اين كه سبزي هم داشت ؟ » .

گفتم : فدايت شوم ! چرا ؟

فرمود : « زيرا دل هاي مؤمنان ، سبز است و به همانند خويش ، ميل دارد » .

الكافي – به نقل از موفّق مديني ، از پدرش ، از جدّش - : روزي ، امام كاظم (ع) در

پيِ من فرستاد و مرا براي غذا خوردن نزد خود نگه داشت . چون سفره آوردند ، در آن

سبزي نبود . امام (ع) دست بداشت و سپس به غلام فرمود : « مگر نمي داني كه من از

سفره اي كه در آن سبزي نباشد ، نمي خورم ؟ برايم سبزي بياور » .

آن غلام رفت و سبزي آورد و بر سفره نهاد . پس ، امام (ع) دست به سفره گشود و خورد.

درآوردن كفش ها

پيامبر خدا (ص) : به هنگام غذا ، كفش هايتان را در آوريد ؛ چرا كه اين ، رفتاري

زيباست.

پيامبر خدا (ص) : چون غذا نهاده مي شود ، كفش هاي خويش را درآوريد ؛ زيرا اين كار ،

موجب آسايش بيشتر پاهايتان است .

پيامبر خدا (ص) : چون غذاي كسي را نزد وي آوردند و كفش به پا داشت ، كفش را از پاي

درآورد ؛ چرا كه اين كار ، موجب آسايش بيشتر پاهاست و آن ، از سنّت ( پيامبر (ص) )

است .

بر زبان آوردن نام خدا

پيامبر خدا (ص) : هر غذايي كه بر آن نام خدا برده نشود ، درد است و هيچ بركتي در آن

نيست .

امام علي (ع) – در سفارش هاي خود به كُميل - : به گاه غذا خوردن ، از آن كسي نام

ببَر كه با وجود نام او ، ديگر هيچ دردي زيان نمي رساند و نامش ، شفاي همة بيماري

ها و ناتندرستي هاست .

امام علي (ع) – خطاب به فرزند خويش امام حسن (ع) - : فرزندم هيچ لقمة سرد و گرمي را

مخور و هيچ جرعة كم و زيادي را منوش ، مگر آن كه پيش از خوردن و نوشيدن بگويي :

« خداوندا! من در خوردن و نوشيدن خويش ، سلامت از درد و رنج آن و توان يابي با آن

براي : انجام دادن طاعت ، ياد آوردن و سپاس گزاري تو ، تا زماني كه اين خورده و

نوشيده را در بدنم باقي مي گذاري ، مي خواهم و نيز ( مي خواهم كه ) با نيرويي كه از

اين به من مي دهي ، مرا به پرستش خويش برانگيزي و نيكو پرهيز كردن از نافرماني ات

را به من الهام فرمايي » .

اگر اين كار را كردي ، از درد و رنج و از گزندهاي احتمالي آن ، در امان مي ماني .

امام صادق (ع) : امير مؤمنان (ع) فرمود : « براي كسي كه بر غذاي خود نام خدا ببرد ،

ضمانت مي كنم كه از آن غذا ، به هيچ درد و رنجي گرفتار نمي شود » .

ابن كَوّاء – كه اين را شنيد – پرسيد : اي امير مؤمنان ! من ديروز غذايي خوردم و

نام خدا را نيز به گاه خوردن آن بردم ؛ امّا آن مرا آزار داد !

فرمود : « اي نادان ! شايد كه چند گونه غذا خورده اي ، و بر برخي گونه ها نام خدا

برده و بر برخي ديگر نام خدا نبرده اي » .

امام صادق (ع) – به نقل از پدرانش (ع) - : امير مؤمنان (ع) فرمود : « هيچ گاه به

بدگواري ، مبتلا نشده ام » .

پرسيدند : چرا ؟فرمود : « ( زيرا ) هيچ لقمه اي به سوي دهان نبرده ام ، مگر اين كه

نام خدا را بر آن ، ياد كرده ام » .

المحاسن – به نقل از مِسمَع بن عبدالملك - : به امام صادق (ع) گفتم : من گاه ،

احساس بدگواري مي كنم .

فرمود : « آيا نام خدا مي بري ؟ »

گفتم : بسم الله هم گفته ام !

فرمود : « شايد غذاهاي گوناگون مي خوري ؟ »

گفتم : آري .

فرمود : « براي هر گونه ، بسم الله مي گويي ؟ »

گفتم : نه .

فرمود : « از همين جاست كه به بدگواري ، گرفتار مي شوي ».

الكافي – به نقل از مِسمَع - : نزد امام صادق (ع) ، از اين كه پس از خوردن غذا از

آن آزار مي بينم ، اظهار ناراحتي كردم .

فرمود : « بسم الله نمي گويي ؟ »

گفتم : بسم الله هم مي گويم ، امّا غذا مرا آزار مي دهد !

فرمود : « آيا هنگامي كه با سخن گفتن ، رشتة آن بسم اللهِ پيشين را مي گسلي و سپس

ديگر بار به غذا ادامه مي دهي ، دوباره نام خدا را مي بري ؟ » .

گفتم : نه .

فرمود : از همين جاست كه غذا به تو زيان مي رساند . زنهار كه اگر به گاهِ ادامه

دادن به غذا ، ( ديگر بار ) نام خدا را مي بردي ، غذا تو را زيان نمي رساند » .

امام علي (ع) : هر كس مي خواهد غذايي او را آزار ندهد ، تا گرسنه نشده ، چيزي نخورد

و ان گاه هم كه خواست بخورد ، بگويد : « بسم الله و بالله »

بيان

چنان كه در حديث اخير اشاره شد ، مقصود از احاديثي كه مي گويند « گفتن نام خدا در

آغاز غذا خوردن ، انسان را از زيان آن غذا حفظ مي كند » ، آن است كه ياد خدا ، در

كنار مراعات آداب بهداشتي مربوط به غذا خوردن ، استمداد از درگاه اوست تا انسان را

از آثار بد احتماليِ غذا مصون بدارد .

بنابراين ، كسي نمي تواند به استناد اين احادث ، بسم الله بگويد و سپس هر غذايي كه

هوس كرد و به هر مقداري كه خواست ، بخورد و انتظار هيچ زياني نيز از آن نداشته باشد

؛ بلكه ذكر نام خدا در آغاز غذا خوردن – اگر اين ياد كردن ، راستين و حقيقي باشد –

انسان را به مراعات بيشتر آداب شرعي و بهداشتي غذا خوردن بر مي انگيزد .

خوردن با دست راست

مسند ابن حنبل – به نقل از عايشه - : پيامبر خدا دست راست را به خوردن و برآوردن

نيازهاي ديگر خويش اختصاص داده و دست چپ را به زدودن آلودگي از مَقعَد و آنچه در آن

ناحيه است ، واگذارده بود .

المعجم الكبير – به نقل از عمربن ابي سَلَمه - : به روزگار كودكي خويش ، در دامن

پيامبر خدا بودم و دستانم در سين


تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

فصل اول

كم خوري

 

 

 

 

 

 

تشويق به كم خوري

پيامبر خدا (ص) : ساكنان يك خانه ، در اثر كم خوردن غذا ، خانه شان نوراني مي گردد.

 

پيامبر خدا (ص) : هر كس تسبيح گفتن او به عظمت ياد كردن او از خداوند ، فراوان شود

و خوراك و آشاميدن و خفتنش اندك گردد ، فرشتگان مشتاق او مي شوند .

امام علي (ع) - در حكمت هاي منسوب به ايشان - : زندگي را براي خوردن مخواه ؛ بلكه

خوردن را براي زندگي بخواه .

امام علي (ع) – در حكمت هاي منسوب به ايشان - : عاقل را بايسته است كه به هنگام

شيريني غذا ، تلخي دارو را نيز به ياد داشته باشد .

فايده هاي ظاهري كم خوري

الف – سلامت تن

پيامبر خدا (ص) : مادر همة داروها ، كم خوري است .

امام علي (ع) : كم خوري ، مانع بسياري از بيماري هاي جسم مي شود .

امام علي (ع) : خوراك را كم كن تا ناتندرستي ها را كم كني .

امام علي (ع) : هر كس خوراكش كم باشد ، دردهايش نيز كم است .

امام علي (ع) : كم خوري ، ماية گرامي داشتن بيشترِ خويش است و سلامت را بيشتر

استمرار مي بخشد .

امام علي (ع) : هر كس در خوردن به كم بسنده كند ، سلامتش بيشتر مي شود و انديشه اش

به سامان مي رسد .

امام علي (ع) : سلامت تن ، از كميِ غذا و كميِ آب است .

امام رضا (ع) : اگر مردم در خوردن به كم بسنده مي داشتند ، بدن هايشان متعادل بود .

 

امام رضا (ع) : بدن ، به سانِ زمين پاك و آماده براي زراعت است كه اگر در آباداني و

آبدهي بِدان ، مراقبت شود ، به گونه اي كه آب ، نه فراوان تر از نياز بدان برسد تا

آن را غرق كند و نه از اندازه كمتر باشد تا آن را به تشنگي گرفتار سازد ، آباداني

اش استمرار مي يابد و خرّمي اش فزوني مي گيرد و كِشتش بالندگي و بركت مي يابد ؛

امّا اگر از آن غفلت شود ، به تباهي مي گرايد و علف هرز در آن مي رويد .

بدن ، چنين حكايتي دارد و تدبير آن در خوراك و نوشاك ، چنين است . پس سامان و سلامت

مي يابد و عافيت در آن ، ريشه مي گسترد .

بنگر كه ... چه چيز با تو و با معده ات سازگار است و تنت با چه چيز نيرو مي گيرد و

بدنت چه خوردني و نوشيدني اي را مي گوارد . همان را براي خويش مقرّر بدار و خوراك

خود گير .

ب - شادابي چهره  

پيامبر خدا (ص) : برادرم عيسي ، از شهري گذر كرد كه در آن ، مرد و زني به يكديگر

فرياد مي كشيدند . پرسيدند: « شما را چه شده است ؟ ».

مرد گفت : اي پيامبر خدا ! اين ، زن من است و او را مشكلي نيست . زني درستكار است ؛

امّا دوست دارم از او جدا شوم .

گفت : « به هر حال ، به من بگوي كه او را چه مي شود ؟ »

مرد گفت : بي آن كه كهن سال باشد ، چهره اش بي طراوت است.

گفت : « اي زن ! آيا دوست داري ديگر بار ، چهره ات پُرطراوت شود ؟ »

زن گفت : آري .

به او گفت : « چون غذا مي خوري ، از سير شدن حذر كن ؛ زيرا اگر غذا بر سينه سنگيني

كند و از اندازه افزون شود ، طراوت چهره از ميان مي رود » .

آن زن ، چنان كرد و ديگر بار ، چهره اش طراوت يافت .

ج – طول عمر

لقمان (ع) : اگر خوراك انسان اندك باشد ، زياد زنده مي ماند .

فايده هاي باطني كم خوري

الف – صفاي انديشه

امام علي (ع) : هر كس خوراكش كم باشد ، انديشه اش صفا مي يابد .

ب – فروغ دل

پيامبر خدا (ص) : اگر كسي خوراك خود را كم كند ، درونش از نور ، سرشار مي گردد.

ج – رهايي از شيطان

پيامبر خدا (ص) : هر كس ، از اين خرسند مي شود كه خويش را از ابليس برهاند ، بايد

گوشت و چربيِ خود را با كم خوري ، آب كند ؛ چرا كه از كم خوري ، حضور فرشتگان و

فراوان انديشيدن در آنچه نزد خداوند است ، حاصل مي آيد .

پيامبر خدا (ص) : با كميِ خوراك و نوشاك ، با نفس خويش جهاد كنيد تا فرشتگان بر شما

سايه بگسترند و شيطان از شما بگريزد .

د – درآمدن به ملكوت آسمانها

پيامبر خدا (ص) : پشمينه بپوشيد و ميان بربنديد و به گنجايش نيمة شكم بخوريد تا به

ملكوت آسمان ها درآييد.

پيامبر خدا (ص) : هر كس شكمش پر باشد ، به ملكوت آسمان ها و زمين راه نمي يابد .

هـ - تقرّب به درگاه خداوند

پيامبر خدا (ص) : كاستن از خوراك ، نزد خداوند ، جايگاهي والا دارد .

پيامبر خدا (ص) : دوست داشتني ترينِ شما نزد خداوند ، كم خوراك ترين و سبُك بدن

ترينِ  شماست .

امام صادق (ع) : نزديك ترين حالت بنده به خداوند ، هنگامي است كه شكم وي ، سبُك

باشد.

و- مجموعه اي از منافع كم خوري

پيامبر خدا (ص) : هر كس خوراكش اندك باشد ، تنش سلامت و دلش صفا مي يابد ؛ و هر كس

خوراكش فراوان باشد ، تنش بيمار و دلش سخت مي گردد.

امام علي (ع) : بر شما باد ميانه روي در خوردني ها ، چرا كه اين كار ، از اسراف

دورتر است ، ماية سلامت بيشترِ تن مي گردد و در پرستش ، بيشتر ياري مي رساند .

مصباح الشريعه – در حديثي كه به امام صادق (ع) منسوب است – : كم خوري ، در ميان هر

طايفه اي ، ستوده است ؛ زيرا منفعت باطن و ظاهر ، در آن است .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فصل دوم

پرهيز

 

 

 

 

 

 

معناي پرهيز

امام كاظم (ع) : پرهيز ، آن نيست كه چيزي را به كلّي وا بگذاري و هيچ نخوري ؛ بلكه

پرهيز، آن است كه از چيزي بخوري ، امّا كم بخوري .

امام رضا (ع) : پرهيز از يك چيز ، واگذاردن آن نيست . پرهيز از يك چيز ، تنها كم

خوردن از آن است .

الفقه المنسوب للإمام الرضا (ع) : از عالِم ( امام كاظم (ع) ) روايت مي كنم كه

فرموده است : « سرآمد پرهيزها ، مدارا با بدن است . »

امام كاظم (ع) : هيچ دارويي نيست كه دردي را بر نيانگيزد ، و هيچ چيزي براي بدن ،

سودمندتر از آن نيست كه جز از آنچه بدان نياز دارد ، دست بشويد.

الدعوات : روايت شده است كه : آنچه را از زيانش آگاهي يافته اي ، مخور و هوس خويش

را بر آسايشِ بدن ، بر مگزين .

تشويق به پرهيز

پيامبر خدا (ص) : معده ، خانة همة دردهاست و پرهيز ، ريشة همة درمان ها .

پيامبر خدا (ص) : پرهيز ، سرآمدن درمان ، و معده ، خانة درد است . هر بدني را به

همان كه بدان خو مي گيرد ، عادت دهيد .

امام علي (ع) : معده ، خانة دردهاست و پرهيز ، سرآمد درمان . هر بدني را به همان كه

بدان خو مي گيرد ، عادت دهيد . با پُرخوري ،  تندرستي اي نخواهد بود .

امام صادق (ع) - خطاب به طبيب هندي - : من برتر از آنچه تو همراه داري ، به همراه

دارم... آنچه را پيامبر خدا فرموده است ، به كار مي گيرم و مي دانم كه معده ، خانة

همة دردها و پرهيز ، يگانه درمان است و نيز بدن را بر آنچه بدان خو مي گيرد ، عادت

مي دهم .

امام علي (ع) : هر كس بر سختيِ پرهيز صبر نكند ، ناتندرستي اش به درازا مي انجامد .

 

امام علي (ع) : پرهيز ، ماية درستي تن است .

امام علي (ع) : تندرستي ، جز با پرهيز ، به دست نمي آيد .

آنچه دربارة مدّت پرهيز بيمار ، روايت شده است

معاني الأخبار – از جعفربن اسماعيل ، از مردي ، در گفتگو با امام صادق (ع) - : از

ايشان پرسيدم ، بيمار ، چند روز ، پرهيز داده مي شود ؟

فرمود : « يك دِبْق » .

من نمي دانستم دِبق چيست . از همين روي ، در اين باره از ايشان پرسيدم .

فرمود : « ده روز ».

طبّ الائمّه – به نقل از يعقوب بن يزيد ، از يكي از مردانش ، از امام صادق (ع) - :

« پرهيز ، يازده دين است و از آن پس ، پرهيزي نيست » .

مؤلّف طبّ الائمّه عليهم السلام گفته است : « دين » ، يك واژة رومي وبه معناي «

يازده روز» است .

امام صادق (ع) : پرهيز ، پس از هفت روز ، براي بيمار ، سودي ندارد .

اظهار نظر

با توجه به ضعف سند حديث اوّل و دوم ، تنها حديث قابل اعتماد در اين باب ، حديث سوم

 

است بنابراين ، تعارضي در ميان نخواهد بود و علامة مجلسي در ذيل حديث سوم ، چنين مي

گويد :

برخي از پزشكان ، اين حديث را ناظر به صورتي معنا كرده اند كه بيمار ، پس از هفت يا

يازده روز ، بهبود مي يابد ؛ امّا اين تفسير ، تفسيري دور است .

مي توان اين حديث را به معناي پرهيز سخت ، تفسير كرد و يا آن را ناظر به آب و هوا و

مزاج هاي مردمان ( در مكان و زمان صدور حديث ) دانست . »

 




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:کم خوری,پر خوری دراسلام,,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

آنچه پس از آميزش ، بايسته است

الف ـ پيشاب كردن

1060. پيامبرخدا (ص): اگر مردي با همسر خويش نزديكي كرد ، تا پيشاب نكرده است ، غسل

نكند ؛ از اين بيم كه مبادا باقي مانده مني در آمد و شد باشد و از آن ، دردي بي

درمان خيزد .

1061.امام رضا (ع)ـ درباره آميزش و آداب آن ـ : پس چون آن كار را كردي ، راست مايست

و كامل هم منشين ؛ بلكه برپهلوي راست لم بده و سپس ، زماني پس از آن كه كار خويش به

پايان برده اي ، براي پيشاب كردن برخيز . در اين صورت ، به اذن خداوند عزوجل از سنگ

[مثانه] درامان خواهي بود .

ب ـ شستن شرمگاه

1062. پيامبرخدا (ص): اگر كسي از شما به سراغ زن خويش رفت و آن گاه خواست ديگر بار

بازگردد ، شرمگاه خويش را بشويد .

ج ـ غسل

1063. امام صادق (ع)ـ درپاسخ زنديقي كه پرسيد : علت غسل جنابت چيست ؟ همانا آميزش

كننده ، كاري حلال انجام داده است و كار حلال هم مايه آلودگي نيست ـ : جنابت ،

همانند حيض است ؛ چرا كه نطفه ، خوني است استحكام نايافته و آميزش هم امكانپذير

نيست ،‌ مگر به حركتي سخت و شهوتي چيره . پس ، چون به پايان رساند ، بدن ، نفس مي

كشد و مرد از نفس آن ، در خود بويي بد احساس مي كند . غسل براي همين واجب شده است و

البته غسل جنابت ، افزون بر اين ، امانتي است كه خداوند به بندگان خويش سپرده است

تا از اين رهگذر ، آنان را بيازمايد .

1064. امام رضا (ع): علت غسل جنابت ، پاكيزگي است تا انسان از آنچه از آزردگي آن

كار ديده است ، تطهير شود و همه تن او پاك گردد ؛ زيرا جنابت ، از همه بدن شخص

برخاسته و از همين رو ، تطهير همه بدن بر او واجب شده است .

اما علت آسان تر گرفتن درباره پيشاب و مدفوع ، آن است كه از جنابت بيشتر و هميشگي

ترند و از همين رو ، به سبب فراواني ، مشقت آوري و بيرون آمدن آنها بدون خواست

وشهوت ، خداوند ، دراين باره به وضو بسنده داشته است ، در حالي كه جنابت ، تنها از

لذت جويي و لذت يابي و وا داشتن خود به اين كار از انسان برمي خيرد .

د ـ خوردن عسل

1065. امام رضا (ع)ـ درباره آميزش و آداب آن ـ : پس ، غسل كن و همان دم ، قدري

موميايي يا شربت عسل يا با عسلي كه كف آن را برداشته باشند ، بخور؛ زيرا اين كار،

همانند آن آبي را كه از تو بيرون رفته است ، به تو باز مي گرداند .

13/9

آنچه انسان را بر آميزش ياري مي دهد

13/9 ـ 1

خوردن زردك

1066. امام صادق (ع): زردك ، مايه ايمني از قولنج و بواسير است و به جماع ، كمك مي

كند .

1067. امام صادق(ع): خوردن زردك ، كليه ها را گرم مي كند و آلت را برمي خيزاند .

ر . ك : ج 2 ، ص 277 ( زردك )

13/9 ـ 2

خوردن خرماي برني

1068. پيامبرخدا (ص): درباره خواص خرماي برني ـ : اينك اين جبرئيل است كه به من خبر

مي دهد كه در اين خرمايتان ، نه ويژگي است . [ ازآن جمله ] شيطان را سرگشته مي كند

، پشت را قوي مي سازد و برتوان نزديكي مي افزايد .

1069. پيامبرخدا (ص): جبرئيل مي گويد : « خرماي برني … برآب ستون فقرات مي افزايد »

.

13/9 ـ 3

خوردن انجير

1070. پيامبرخدا (ص): انجير، تازه و خشك ، بخوريد ؛ چرا كه بر قدرت همبستري مي

افزايد ، بواسير را ريشه كن مي كند و براي درمان نقرس و سردي مزاج ، سودمند است .

13/9 ـ 4

خوردن خربزه

1071. پيامبرخدا (ص): بر شما باد خربزه ؛ چرا كه درآن ، ده ويژگي است : خوردني است

؛ آشاميدني است ، شستشو دهنده است ؛ خوش بو كننده است ؛ مثانه را مي شويد ؛ شكم را

مي شويد ؛ آب كمر را فراوان مي سازد ؛ نيروي همبستري را مي افزايد ؛ سردي مزاج را

از ميان برمي دارد ؛ و پوست را تميز مي كند .

13/9

خوردن پياز

1072. امام صادق (ع): پياز بخوريد ؛ چرا كه سه ويژگي دارد : بوي دهان را خوش مي

سازد ، لثه را استحكام مي بخشد ، و آب و توان آميزش را افزون مي كند .

همچنين ، ر . ك : ج 2، ص 213، ح 1532و ص 213 ـ 215، ح 1535 ـ 1538 .

13/9 ـ6

خوردن تخم مرغ

1073. امام باقر(ع): هر كس فرزندي ندارد ، تخم مرغ بخورد و فراوان ازآن بهره ببرد ؛

چرا كه نسل را مي افزايد .

1074. امام كاظم (ع): فراوان خوردن تخم مرغ ، فرزند را افزون مي سازد .

ر . ك : ج 2 ، ص 225 ( خواص تخم مرغ ).

13/9 ـ 7

خوردن تخم مرغ همراه با پياز و روغن زيتون

1075. مكارم الاخلاق ـ به نقل از يكي از ياران امام صادق (ع): به امام (ع) گفتم :

فدايت شوم ! من كنيز مي خرم . دوست دارم چيزي به من تعليم فرمايي كه بر [ آميزش با

] آنها توانايي يابم .

فرمود : « پياز را ريزكرده ، در روغن سرخ كن ، تخم مرغي هم در سيني اي بشكن و قدري

نمك برآن بپاش . آن گاه ، اين تخم مرغ را روي پياز و روغن زيتون بريز و اندكي

بجوشان و سپس از آن ، بخور» .

راوي گويد : اين كار را انجام دادم و از آن پس ، هر گاه قصد آميزش با آن كنيزان مي

كردم ، بر آن توانايي داشتم .

1076. امام كاظم (ع): هر كس تخم مرغ و پياز و روغن زيتون بخورد ، بر توان جنسي او

افزوده شود و هر كس گوشت و تخم مرغ بخورد ، استخوان فرزندش درشت باشد .

1077.الكافي ـ به نقل از عمر بن ابي حسنه جمال ـ : نزد امام كاظم (ع)، از كمي فرزند

، اظهار ناراحتي كردم . به من فرمود : « از خداوند ، آمرزش بطلب و تخم مرغ با پياز

بخور » .

13/9 ـ 8

خوردن تخم مرغ با گوشت

1078. پيامبرخدا (ص): گوشت با تخم مرغ ، بر توان جنسي مي افزايد .

1079. امام صادق (ع) : يكي از پيامبران ، ازكمي فرزندان به درگاه خداوند عزوجل

شكايت برد . خداوند فرمود : « گوشت با تخم مرغ بخور » .

ر . ك : ج 1 ، ص 635 ح 1076.

13/9 ـ 9

خوردن هوبره

1080. امام كاظم (ع): در خوردن هوبره ، اشكالي نمي بينم . آن ، براي بواسير و درد

كمر، خوب است و از چيزهايي است كه بر فراواني آميزش ، انسان را ياري مي رساند .

13/9 ـ 10

خوردن حليم

1081. امام صادق (ع): يكي از پيامبران ، از ضعف و كمي توان آميزش به درگاه خداوند

عزوجل اظهار ناراحتي كرد . خداوند ، او را به خوردن حليم ، فرمان داد .

13/9 ـ 11

خوردن سويق با روغن زيتون

1082. امام صادق (ع): خوردن سويق با روغن زيتون ، گوشت را مي روياند ، استخوان را

استحكام مي بخشد ، پوست را نازك مي كند و بر توان جنسي مي افزايد .

13/9 ـ 12

نوشيدن شير با عسل

1083. امام كاظم (ع): هركس آب كمرش بر وي ديگرگون شود ، شير تازه با عسل برايش

سودمند است .

13/9 ـ 13

استفاده از مشكك

1084. امام صادق (ع): مشكك به لابه لاي دندان هاي خويش درآوريد ؛ چرا كه دهان را

خوش بو مي كند و بر توان همبستري مي افزايد .

13/9 ـ 14

بوي خوش

1085. پيامبرخدا (ص): بوي خوش ، قلب را استواري مي بخشد و بر توان همبستري مي

افزايد .

1086. امام صادق (ع): بوي خوش ، قلب را استواري مي بخشد و بر توان جنسي مي افزايد .

13/9 ـ 15

شانه زدن موها

1087. پيامبرخدا (ص): فراوان شانه زدن موها ، وبا را از ميان مي برد ، روزي مي آورد

و بر قدرت انسان براي نزديكي مي افزايد .

13/9 ـ 16

سرمه كشيدن

1088. امام صادق (ع): سرمه ، توان همبستري را افزون مي سازد .

1089. امام رضا (ع): برتو باد سرمه سياه ؛ چرا كه ديده را جلا مي دهد ، مژگان را مي

روياند ، دهان را خوش بو مي سازد و بر توان جنسي مي افزايد .

13/9 ـ 17

خضاب كردن

1090. رسول الله (ص): برشما باد مهتر همه خضاب ها ، كه پوست را پاكيزه مي كند و

قدرت همبستري را مي افزايد .

1091. امام كاظم (ع) : در خضاب ، سه ويژگي است : هيبت آوري درجنگ ، مهر آوري به

زنان ، و توان جنسي را نيز مي افزايد .

1092. پيامبرخدا (ص): بر شما باد حنا ؛ چرا كه [ ديده هاي ] سرتان را روشن مي سازد

، دل هايتان را پاك مي كند و بر توان جنسي مي افزايد .

1093. امام صادق (ع): سرمه ، توان همبستري را افزايش مي دهد . حنا نيز بر آن مي

افزايد .

13/9 ـ 18

نوره كشيدن

1094. امام كاظم (ع): موي سر، چون بلند شود ، آب كمر ازجريان مي افتد ، مفاصل ، سست

مي شوند و ضعف و سل به دنبال مي آورد . اما نوره ، آب كمر را افزون مي سازد ، بدن

را تقويت مي كند ، بر پيه كليه ها مي افزايد و بدن را چاق مي كند .

ر . ك : ج 2 ، ص 333 ، ح 1756.

13/10

آنچه از توان جنسي مي كاهد

13/10 ـ 1

روزه

1095. پيامبرخدا (ص): هر كس توان همسر گرفتن دارد ، همسر گيرد ؛ چرا كه بيشتر ،

مايه فرو هليدن چشمان ، و نگه داشتن دامن است . هركس هم توان ندارد ، بر او باد

روزه ؛ چرا كه داراي نوعي عقيم كنندگي است .

همچنين ، ر . ك : ج 1 ، ص 645 ، ح 1097 و 1098.

13/10 ـ 2

واگذاردن مو

1096. امام علي (ع): موي هيچ مردي زياد نشود ، مگر آن كه شهوتش كاهش يابد .

1097. الكافي ـ به نقل از محمد بن يحيي ، در حديثي كه سندش را به معصوم (ع) رساند ـ

: مردي نزد پيامبرخدا آمد و گفت : اي پيامبر خدا! من توانايي مالي ندارم تا زناني

به همسري گيرم . اينك ازبي همسري به پيشگاه تو شكايت مي آورم .

فرمود : « موي بدنت را واگذار تا فراوان شود و پيوسته نيز روزه بگير » .

او اين كار را انجام داد و چيرگي شهوت وي از ميان رفت .

1098. المعجم الكبير ـ به نقل از ابن عباس ـ : مردي نزد پيامبرخدا ، از بي زني

اظهار ناراحتي كرد و گفت : آيا خود را اخته كنم ؟

فرمود : « نه . كسي كه اخته باشد يا خود را اخته كند ، از ما نيست . روزه بدار و

موي بدنت را واگذار» .

13/10 ـ 3

كفش مشكي

1099. الكافي ـ به نقل از حنان بن سدير ـ : در حالي كه كفش سياه پوشيده بودم ، بر

امام صادق (ع) وارد شدم .

فرمود : « اي حنان! تو را به رنگ سياه ، چه كار؟! آيا نمي داني كه درآن ، سه ويژگي

است : ديده را ضعيف مي كند ، آلت را سست مي سازد ، و پيري مي آورد و افزون بر اين ،

جامه جباران است ؟ » .

گفتم : پس چه پاي افزاري بپوشم ؟

فرمود : « برتو باد زرد ؛ چرا كه درآن ، سه ويژگي است : ديده را جلا مي دهد ، آلت

را استحكام مي بخشد ، و اندوه را از انسان دور مي كند و افزون بر اين ، از جامه هاي

پيامبران است » .

 




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

فصل چهاردهم

جنين

14/1

تحول جنين

قرآن

« ما انسان را از گل خالص بيافريديم . سپس او را نطفه اي ساختيم در جايگاهي استوار.

آن گاه ، نطفه را به صورت خون بسته گردانديم . سپس ، خون بسته را پاره مضغه ( چيزي

شبيه گوشت جويده شده) كرديم . سپس ، مضغه را بصورت استخوان هايي درآورديم و آن گاه

، استخوان ها را با گوشت پوشانديم و سرانجام ، آن را آفرينش تازه اي داديم . پس

فرخنده آمد خدا كه بهترين آفريننده است »

« هان ، اي آدميان! اگر درباره رستاخيز درترديد هستيد ، بدانيد كه ما شما را از

خاكي ، آن گاه از نطفه اي ، سپس از لخته اي ، و سرانجام از پاره گوشتي تمام آفريده

و ناتمام آفريده است ، خلق كرديم تا برايتان روشن گردانيم . آنچه خواهيم تا زماني

معين در رحم ها قرار دهيم و سپس ، شما را درسيماي كودكي بيرون آوريم تا به رشدتان

برسيد »

« اوست آن كه شما را از خاك ، سپس از نطفه و سپس ا زلخته اي بيافريد و سپس ، شما را

در سيماي كودكي بيرون آورد تا سپس به رشد آن برسيد و ازآن پس ، پير شويد . از شما ،

كساني هستند كه پيش از آن سن مي ميرند و تا آن كه به مهلت معيني برسيد . باشد كه

شما بينديشيد »

« خداوند ، شما را از خاك و سپس از نطفه آفريد و آن گاه ، شما را جفت گردانيد . هيچ

مادينه اي بارنگيرد و هيچ دراز عمري ، زندگي اي طولاني نمي كند و هيچ از عمركس

كاسته نشود ، مگرآن كه درديواني ثبت باشد . اين كار ، براي خداوند ، آسان است »

« بي گمان ، ما انسان را از نطفه اي آميخته بيافريديم تا او را بيازماييم . پس او

را شنوايي بينا قرار

داديم»

حديث

1100. الكافي ـ به نقل از حسين بن خالد ـ : به امام كاظم (ع) گفتم : از پيامبر(ص)

برايمان روايت شده كه فرموده است : « هر كس شراب بخورد ، تا چهل روز ، نماز وي

برايش حساب نمي شود » .

امام (ع) فرمود : « درست گفته اند » .

گفتم : چگونه تنها چهل روز براي وي نمازي حساب نمي شود ، نه كمتر ازآن و نه بيشتر؟

فرمود : « خداوند عزوجل ، خلقت انسان را تقديركرد . [ در اين تقدير] چهل روز او را

در حالت نطفه بداشت . سپس ، او را از اين حالت ، نقل داد و چهل روز علقه گردانيد .

سپس ديگر بار او را به حالي ديگر نقل داد و چهل روز مضغه بداشت .

از اين رو ، اگر انسان شراب بخورد ، اين شراب ، چهل روز ، يعني به اندازه روزهاي

نقل خلقت وي [ از مرحله اي به مرحله ديگر] در نرمه استخوان هاي وي مي ماند » .

امام (ع) سپس فرمود : « و همه آنچه مي خورد نيز چنين است : خوراك و نوشاب او به مدت

چهل روز در نرمه استخوان هايش مي ماند » .

1101. امام صادق (ع)ـ درتوصيف خلقت انسان ـ : آغاز آن ، شكل دادن به جنين در رحم

است ؛ جايي كه نه چشمي آن را مي بيند و نه دستي بدان مي رسد . آن گاه ، خداوند آن

را تدبير مي كند تا به صورت انساني بيرون آيد ، كامل و برخوردار از همه آنچه برپايي

و درستي وي ، بدانها وابسته است ؛ يعني اندام هاي دروني و اندام هاي بيروني و

كارگر، تا همه آنچه درتركيب اعضاي وي ، يعني تركيب استخوان ، گوشت ، پيه ، مغز ، پي

، رگ و غضروف ها وجود دارد .

1102. پيامبرخدا (ص)ـ در پاسخ به پرسشي درباره نوشيدني كودك در شكم مادرخويش ـ :

اما نوشيدني كودك در شكم مادر؛ او چهل شب ، نطفه است ، چهل شب به صورت يك لخته ،

چهل شب به صورت يك آميخته ، چهل شب آميخته اي رنگ به خود گرفته ، سپس چهل شب يك

پاره گوشت است ، چهل شب استخواني رو به استحكام ، و آن گاه ، جنين . دراين هنگام

است كه بانگي مي كند و روح در او دميده مي شود . پس اگر خداوند ـ جل اسمه ـ بخواهد

او را بصورت آفريده اي كامل بيرون آورد [ بيرون آورد ] و اگر نيز بخواهد ، او را تا

نه ماه در رحم همچنان بدارد ؛ چرا كه فرمان او روا وسخن او راست است . [ در همه اين

مهلت ] ، رگ هاي رحم به كودك آب مي رسانند و از همان جاست كه كودك، پديد مي آيد .

1103. امام صادق (ع)ـ خطاب به مفضل بن عمر ـ : اي مفضل! با ياد كردن از خلقت انسان

، آغازمي كنيم

ازآن پند گير. آغاز آن ، تدبير جنين در رحم است ، در حالي كه در سه پرده از ظلمت

قرار دارد : ظلمت شكم ، ظلمت زهدان و ظلمت يوگان . آن جا كه جنين ، نه چاره اي براي

جستن خوراك دارد ، نه راهي براي دوركردن آزار ، نه فراهم ساختن منفعت ، و نه از خود

راندن زيان . در اين هنگام ، آنچه او را تغذيه كند ، از خون حيض به سويش جريان مي

يابد ، چنان كه آب گياه را تغذيه كند ، همين ، پيوسته غذاي اوست تا آن گاه كه خون

خلقت وي ، كامل شود ، بدنش استحكام يابد ، پوستش ياراي تماس با هوا ، و چشمش توان

رويارويي با نور بيابد . درد زايش مادر، او را برانگيزد و به سختي بيازارد و بفشرد

تا كودك، زاده شود .

پس از زاده شدن كودك ، آن خوني كه او را از خون مادرش تغذيه مي رساند ، به پستان

هاي مادر مي رود و مزه و رنگ آن به نوعي ديگر از خوراكي كه بيش از خون با كودك

سازگاري دارد ، بدل مي شود تا به گاه نياز ، او را همراهي كند . چنين است كه چون

كودك زاده شود و لب هاي خود را در جستجوي شير بگشايد و از اين سو بدان سو بچرخاند ،

پستان هاي مادر را به سان دو مشك كوچك كه براي برآوردن نياز او آويخته شده اند ، مي

يابد و ازآن پس ، تا هنگامي كه بدنش مرطوب ، اندامهاي دروني اش نازك و اعضاي بدنش

نرم است ، از اين شير تغذيه مي كند .

اما آن زمان كه اين كودك به تحرك آيد و به غذايي درشت تر نيازمند افتد تا بدان

استحكام يابد و تنش نيرومند گردد ، دندان اي آسيا و دندان هاي كناري سر برآورند تا

به كمك آنها ، غذا را بجود و بدين سان ، غذا براي او نرم و آسان و گوارا گردد .

انسان ، پيوسته در اين وضعيت است تا هنگامي كه به بلوغ برسد . پس چون به بلوغ رسيد

، اگرنرينه باشد ، موي در چهره او رخ نمايد و اين ، نشانه مردي وي باشد ـ و كم اند

مرداني كه ازمرز خردسالي فراتر برده شده باشند و همانند زنان باشند ـ و اگر هم

مادينه باشد ، چهره اش پيراسته از مو بماند تا همچنان از خوش نمايي و شادابي ، كه

مردان را به آنچه استمرار و ماندگاري نسل درآن است ، برانگيزد .

اي مفضل! درآنچه انسان دراين وضعيت هاي متفاوت ، بدان تدبير مي شود ، بنگر. آيا به

گمان تو اين همه به اهمال و ولنگاري صورت پذيرفته است ؟

به گمان تو ، اگر در هنگامي كه در رحم بود ، آن خون به سوي وي جريان نمي يافت ، آيا

نمي چروكيد و آن سان كه گياهي به گاه بي آبي مي خشكد، نمي خشكيد ؟

يا آن هنگامي كه استحكام يافته بود ، اگر درد زايش او را نمي فشرد و نمي آزرد ، آيا

همچنان به سان دفن شده اي در خاك ، در رحم نمي ماند ؟

يا اگر پيدايش شير با ولادت او همخوان نبود ، آيا او از گرسنگي نمي مرد يا ناگزير

نبود از غذايي تغذيه كند كه با وي ، سازگاري ندارد و بدنش با آن استواري نمي يابد ؟

 

اگرهم در وقت مناسب خود ، دندان ها بر او نمي روييد ، آيا جويدن و گوارش غذا براي

وي ناشدني نبود؟ يا ناگزير نمي بايست او را بر همان شيرخوارگي نگه مي داشت تا در

نتيجه ، بدنش استحكام نيابد و به هيچ كاري نيايد و افزون برآن ، مادرش را به خود

مشغول بدارد تا از تربيت ديگرفرزندان بازماند ؟

[ سرانجام،] اگر در هنگام خود ، مو بر چهره او نمي روييد ، آيا همچنان بر ريخت

كودكان نمي ماند تا هيچ شكوه و جلالي در وي نبيني ؟

ر. ك : ج 1 ، ص 671 ( مدت بارداري ) .

14/2

غذاي جنين

1104. پيامبرخدا (ص): او شما را از هفت چيز آفريد : يعني از استخوان ، پي ، رگها ،

گوشت ، پوست ، مو، و روح ؛ و شما را از هفت چيز، روزي داد : يعني نخست درشكم مادران

، از خون حيض ، سپس شير ، سپس آب ، سپس روييدني هايي كه از زمين برويند ، سپس ميوه

هاي درختان ، پس ازآن گوشت گوسفندان ، و سپس عسل زنبوران عسل ، پس بر هفت عضو در

پيشگاه خداوند ، سجده كنيد .

1105. امام علي (ع)ـ درپاسخ به پرسش سلمان درباره روزي كودك در شكم مادرـ : خداوند

ـ تبارك و تعالي ـ خون حيض را براي وي در بدن زن ، باز بداشت و روزي او را در شكم

مادر ازآن قرارداد .

1106. مناقب آل ابي طالب ـ به نقل از محمد صيرفي و عبدالرحمان بن سالم ـ : ابن

شبرمه و ابو حنيفه به حضور امام صادق (ع) رسيدند . امام (ع) از ابوحنيفه پرسيد : «

چرا زن پس از باردار شدن ، حيض نمي شود ؟ » .

گفت : نمي دانم .

فرمود : « خداوند ، خون را [ دربدن] بازداشته و آن را غذاي كودك قرار داده است » .

14/3

غذاهايي كه براي جنين ، سودمند است

1107. پيامبرخدا (ص): به زنان باردار خود ، كندر بخورانيد ؛‌ زيرا اگر كودك درشكم

مادر با كندر تغذيه شود ، قلبش استحكام و عقلش فزوني مي يابد . پس اگر مردينه باشد

، دلير باشد و اگر ماده زاده شود ، سترگ سرين گردد و بدين سبب ، نزد همسر خويش ،

برخوردارباشد .

ر . ك : ج1 ، ص 565 ( آنچه استخوان ها را استحكام مي بخشد / ح 964).

ج 2 ، ص 251 ( خواص خرما براي زن باردار و تازه زا )

ج 2 ، ص 351 ( خواص به براي زنان باردار ) .

ج 2 ، ص 455 ( فايده هاي كندر براي زنان باردار ) .

14/4

نوع جنين

قرآن

« فرمانروايي آسمان ها و زمين ، از آن خداست . هر چه بخواهد ، مي آفريند و به هركه

بخواهد ، دختراني مي بخشد و به هركه بخواهد ، پسراني عطا مي كند ، يا پسر و دختر ،

هر دو را جفت يكديگر قرار مي دهد و هركس را هم كه بخواهد ، عقيم مي سازد . او

دانايي تواناست » .

حديث

1108. پيامبرخدا (ص): آب مرد ، سفيد و آب زن ، زرد است . چون در بر هم آيند و مني

مرد بر مني زن ، چيرگي يابد . به اذن خداوند ، نرينه آورند و چون مني زن بر مني مرد

برتري يابد ، به اذن خداوند ، مادينه آورند .

1109. امام صادق (ع): بر تو باد كاسني ؛ چرا كه آب (مني) را مي افزايد ، فرزند را

نكو مي سازد ، و گرم و نرم است و بيشتر ، فرزند ، پسر مي شود .

14/5

راز همانندي

1110. مسند ابن حنبل ـ به نقل از ام سلمه ـ : ام سليم گفت : اي پيامبرخدا! گاه زن

درخواب مي بيند كه مرد با او آميزش كرده است . آيا بر او غسل واجب مي شود ؟

فرمود : « آري ، چنانچه رطوبتي هم ببيند » .

ام سلمه گفت : آيا زن ، چنين هم مي كند ؟

فرمود : « دستت درد نكند! پس همانندي با دايي ها ، جز از اين ، از كجا حاصل مي آيد

؟ هر يك از نطفه ها كه بر ديگري چيرگي يابد ، همانندي را از آن خود مي كند ؛ و اگر

هم هردو دربر هم آيند ، شباهت از هردوي آنها باشد .

1112. پيامبرخدا (ص): آب مرد ، غليظ و سفيد است و آب زن ، رقيق و زرد است . برتري

يا پيشي جويي از هر كدام از آنها باشد ، شباهت نيز از همان مي خيزد .

1113. پيامبرخدا (ص): براي نطفه هاي خود ، نيكوترين [ زن ها ] را برگزينيد ؛ چرا كه

زنان، همانندهاي برادران و خواهران خويش را مي زايند .

1114. قصص الانبياء ـ به نقل از شهر بن حوشب ـ : هنگامي كه پيامبرخدا به مدينه

درآمد ، شماري از يهوديان نزد او آمدند و گفتند : ما درباره چهار چيز از تو مي

پرسيم . اگر درباره آنها به ما آگاهي دادي ، تو را باور داريم و به تو ايمان آوريم

… گفتند : درباره همانندي ، كه چگونه كودك با مادر شباهت مي يابد ، در حالي كه نطفه

از مرد است ؟

فرمود : « شما را به خداوند سوگند مي دهم ، آيا [ نه اين است كه ] خود مي دانيد

نطفه مرد ، سفيد و غليظ ، و نطفه زن ، سرخ و رقيق است . هر يكي از آنها كه بر ديگري

چيرگي يابد ، شباهت را از آن خود مي سازد ؟ » .

گفتند : البته كه چرا .

1115. امام باقر (ع): مردي از انصار ، نزد پيامبرخدا آمد و گفت : اين ، دختر عمو و

زن من است و از او جز نيكي سراغ ندارم . اما او برايم فرزندي آورده است بسيار سياه

، با سوراخ هاي بيني گشاد ، موهاي مجعد پرگره و بيني پهن و به صورت چسبيده ، به

گونه اي كه همانند آن ، نه در دايي هاي خود سراغ دارم ، نه در نياكان خويش .

پيامبر(ص) از همسر وي پرسيد : « تو چه مي گويي ؟ » .

گفت : سوگند به آن كه تو را به حق ، به پيامبري برگزيده است ، ازآن روز كه مرا در

اختيار گرفته ، هيچ كس را درنظرخود ، بر جايگاه او قرار نداده ام ( اشاره به اين كه

به او خيانت نكرده است ) .

پيامبرخدا ، مدتي سر فرو افكند و سپس ، لختي نگاه خويش را به سوي آسمان برداشت و آن

گاه ، بدان مرد رو كرد و فرمود : « اي مرد! هيچ كس نيست كه ميان او و آدم ، نود و

نه رگ ـ كه همه به نسب او بازمي گردند ـ نباشند . آن گاه كه نطفه در رحم جاي مي

گيرد ، هر يك از آن رگ ها به جنب و جوش در مي آيد و از خداوند مي خواهد كه شباهت را

به آن دهد . اين كودك ، ازآن رگ هايي برخاسته است كه اجداد تو و اجداد اجدادت ،

آنها را درك نكرده اند . فرزند خويش را براي خود بردار » .

پس ازآن گفت : اي پيامبرخدا! گره از كار من گشودي .

1116. امام عسكري (ع)ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ : چون پيامبرخدا به مدينه

درآمد ، عبدالله بن صوريا را نزد او آوردند . گفت : اي محمد! مرا بياگاهان كه فرزند

، از مرد خيزد يا از زن » .

پيامبر(ص) فرمود : « اما استخوان ها ، پي و رگ ها از مرد است و گوشت ، خون و مو از

زن » .

گفت : راست گفتي ، اي محمد! سپس افزود : چرا گاه فرزند با عموهايش همانند مي شود و

هيچ شباهتي به دايي ها در او نيست ؟ يا گاه با دايي ها همانند مي شود و هيچ شباهتي

به عموها در او نيست ؟

پيامبرخدا فرمود : « هر يك از دو طرف ( پدر و مادر) كه آبش برآب ديگر چيرگي يابد ،

همانندي ازآن

وي است .

گفت : راست گفتي ، اي محمد؛ اما دراين باره مرا بياگاهان كه چه كسي فرزنددار مي شود

و چه كسي فرزند دار نمي شود .

فرمود :« اگر نطفه ، تيره رنگ و سرخ رنگ شود ، از شخص فرزندي نزايد و اگر ناب باشد

، شخص ، فرزند دار مي شود » .

1117. امام علي (ع)ـ هنگامي كه ازايشان درباره همانندي فرزند به عموها و دايي هايش

پرسيده شده بود ـ : اما همانندي فرزند با عموها و دايي هايش ؛ اگر نطفه مرد بر نطفه

زن به سوي زهدان پيشي جويد، شباهت فرزند به عموهايش پديد آيد و ازنطفه مرد ،

استخوان و پي شكل مي گيرد . اما اگر نطفه زن بر نطفه مرد ، پيشي گيرد ، شباهت فرزند

به دايي ها پديد مي آيد و از نطفه زن ، مو ، پوست و گوشت ، شكل مي گيرد ؛ چرا كه

اين نطفه ، زرد و رقيق است .

1118. مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابن عباس ـ : يهوديان ، رو به پيامبرخدا كردند و

گفتند : ما را آگاه كن كه چگونه فرزند ، دختر و چگونه پسر مي شود؟

فرمود : « دو آب با يكديگر التقا مي يابند . پس اگر آب مرد برآب زن برتري يابد ،

نرينه زايد و اگرآب زن برآب مرد برتري يابد ، مادينه زايد .

1119. امام صادق (ع): مردي ، زن خويش را نزد عمرآورد و گفت : اين زن من ، سياه است

و من نيز سياه هستم ؛ اما اينك او كودكي سفيد ، زاده است!

عمر، از كساني كه آن جا حضور داشتند ، پرسيد : چه نظري داريد ؟

گفتند : راي ما اين است كه زن را سنگساركني ؛ چرا كه او خود ، سياه است و همسرش نيز

سياه است ، اما كودكش سفيد!

درحالي كه آن زن را آماده كرده بودند كه براي سنگسار ببرند ، اميرمومنان بدان جا

آمد و پرسيد :« شما دو تن را چه شده است ؟ »

آنها با او [ از آنچه رخ داده بود ] سخن گفتند .

امام (ع) از مرد سياه پرسيد : « آيا زن خود را متهم مي كني ؟» .

گفت : نه .

پرسيد : « آيا درحالي كه او حيض بوده با او همبستري كرده اي ؟» .

گفت : شبي از شب ها او به من اظهار داشته بود كه حيض است ، اما من گمان كرده بودم

كه از سرما بيم دارد و از همين رو ، با او آميزش كردم .

امام (ع) از زن پرسيد : « آيا در حالي كه حيض بوده اي به سراغت آمده است ؟» .

گفت : آري ، از خود او بپرس كه چگونه براو سخت گرفتم وتن نمي دادم .

امام (ع) فرمود : « برويد ، كه او فرزند شماست و تنها مسئله ، اين است كه خون

برنطفه چيرگي يافته و سفيد شده است ، درحالي كه اگر امكان تحرك يافته بود ، سياه مي

شد » .

آن كودك ، بعد ها كه به نوجواني رسيد ، سياه شد .

1120. امام رضا (ع): پادشاه [ وقت ] به دانيال (ع) گفت : دوست دارم فرزندي همانند

تو داشته باشم .

پرسيد : « من دردل تو چه جايگاهي دارم ؟ » .

گفت : برترين و والاترين جايگاه .

دانيال گفت : « پس آن گاه كه آميزش كردي ، همه انديشه خويش را متوجه من بدار» .

پادشاه، اين كار را كرد و در پي آن داراي فرزندي شد كه همانندترين كسان به دانيال

بود .

ر . ك : ج 1 ، ص 619 ( آنچه پيش از آميزش بايسته است / آرامش )

14/6

مدت بارداري

قرآن

« دوران بارداري و ازشيرگرفتن او ( نوزاد ) ، سي ماه است »

 




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

فصل چهاردهم

جنين

14/1

تحول جنين

قرآن

« ما انسان را از گل خالص بيافريديم . سپس او را نطفه اي ساختيم در جايگاهي استوار.

آن گاه ، نطفه را به صورت خون بسته گردانديم . سپس ، خون بسته را پاره مضغه ( چيزي

شبيه گوشت جويده شده) كرديم . سپس ، مضغه را بصورت استخوان هايي درآورديم و آن گاه

، استخوان ها را با گوشت پوشانديم و سرانجام ، آن را آفرينش تازه اي داديم . پس

فرخنده آمد خدا كه بهترين آفريننده است »

« هان ، اي آدميان! اگر درباره رستاخيز درترديد هستيد ، بدانيد كه ما شما را از

خاكي ، آن گاه از نطفه اي ، سپس از لخته اي ، و سرانجام از پاره گوشتي تمام آفريده

و ناتمام آفريده است ، خلق كرديم تا برايتان روشن گردانيم . آنچه خواهيم تا زماني

معين در رحم ها قرار دهيم و سپس ، شما را درسيماي كودكي بيرون آوريم تا به رشدتان

برسيد »

« اوست آن كه شما را از خاك ، سپس از نطفه و سپس ا زلخته اي بيافريد و سپس ، شما را

در سيماي كودكي بيرون آورد تا سپس به رشد آن برسيد و ازآن پس ، پير شويد . از شما ،

كساني هستند كه پيش از آن سن مي ميرند و تا آن كه به مهلت معيني برسيد . باشد كه

شما بينديشيد »

« خداوند ، شما را از خاك و سپس از نطفه آفريد و آن گاه ، شما را جفت گردانيد . هيچ

مادينه اي بارنگيرد و هيچ دراز عمري ، زندگي اي طولاني نمي كند و هيچ از عمركس

كاسته نشود ، مگرآن كه درديواني ثبت باشد . اين كار ، براي خداوند ، آسان است »

« بي گمان ، ما انسان را از نطفه اي آميخته بيافريديم تا او را بيازماييم . پس او

را شنوايي بينا قرار

داديم»

حديث

1100. الكافي ـ به نقل از حسين بن خالد ـ : به امام كاظم (ع) گفتم : از پيامبر(ص)

برايمان روايت شده كه فرموده است : « هر كس شراب بخورد ، تا چهل روز ، نماز وي

برايش حساب نمي شود » .

امام (ع) فرمود : « درست گفته اند » .

گفتم : چگونه تنها چهل روز براي وي نمازي حساب نمي شود ، نه كمتر ازآن و نه بيشتر؟

فرمود : « خداوند عزوجل ، خلقت انسان را تقديركرد . [ در اين تقدير] چهل روز او را

در حالت نطفه بداشت . سپس ، او را از اين حالت ، نقل داد و چهل روز علقه گردانيد .

سپس ديگر بار او را به حالي ديگر نقل داد و چهل روز مضغه بداشت .

از اين رو ، اگر انسان شراب بخورد ، اين شراب ، چهل روز ، يعني به اندازه روزهاي

نقل خلقت وي [ از مرحله اي به مرحله ديگر] در نرمه استخوان هاي وي مي ماند » .

امام (ع) سپس فرمود : « و همه آنچه مي خورد نيز چنين است : خوراك و نوشاب او به مدت

چهل روز در نرمه استخوان هايش مي ماند » .

1101. امام صادق (ع)ـ درتوصيف خلقت انسان ـ : آغاز آن ، شكل دادن به جنين در رحم

است ؛ جايي كه نه چشمي آن را مي بيند و نه دستي بدان مي رسد . آن گاه ، خداوند آن

را تدبير مي كند تا به صورت انساني بيرون آيد ، كامل و برخوردار از همه آنچه برپايي

و درستي وي ، بدانها وابسته است ؛ يعني اندام هاي دروني و اندام هاي بيروني و

كارگر، تا همه آنچه درتركيب اعضاي وي ، يعني تركيب استخوان ، گوشت ، پيه ، مغز ، پي

، رگ و غضروف ها وجود دارد .

1102. پيامبرخدا (ص)ـ در پاسخ به پرسشي درباره نوشيدني كودك در شكم مادرخويش ـ :

اما نوشيدني كودك در شكم مادر؛ او چهل شب ، نطفه است ، چهل شب به صورت يك لخته ،

چهل شب به صورت يك آميخته ، چهل شب آميخته اي رنگ به خود گرفته ، سپس چهل شب يك

پاره گوشت است ، چهل شب استخواني رو به استحكام ، و آن گاه ، جنين . دراين هنگام

است كه بانگي مي كند و روح در او دميده مي شود . پس اگر خداوند ـ جل اسمه ـ بخواهد

او را بصورت آفريده اي كامل بيرون آورد [ بيرون آورد ] و اگر نيز بخواهد ، او را تا

نه ماه در رحم همچنان بدارد ؛ چرا كه فرمان او روا وسخن او راست است . [ در همه اين

مهلت ] ، رگ هاي رحم به كودك آب مي رسانند و از همان جاست كه كودك، پديد مي آيد .

1103. امام صادق (ع)ـ خطاب به مفضل بن عمر ـ : اي مفضل! با ياد كردن از خلقت انسان

، آغازمي كنيم

ازآن پند گير. آغاز آن ، تدبير جنين در رحم است ، در حالي كه در سه پرده از ظلمت

قرار دارد : ظلمت شكم ، ظلمت زهدان و ظلمت يوگان . آن جا كه جنين ، نه چاره اي براي

جستن خوراك دارد ، نه راهي براي دوركردن آزار ، نه فراهم ساختن منفعت ، و نه از خود

راندن زيان . در اين هنگام ، آنچه او را تغذيه كند ، از خون حيض به سويش جريان مي

يابد ، چنان كه آب گياه را تغذيه كند ، همين ، پيوسته غذاي اوست تا آن گاه كه خون

خلقت وي ، كامل شود ، بدنش استحكام يابد ، پوستش ياراي تماس با هوا ، و چشمش توان

رويارويي با نور بيابد . درد زايش مادر، او را برانگيزد و به سختي بيازارد و بفشرد

تا كودك، زاده شود .

پس از زاده شدن كودك ، آن خوني كه او را از خون مادرش تغذيه مي رساند ، به پستان

هاي مادر مي رود و مزه و رنگ آن به نوعي ديگر از خوراكي كه بيش از خون با كودك

سازگاري دارد ، بدل مي شود تا به گاه نياز ، او را همراهي كند . چنين است كه چون

كودك زاده شود و لب هاي خود را در جستجوي شير بگشايد و از اين سو بدان سو بچرخاند ،

پستان هاي مادر را به سان دو مشك كوچك كه براي برآوردن نياز او آويخته شده اند ، مي

يابد و ازآن پس ، تا هنگامي كه بدنش مرطوب ، اندامهاي دروني اش نازك و اعضاي بدنش

نرم است ، از اين شير تغذيه مي كند .

اما آن زمان كه اين كودك به تحرك آيد و به غذايي درشت تر نيازمند افتد تا بدان

استحكام يابد و تنش نيرومند گردد ، دندان اي آسيا و دندان هاي كناري سر برآورند تا

به كمك آنها ، غذا را بجود و بدين سان ، غذا براي او نرم و آسان و گوارا گردد .

انسان ، پيوسته در اين وضعيت است تا هنگامي كه به بلوغ برسد . پس چون به بلوغ رسيد

، اگرنرينه باشد ، موي در چهره او رخ نمايد و اين ، نشانه مردي وي باشد ـ و كم اند

مرداني كه ازمرز خردسالي فراتر برده شده باشند و همانند زنان باشند ـ و اگر هم

مادينه باشد ، چهره اش پيراسته از مو بماند تا همچنان از خوش نمايي و شادابي ، كه

مردان را به آنچه استمرار و ماندگاري نسل درآن است ، برانگيزد .

اي مفضل! درآنچه انسان دراين وضعيت هاي متفاوت ، بدان تدبير مي شود ، بنگر. آيا به

گمان تو اين همه به اهمال و ولنگاري صورت پذيرفته است ؟

به گمان تو ، اگر در هنگامي كه در رحم بود ، آن خون به سوي وي جريان نمي يافت ، آيا

نمي چروكيد و آن سان كه گياهي به گاه بي آبي مي خشكد، نمي خشكيد ؟

يا آن هنگامي كه استحكام يافته بود ، اگر درد زايش او را نمي فشرد و نمي آزرد ، آيا

همچنان به سان دفن شده اي در خاك ، در رحم نمي ماند ؟

يا اگر پيدايش شير با ولادت او همخوان نبود ، آيا او از گرسنگي نمي مرد يا ناگزير

نبود از غذايي تغذيه كند كه با وي ، سازگاري ندارد و بدنش با آن استواري نمي يابد ؟

 

اگرهم در وقت مناسب خود ، دندان ها بر او نمي روييد ، آيا جويدن و گوارش غذا براي

وي ناشدني نبود؟ يا ناگزير نمي بايست او را بر همان شيرخوارگي نگه مي داشت تا در

نتيجه ، بدنش استحكام نيابد و به هيچ كاري نيايد و افزون برآن ، مادرش را به خود

مشغول بدارد تا از تربيت ديگرفرزندان بازماند ؟

[ سرانجام،] اگر در هنگام خود ، مو بر چهره او نمي روييد ، آيا همچنان بر ريخت

كودكان نمي ماند تا هيچ شكوه و جلالي در وي نبيني ؟

ر. ك : ج 1 ، ص 671 ( مدت بارداري ) .

14/2

غذاي جنين

1104. پيامبرخدا (ص): او شما را از هفت چيز آفريد : يعني از استخوان ، پي ، رگها ،

گوشت ، پوست ، مو، و روح ؛ و شما را از هفت چيز، روزي داد : يعني نخست درشكم مادران

، از خون حيض ، سپس شير ، سپس آب ، سپس روييدني هايي كه از زمين برويند ، سپس ميوه

هاي درختان ، پس ازآن گوشت گوسفندان ، و سپس عسل زنبوران عسل ، پس بر هفت عضو در

پيشگاه خداوند ، سجده كنيد .

1105. امام علي (ع)ـ درپاسخ به پرسش سلمان درباره روزي كودك در شكم مادرـ : خداوند

ـ تبارك و تعالي ـ خون حيض را براي وي در بدن زن ، باز بداشت و روزي او را در شكم

مادر ازآن قرارداد .

1106. مناقب آل ابي طالب ـ به نقل از محمد صيرفي و عبدالرحمان بن سالم ـ : ابن

شبرمه و ابو حنيفه به حضور امام صادق (ع) رسيدند . امام (ع) از ابوحنيفه پرسيد : «

چرا زن پس از باردار شدن ، حيض نمي شود ؟ » .

گفت : نمي دانم .

فرمود : « خداوند ، خون را [ دربدن] بازداشته و آن را غذاي كودك قرار داده است » .

14/3

غذاهايي كه براي جنين ، سودمند است

1107. پيامبرخدا (ص): به زنان باردار خود ، كندر بخورانيد ؛‌ زيرا اگر كودك درشكم

مادر با كندر تغذيه شود ، قلبش استحكام و عقلش فزوني مي يابد . پس اگر مردينه باشد

، دلير باشد و اگر ماده زاده شود ، سترگ سرين گردد و بدين سبب ، نزد همسر خويش ،

برخوردارباشد .

ر . ك : ج1 ، ص 565 ( آنچه استخوان ها را استحكام مي بخشد / ح 964).

ج 2 ، ص 251 ( خواص خرما براي زن باردار و تازه زا )

ج 2 ، ص 351 ( خواص به براي زنان باردار ) .

ج 2 ، ص 455 ( فايده هاي كندر براي زنان باردار ) .

14/4

نوع جنين

قرآن

« فرمانروايي آسمان ها و زمين ، از آن خداست . هر چه بخواهد ، مي آفريند و به هركه

بخواهد ، دختراني مي بخشد و به هركه بخواهد ، پسراني عطا مي كند ، يا پسر و دختر ،

هر دو را جفت يكديگر قرار مي دهد و هركس را هم كه بخواهد ، عقيم مي سازد . او

دانايي تواناست » .

حديث

1108. پيامبرخدا (ص): آب مرد ، سفيد و آب زن ، زرد است . چون در بر هم آيند و مني

مرد بر مني زن ، چيرگي يابد . به اذن خداوند ، نرينه آورند و چون مني زن بر مني مرد

برتري يابد ، به اذن خداوند ، مادينه آورند .

1109. امام صادق (ع): بر تو باد كاسني ؛ چرا كه آب (مني) را مي افزايد ، فرزند را

نكو مي سازد ، و گرم و نرم است و بيشتر ، فرزند ، پسر مي شود .

14/5

راز همانندي

1110. مسند ابن حنبل ـ به نقل از ام سلمه ـ : ام سليم گفت : اي پيامبرخدا! گاه زن

درخواب مي بيند كه مرد با او آميزش كرده است . آيا بر او غسل واجب مي شود ؟

فرمود : « آري ، چنانچه رطوبتي هم ببيند » .

ام سلمه گفت : آيا زن ، چنين هم مي كند ؟

فرمود : « دستت درد نكند! پس همانندي با دايي ها ، جز از اين ، از كجا حاصل مي آيد

؟ هر يك از نطفه ها كه بر ديگري چيرگي يابد ، همانندي را از آن خود مي كند ؛ و اگر

هم هردو دربر هم آيند ، شباهت از هردوي آنها باشد .

1112. پيامبرخدا (ص): آب مرد ، غليظ و سفيد است و آب زن ، رقيق و زرد است . برتري

يا پيشي جويي از هر كدام از آنها باشد ، شباهت نيز از همان مي خيزد .

1113. پيامبرخدا (ص): براي نطفه هاي خود ، نيكوترين [ زن ها ] را برگزينيد ؛ چرا كه

زنان، همانندهاي برادران و خواهران خويش را مي زايند .

1114. قصص الانبياء ـ به نقل از شهر بن حوشب ـ : هنگامي كه پيامبرخدا به مدينه

درآمد ، شماري از يهوديان نزد او آمدند و گفتند : ما درباره چهار چيز از تو مي

پرسيم . اگر درباره آنها به ما آگاهي دادي ، تو را باور داريم و به تو ايمان آوريم

… گفتند : درباره همانندي ، كه چگونه كودك با مادر شباهت مي يابد ، در حالي كه نطفه

از مرد است ؟

فرمود : « شما را به خداوند سوگند مي دهم ، آيا [ نه اين است كه ] خود مي دانيد

نطفه مرد ، سفيد و غليظ ، و نطفه زن ، سرخ و رقيق است . هر يكي از آنها كه بر ديگري

چيرگي يابد ، شباهت را از آن خود مي سازد ؟ » .

گفتند : البته كه چرا .

1115. امام باقر (ع): مردي از انصار ، نزد پيامبرخدا آمد و گفت : اين ، دختر عمو و

زن من است و از او جز نيكي سراغ ندارم . اما او برايم فرزندي آورده است بسيار سياه

، با سوراخ هاي بيني گشاد ، موهاي مجعد پرگره و بيني پهن و به صورت چسبيده ، به

گونه اي كه همانند آن ، نه در دايي هاي خود سراغ دارم ، نه در نياكان خويش .

پيامبر(ص) از همسر وي پرسيد : « تو چه مي گويي ؟ » .

گفت : سوگند به آن كه تو را به حق ، به پيامبري برگزيده است ، ازآن روز كه مرا در

اختيار گرفته ، هيچ كس را درنظرخود ، بر جايگاه او قرار نداده ام ( اشاره به اين كه

به او خيانت نكرده است ) .

پيامبرخدا ، مدتي سر فرو افكند و سپس ، لختي نگاه خويش را به سوي آسمان برداشت و آن

گاه ، بدان مرد رو كرد و فرمود : « اي مرد! هيچ كس نيست كه ميان او و آدم ، نود و

نه رگ ـ كه همه به نسب او بازمي گردند ـ نباشند . آن گاه كه نطفه در رحم جاي مي

گيرد ، هر يك از آن رگ ها به جنب و جوش در مي آيد و از خداوند مي خواهد كه شباهت را

به آن دهد . اين كودك ، ازآن رگ هايي برخاسته است كه اجداد تو و اجداد اجدادت ،

آنها را درك نكرده اند . فرزند خويش را براي خود بردار » .

پس ازآن گفت : اي پيامبرخدا! گره از كار من گشودي .

1116. امام عسكري (ع)ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ : چون پيامبرخدا به مدينه

درآمد ، عبدالله بن صوريا را نزد او آوردند . گفت : اي محمد! مرا بياگاهان كه فرزند

، از مرد خيزد يا از زن » .

پيامبر(ص) فرمود : « اما استخوان ها ، پي و رگ ها از مرد است و گوشت ، خون و مو از

زن » .

گفت : راست گفتي ، اي محمد! سپس افزود : چرا گاه فرزند با عموهايش همانند مي شود و

هيچ شباهتي به دايي ها در او نيست ؟ يا گاه با دايي ها همانند مي شود و هيچ شباهتي

به عموها در او نيست ؟

پيامبرخدا فرمود : « هر يك از دو طرف ( پدر و مادر) كه آبش برآب ديگر چيرگي يابد ،

همانندي ازآن

وي است .

گفت : راست گفتي ، اي محمد؛ اما دراين باره مرا بياگاهان كه چه كسي فرزنددار مي شود

و چه كسي فرزند دار نمي شود .

فرمود :« اگر نطفه ، تيره رنگ و سرخ رنگ شود ، از شخص فرزندي نزايد و اگر ناب باشد

، شخص ، فرزند دار مي شود » .

1117. امام علي (ع)ـ هنگامي كه ازايشان درباره همانندي فرزند به عموها و دايي هايش

پرسيده شده بود ـ : اما همانندي فرزند با عموها و دايي هايش ؛ اگر نطفه مرد بر نطفه

زن به سوي زهدان پيشي جويد، شباهت فرزند به عموهايش پديد آيد و ازنطفه مرد ،

استخوان و پي شكل مي گيرد . اما اگر نطفه زن بر نطفه مرد ، پيشي گيرد ، شباهت فرزند

به دايي ها پديد مي آيد و از نطفه زن ، مو ، پوست و گوشت ، شكل مي گيرد ؛ چرا كه

اين نطفه ، زرد و رقيق است .

1118. مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابن عباس ـ : يهوديان ، رو به پيامبرخدا كردند و

گفتند : ما را آگاه كن كه چگونه فرزند ، دختر و چگونه پسر مي شود؟

فرمود : « دو آب با يكديگر التقا مي يابند . پس اگر آب مرد برآب زن برتري يابد ،

نرينه زايد و اگرآب زن برآب مرد برتري يابد ، مادينه زايد .

1119. امام صادق (ع): مردي ، زن خويش را نزد عمرآورد و گفت : اين زن من ، سياه است

و من نيز سياه هستم ؛ اما اينك او كودكي سفيد ، زاده است!

عمر، از كساني كه آن جا حضور داشتند ، پرسيد : چه نظري داريد ؟

گفتند : راي ما اين است كه زن را سنگساركني ؛ چرا كه او خود ، سياه است و همسرش نيز

سياه است ، اما كودكش سفيد!

درحالي كه آن زن را آماده كرده بودند كه براي سنگسار ببرند ، اميرمومنان بدان جا

آمد و پرسيد :« شما دو تن را چه شده است ؟ »

آنها با او [ از آنچه رخ داده بود ] سخن گفتند .

امام (ع) از مرد سياه پرسيد : « آيا زن خود را متهم مي كني ؟» .

گفت : نه .

پرسيد : « آيا درحالي كه او حيض بوده با او همبستري كرده اي ؟» .

گفت : شبي از شب ها او به من اظهار داشته بود كه حيض است ، اما من گمان كرده بودم

كه از سرما بيم دارد و از همين رو ، با او آميزش كردم .

امام (ع) از زن پرسيد : « آيا در حالي كه حيض بوده اي به سراغت آمده است ؟» .

گفت : آري ، از خود او بپرس كه چگونه براو سخت گرفتم وتن نمي دادم .

امام (ع) فرمود : « برويد ، كه او فرزند شماست و تنها مسئله ، اين است كه خون

برنطفه چيرگي يافته و سفيد شده است ، درحالي كه اگر امكان تحرك يافته بود ، سياه مي

شد » .

آن كودك ، بعد ها كه به نوجواني رسيد ، سياه شد .

1120. امام رضا (ع): پادشاه [ وقت ] به دانيال (ع) گفت : دوست دارم فرزندي همانند

تو داشته باشم .

پرسيد : « من دردل تو چه جايگاهي دارم ؟ » .

گفت : برترين و والاترين جايگاه .

دانيال گفت : « پس آن گاه كه آميزش كردي ، همه انديشه خويش را متوجه من بدار» .

پادشاه، اين كار را كرد و در پي آن داراي فرزندي شد كه همانندترين كسان به دانيال

بود .

ر . ك : ج 1 ، ص 619 ( آنچه پيش از آميزش بايسته است / آرامش )

14/6

مدت بارداري

قرآن

« دوران بارداري و ازشيرگرفتن او ( نوزاد ) ، سي ماه است »

 




تاریخ: چهار شنبه 14 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

1122. مناقب آل ابي طالب : هيثم در سپاهي [ بيرون از وطن ] بود . چون [ بازگشت] ،

شش ماه پس از بازگشت وي ، همسرش فرزندي آورد . او اين فرزند را از زن نپذيرفت . او

را نزد عمرآورد و مسئله را براي وي بازگو كرد . وي نيز فرمان سنگسار زن را داد .

اما پيش ازآن كه زن سنگسار شود ، علي (ع) خود را بدان زن رساند . سپس به عمر گفت :

لختي درنگ كن! آن زن راست گفته است . خداوند متعال مي گويد : « دوران بارداري و از

شير گرفتن او ( نوزاد ) سي ماه است » و مي فرمايد : « مادران ، كودكان خود را دو

سال تمام ، شيردهند » . پس ، بارداري و شيردهي ، سي ماه است » .

عمردراين هنگام گفت : اگر علي نبود ، عمر تباه شده بود ؛ و آن زن را آزاد كرد و

فرزند را هم به پدر، ملحق ساخت .

توضيح :

كمترين زمان بارداري ، چهل روز است ، و اين ، زمان انعقاد نطفه است و كمترين زمان

لازم براي زنده زاده شدن كودك نيز شش ماه است ؛ چه اين كه نطفه ، چهل روز در زهدان

مي ماند ، سپس چهل روز به لخته اي بدل مي شود ، سپس چهل روز پاره گوشتي مي شود ، آن

گاه در چهل روز، صورتي به خويش مي گيرد و در بيست روز هم روح درآن دميده مي شود .

اين ، شش ماه است و بدين سان، جدا شدن فرزند [ از شيرمادر] در24 ماه صورت مي پذيرد

و دوران بارداري به او نيز شش ماه مي شود .

14/7

سقط كردن جنين

1123. كتاب من لا يحضره الفقيه ـ به نقل از اسحاق بن عمار ـ : به امام كاظم (ع)

گفتم : گاه زن از بارداري مي ترسد و از همين رو ، دارويي مي خورد و آنچه را درشكم

دارد ، مي افكند .

فرمود : « اين كار را نكند » .

گفتم : آن ، تنها يك نطفه است!

فرمود : « ‌نخستين چيزي هم كه آفريده مي شود ، همان نطفه است » .

1124. الكافي ـ به نقل از محمد بن مسلم ـ : از امام باقر(ع)، در اين باره پرسيدم كه

اگر مرد ، زن را كتك بزند و در نتيجه ، زن ، نطفه را بيندازد ؟

فرمود : « براو بيست دينار [ديه] است » .

گفتم : [اگر] او را كتك بزند و در نتيجه ، وي علقه را بيندازد ؟

فرمود : « بر او چهل دينار است » .

گفتم : [اگر] او را كتك بزند و وي نيز در نتيجه ، مضغه را بيندازد ؟

فرمود : « براو شصت دينار است » .

گفتم : [اگر] او را كتك بزند و وي درنتيجه ، جنين را كه داراي استخوان شده است ،

بيندازد ؟

فرمود : « براو ديه كامل لازم است و اميرمومنان نيز به همين ، حكم فرمود » .

گفتم : ويژگي ساختار نطفه كه بدان از ديگر چيزها باز شناخته مي شود ، چيست ؟

فرمود : « نطفه سفيد است ، به سان خلط غليظ سينه . پس زماني در رحم مي ماند تا اين

زمان به چهل روز برسد . سپس به علقه تبديل مي شود » .

گفتم : ويژگي ساختارعلقه كه بدان بازشناخته مي شود ، چيست ؟

فرمود : « لخته ، خوني است همانند آن خون كه در بادكش ابزار حجامت ، لخته شود ، پس

از بدل شدن از حالت نطفه ، چهل روز در همين حالت مي ماند و سپس به مضغه تبديل مي

گردد » .

گفتم : ويژگي مضغه كه بدان بازشناخته مي شود ، چيست ؟

فرمود : « پاره گوشتي است سرخ رنگ ، داراي رگ هايي سبز و درهم تنيده شده ، و سپس به

استخوان بدل مي گردد » .

گفتم : ويژگي ساختار او ، هنگامي كه به استخوان بدل مي شود ، چيست ؟

فرمود : « چون استخوان گردد ، گوش و چشم برايش شكافته مي شود و اندام هايش ترتيب مي

يابند اگر به چنين حالتي رسيده باشد ، درآن يك ديه كامل است » .

14/8

شستن نوزاد

1125. امام صادق (ع): شستن نوزاد ، لازم است .

14/9

گفتن اذان واقامه در گوش نوزاد

1126. امام صادق (ع)ـ درباره آنچه بايد پس از زاده شدن كودك برايش انجام داد ـ : به

ماما يا يكي ديگر از كساني كه نزديك كودك است ، بگوييد در گوش راست او « اقامه »

بگويد تا در نتيجه ، هيچ گاه به ديوانگي و جن زدگي گرفتار نيايد .

1127. الكافي ـ به نقل از ابو يحيي رازي ـ : امام صادق (ع) فرمود : « چون كودكانتان

زاده شود، با او چه

مي كنيد ؟»

گفتم : نمي دانم چه كنيم .

فرمود : « به اندازه يك عدس ، گاو شير بردار وآن را درآب حل ، كن . سپس ، از آن ،

دو قطره در سوراخ راست بيني و يك قطره در سوراخ چپ بيني وي بچكان و درگوش راست او

اذان و درگوش چپ او اقامه بگوي .

اين كار، پيش ازآن كه ناف نوزاد را ببرند ، برايش انجام شود ؛ چرا كه در اين صورت ،

هرگز پريشاني نبيند و به ام صبيان مبتلا نشود .

14/10

گشودن كام نوزاد

1128. امام علي (ع): كام كودكان خيش را به خرما بگشاييد . پيامبر(ص)، با حسن (ع)و

حسين (ع) چنين كرد .

1129. الكافي ـ به نقل از امام باقر(ع)ـ : « با آب فرات ، كام نوزاد گشوده گردد و

درگوشش اقامه گفته شود » .

در روايت ديگري نيز چنين آمده است : « فرزندانتان را با آب فرات و با تربت حسين (ع)

، كام بگشاييد؛ و اگر دراختيار نباشد ، با باران آسمان » .

14/11

تراشيدن سر نوزاد

1130. امام صادق (ع)ـ در پاسخ به پرسشي درباره دليل تراشيدن سر نوزاد ـ : براي پاك

كردن او از موهايي كه در زهدان بر وي روييده است .

14/12

عقيقه كردن براي نوزاد

1131. امام صادق (ع): چون كودك زاده شود ، براي وي عقيقه كنند ، سر او را بتراشند و

هم وزن موي او، نقره صدقه دهند و [ از عقيقه هم ] پاچه و ران را به ماما بدهند و

شماري از مسلمانان را دعوت كنند . پس ، آنان بخورند و براي نوزاد ، دعا كنند . روز

هفتم نيز بر كودك ، نام نهاده شود .

14/13

غذاي تازه زا

1132. پيامبرخدا (ص): نزد من براي زن تازه زا ، درماني همانند خرما و براي بيمار ،

درماني همانند عسل وجود ندارد .

1133. امام علي (ع) : پيامبرخدا فرموده است : « بايد نخستين چيزي كه زن تازه زا مي

خورد ، خرما باشد ؛ چرا كه خداوند به مريم فرمود : « تنه درخت را به سوي خود ، تكان

ده . خرماي تازه اي برتو فرو ريزد » .

گفته شد : اي پيامبرخدا! اگر وقت خرما نباشد ، چه طور؟

فرمود : « هفت خرما از خرماي مدينه ؛ و اگر اين نباشد ، هفت خرما از خرماي شهر

خودتان ؛ زيرا خداوند عزوجل مي گويد : به عزت و جلال و عظمت و جايگاه والايي كه

دارم ، سوگند ، جز اين نيست كه اگر زن تازه زا در همان روز كه فرزند آورده است ،

خرما بخورد و آن فرزند ، پسر باشد ، پسري بردبارمي شود و اگر نيز دختر باشد ، دختري

بردبار مي شود » .

ر . ك : ج 2، ص 253 ( خواص خرما براي زن باردار و تازه زا ) .

14/14

تاكيد بر شير مادر

1134. امام علي (ع): هيچ شيري براي تغذيه كودك ، پر بركت تر از شير مادر نيست .

14/15

انتخاب شيرده مناسب

1135. امام علي (ع): بنگريد كه چه كسي فرزندانتان را شير مي دهد ؛ چرا كه كودك ، به

همين شير، رشد مي كند .

14/16

كسي كه شايسته انتخاب براي شيردهي است

1136. امام باقر(ع): براي فرزند خود ، از زنان زيبا ، شيردهي بخواه و از زشتان

بپرهيز ؛ چرا كه شير، گاه سرايت مي كند .

1137. امام باقر(ع) : برشما باد دايه هاي زيبا و پاكيزه ؛ چرا كه شير ، سرايت مي

كند .

14/17

كساني كه نبايد آنان را به دايگي گرفت

1138. پيامبرخدا (ص) : زن كودن و نيز زني را كه چشمش ضعيف است و آب ريزش دارد ، به

دايگي مگيريد ؛ چرا كه شير، سرايت مي كند .

1139. امام باقر(ع): پيامبرخدا فرمود : « زن كودن را به شيردهي مگيريد ؛ چرا كه

شير، سرايت مي كند و كودك به همان شير، همانند مي شود » ، يعني در بي خردي و كودني

به دايه شباهت مي يابد .

1140. امام صادق (ع): اميرمومنان ـ درود خداوند بر او باد ـ مي فرمود : « زن كودن

را به شيردهي مگيريد ؛ چرا كه شيربرسرشت ها چيرگي مي يابد » .

پيامبرخدا نيز فرموده است : « زن كودن را به شيردهي مگيريد ؛ چرا كه كودك به همين

شير، رشد مي كند » .

1141. الكافي ـ به نقل از عبيد الله حلبي ـ : به امام صادق (ع) گفتم : « زني از زنا

، فرزند آورده است . آيا او را دايه بگيرم ؟

فرمود : « نه او را دايه بگير و نه دخترش را » .

1142. پيامبرخدا (ص) : همسر دادن و همسرگرفتن ، از سنت من است . فرزند بجوييد ؛ چرا

كه من ، فردا به شما بر ديگرامت ها فراواني مي جويم . درباره فرزندانتان ، از شير

زنان بدكاره و ديوانه ، اجتناب كنيد ؛ چرا كه شير سرايت مي كند .

14/18

آداب شيردهي

1143. الكافي ـ به نقل از ام اسحاق دختر سليمان ـ : درحالي كه يكي ازدو فرزندم (

محمد يا اسحاق ) را شيرمي دادم ، امام صادق (ع) به من نگريست . سپس فرمود : « اي

مادراسحاق! او را از يك پستان شيرمده . از هر دوپستان شيربده تا يكي خوراك و ديگر

نوشاب باشد » .

14/19

زمان شيردهي

قرآن

« و مادران ، فرزندان خود را دو سال تمام ، شيردهند . [ اين ] براي كسي كه بخواهد

شيردادن را كامل كند . و برآن كس كه فرزند براي او متولد شده (پدر)، لازم است خوراك

و پوشاك مادر را بپردازد [ ، حتي اگر طلاق گرفته باشد ]. هيچ كس جز به اندازه توانش

تكليف نمي شود ؛ نه مادربه [ خاطراختلاف با پدر ] حق ضرر زدن به كودك را دارد ، و

نه پدر. و بر وارث او نيز لازم است اين كار را انجام دهد ( هزينه مادر را دردوران

شيرخوارگي تامين نمايد ). پس اگرآن دو با رضايت و رايزني يكديگرخواستند فرزند را از

شير بگيرند، برآنان گناهي نيست . و اگر هم خواستيد براي فرزندانتان دايه بگيريد ،

گناهي برشما نيست ، به شرط اين كه حق گذشته مادر را بطورشايسته بپردازيد . از

خداوند ، پروا كنيد و بدانيد كه خداوند ، به آنچه مي كنيد ، بيناست »

حديث

1144. امام صادق(ع): [ حداقل ] شيردهي ، 21 ماه است و آنچه ازآن كاسته شود ، ستمي

است برنوزاد .

1145. امام صادق(ع): زني كه باردارباشد و طلاق داده شود ، خرجي داده مي شود تا

هنگامي كه بارخويش بنهد . او به فرزند خويش و به اين سزامند تر است كه او را به

[مزدي همانند]آنچه زني ديگر مي پذيرد ، شيردهد . خداوند مي فرمايد : « نه مادري به

واسطه فرزندش زيان ببيند ، و نه پدري به واسطه فرزند خويش . بر وارث نيز همانند اين

است » .

امام (ع) افزود : « پيش ترچنين بود كه اگر زني از خاندان ما ، شوهرش مي خواست با او

آميزش كند ، دست خويش را به سوي شوهر بلند مي كرد و مي گفت : اجازه ات نمي دهم ؛

چرا كه مي ترسم بر روي فرزندي كه دارم ، ديگر بار باردار شوم ؛ و مرد نيز مي گفت :

با تو آميزش نمي كنم . مي ترسم باردارشوي و من ، فرزند خويش را بكشم . خداوند عزوجل

، از اين كه زن به شوهر خود زيان برساند و ازاين كه مرد به زن خويش زيان برساند ،

نهي فرمود .

اما اين كه فرموده است : « بر وارث نيز همانند اين است » ، دراين سخن ، ازاين نهي

كرده كه درشير دادن كودك ، به او يا به مادرش زيان رسانده شود . زن را اين حق نيست

كه به سبب شيردهي فرزند ، بيشتر از دو سال كامل ، مزد ستاند . و اگر زن و شوهر ،

هردو رضايت ، توافق كنند كه پيش از اين مدت ، كودك را از شير بگيرند ، نيكوست ـ و

«‌ فصال» دراين آيه به معناي ازشيرگشودن است .

1146. الكافي ـ به نقل از سعد بن سعد اشعري ـ : از امام رضا (ع) پرسيدم : كه آيا

كودك ، بيش از دوسال هم شير داده مي شود ؟

فرمود : « تنها دو سال » .

گفتم : اگر از دو سال افزون شود ، آيا بدان سبب ، بر پدر و مادراو گناهي است ؟

فرمود : « نه».

باتشکروقدردانی اززحمات تمام کسانی که در تدوين کتاب ارزشمند دانشنامه احاديث پزشکی

سهمی برعهده دارند

 




تاریخ: دو شنبه 12 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

1119. امام صادق (ع): مردي ، زن خويش را نزد عمرآورد و گفت : اين زن من ، سياه است

و من نيز سياه هستم ؛ اما اينك او كودكي سفيد ، زاده است!

عمر، از كساني كه آن جا حضور داشتند ، پرسيد : چه نظري داريد ؟

گفتند : راي ما اين است كه زن را سنگساركني ؛ چرا كه او خود ، سياه است و همسرش نيز

سياه است ، اما كودكش سفيد!

درحالي كه آن زن را آماده كرده بودند كه براي سنگسار ببرند ، اميرمومنان بدان جا

آمد و پرسيد :« شما دو تن را چه شده است ؟ »

آنها با او [ از آنچه رخ داده بود ] سخن گفتند .

امام (ع) از مرد سياه پرسيد : « آيا زن خود را متهم مي كني ؟» .

گفت : نه .

پرسيد : « آيا درحالي كه او حيض بوده با او همبستري كرده اي ؟» .

گفت : شبي از شب ها او به من اظهار داشته بود كه حيض است ، اما من گمان كرده بودم

كه از سرما بيم دارد و از همين رو ، با او آميزش كردم .

امام (ع) از زن پرسيد : « آيا در حالي كه حيض بوده اي به سراغت آمده است ؟» .

گفت : آري ، از خود او بپرس كه چگونه براو سخت گرفتم وتن نمي دادم .

امام (ع) فرمود : « برويد ، كه او فرزند شماست و تنها مسئله ، اين است كه خون

برنطفه چيرگي يافته و سفيد شده است ، درحالي كه اگر امكان تحرك يافته بود ، سياه مي

شد » .

آن كودك ، بعد ها كه به نوجواني رسيد ، سياه شد .

1120. امام رضا (ع): پادشاه [ وقت ] به دانيال (ع) گفت : دوست دارم فرزندي همانند

تو داشته باشم .

پرسيد : « من دردل تو چه جايگاهي دارم ؟ » .

گفت : برترين و والاترين جايگاه .

دانيال گفت : « پس آن گاه كه آميزش كردي ، همه انديشه خويش را متوجه من بدار» .

پادشاه، اين كار را كرد و در پي آن داراي فرزندي شد كه همانندترين كسان به دانيال

بود .

ر . ك : ج 1 ، ص 619 ( آنچه پيش از آميزش بايسته است / آرامش )

14/6

مدت بارداري

قرآن

« دوران بارداري و ازشيرگرفتن او ( نوزاد ) ، سي ماه است »

حديث

1121. الكافي ـ به نقل از عبدالرحمان بن سيابه ، از يكي كساني كه براي وي حديث كرده

ـ : از امام باقر(ع) پرسيدم كه بيشترين زمان ممكن براي ماندن فرزند در شكم مادر، چه

اندازه است ؛ چرا كه مردم مي گويند : شايد فرزند ، دو سال هم در شكم مادر بماند؟

فرمود : « دروغ گفته اند . بيشترين زمان ممكن براي بارداري ، نه ماه است و حتي لحظه

اي ازآن بيشتر نمي شود و اگر دمي برآن بيفزايد ، پيش ازآن كه برون آيد ، مادرخويش

را مي كشد » .

1122. مناقب آل ابي طالب : هيثم در سپاهي [ بيرون از وطن ] بود . چون [ بازگشت] ،

شش ماه پس از بازگشت وي ، همسرش فرزندي آورد . او اين فرزند را از زن نپذيرفت . او

را نزد عمرآورد و مسئله را براي وي بازگو كرد . وي نيز فرمان سنگسار زن را داد .

اما پيش ازآن كه زن سنگسار شود ، علي (ع) خود را بدان زن رساند . سپس به عمر گفت :

لختي درنگ كن! آن زن راست گفته است . خداوند متعال مي گويد : « دوران بارداري و از

شير گرفتن او ( نوزاد ) سي ماه است » و مي فرمايد : « مادران ، كودكان خود را دو

سال تمام ، شيردهند » . پس ، بارداري و شيردهي ، سي ماه است » .

عمردراين هنگام گفت : اگر علي نبود ، عمر تباه شده بود ؛ و آن زن را آزاد كرد و

فرزند را هم به پدر، ملحق ساخت .

توضيح :

كمترين زمان بارداري ، چهل روز است ، و اين ، زمان انعقاد نطفه است و كمترين زمان

لازم براي زنده زاده شدن كودك نيز شش ماه است ؛ چه اين كه نطفه ، چهل روز در زهدان

مي ماند ، سپس چهل روز به لخته اي بدل مي شود ، سپس چهل روز پاره گوشتي مي شود ، آن

گاه در چهل روز، صورتي به خويش مي گيرد و در بيست روز هم روح درآن دميده مي شود .

اين ، شش ماه است و بدين سان، جدا شدن فرزند [ از شيرمادر] در24 ماه صورت مي پذيرد

و دوران بارداري به او نيز شش ماه مي شود .

14/7

سقط كردن جنين

1123. كتاب من لا يحضره الفقيه ـ به نقل از اسحاق بن عمار ـ : به امام كاظم (ع)

گفتم : گاه زن از بارداري مي ترسد و از همين رو ، دارويي مي خورد و آنچه را درشكم

دارد ، مي افكند .

فرمود : « اين كار را نكند » .

گفتم : آن ، تنها يك نطفه است!

فرمود : « ‌نخستين چيزي هم كه آفريده مي شود ، همان نطفه است » .

1124. الكافي ـ به نقل از محمد بن مسلم ـ : از امام باقر(ع)، در اين باره پرسيدم كه

اگر مرد ، زن را كتك بزند و در نتيجه ، زن ، نطفه را بيندازد ؟

فرمود : « براو بيست دينار [ديه] است » .

گفتم : [اگر] او را كتك بزند و در نتيجه ، وي علقه را بيندازد ؟

فرمود : « بر او چهل دينار است » .

گفتم : [اگر] او را كتك بزند و وي نيز در نتيجه ، مضغه را بيندازد ؟

فرمود : « براو شصت دينار است » .

گفتم : [اگر] او را كتك بزند و وي درنتيجه ، جنين را كه داراي استخوان شده است ،

بيندازد ؟

فرمود : « براو ديه كامل لازم است و اميرمومنان نيز به همين ، حكم فرمود » .

گفتم : ويژگي ساختار نطفه كه بدان از ديگر چيزها باز شناخته مي شود ، چيست ؟

فرمود : « نطفه سفيد است ، به سان خلط غليظ سينه . پس زماني در رحم مي ماند تا اين

زمان به چهل روز برسد . سپس به علقه تبديل مي شود » .

گفتم : ويژگي ساختارعلقه كه بدان بازشناخته مي شود ، چيست ؟

فرمود : « لخته ، خوني است همانند آن خون كه در بادكش ابزار حجامت ، لخته شود ، پس

از بدل شدن از حالت نطفه ، چهل روز در همين حالت مي ماند و سپس به مضغه تبديل مي

گردد » .

گفتم : ويژگي مضغه كه بدان بازشناخته مي شود ، چيست ؟

فرمود : « پاره گوشتي است سرخ رنگ ، داراي رگ هايي سبز و درهم تنيده شده ، و سپس به

استخوان بدل مي گردد » .

گفتم : ويژگي ساختار او ، هنگامي كه به استخوان بدل مي شود ، چيست ؟

فرمود : « چون استخوان گردد ، گوش و چشم برايش شكافته مي شود و اندام هايش ترتيب مي

يابند اگر به چنين حالتي رسيده باشد ، درآن يك ديه كامل است » .

14/8

شستن نوزاد

1125. امام صادق (ع): شستن نوزاد ، لازم است .

14/9

گفتن اذان واقامه در گوش نوزاد

1126. امام صادق (ع)ـ درباره آنچه بايد پس از زاده شدن كودك برايش انجام داد ـ : به

ماما يا يكي ديگر از كساني كه نزديك كودك است ، بگوييد در گوش راست او « اقامه »

بگويد تا در نتيجه ، هيچ گاه به ديوانگي و جن زدگي گرفتار نيايد .

1127. الكافي ـ به نقل از ابو يحيي رازي ـ : امام صادق (ع) فرمود : « چون كودكانتان

زاده شود، با او چه

مي كنيد ؟»

گفتم : نمي دانم چه كنيم .

فرمود : « به اندازه يك عدس ، گاو شير بردار وآن را درآب حل ، كن . سپس ، از آن ،

دو قطره در سوراخ راست بيني و يك قطره در سوراخ چپ بيني وي بچكان و درگوش راست او

اذان و درگوش چپ او اقامه بگوي .

اين كار، پيش ازآن كه ناف نوزاد را ببرند ، برايش انجام شود ؛ چرا كه در اين صورت ،

هرگز پريشاني نبيند و به ام صبيان مبتلا نشود .

14/10

گشودن كام نوزاد

1128. امام علي (ع): كام كودكان خيش را به خرما بگشاييد . پيامبر(ص)، با حسن (ع)و

حسين (ع) چنين كرد .

1129. الكافي ـ به نقل از امام باقر(ع)ـ : « با آب فرات ، كام نوزاد گشوده گردد و

درگوشش اقامه گفته شود » .

در روايت ديگري نيز چنين آمده است : « فرزندانتان را با آب فرات و با تربت حسين (ع)

، كام بگشاييد؛ و اگر دراختيار نباشد ، با باران آسمان » .

14/11

تراشيدن سر نوزاد

1130. امام صادق (ع)ـ در پاسخ به پرسشي درباره دليل تراشيدن سر نوزاد ـ : براي پاك

كردن او از موهايي كه در زهدان بر وي روييده است .

14/12

عقيقه كردن براي نوزاد

1131. امام صادق (ع): چون كودك زاده شود ، براي وي عقيقه كنند ، سر او را بتراشند و

هم وزن موي او، نقره صدقه دهند و [ از عقيقه هم ] پاچه و ران را به ماما بدهند و

شماري از مسلمانان را دعوت كنند . پس ، آنان بخورند و براي نوزاد ، دعا كنند . روز

هفتم نيز بر كودك ، نام نهاده شود .

14/13

غذاي تازه زا

1132. پيامبرخدا (ص): نزد من براي زن تازه زا ، درماني همانند خرما و براي بيمار ،

درماني همانند عسل وجود ندارد .

1133. امام علي (ع) : پيامبرخدا فرموده است : « بايد نخستين چيزي كه زن تازه زا مي

خورد ، خرما باشد ؛ چرا كه خداوند به مريم فرمود : « تنه درخت را به سوي خود ، تكان

ده . خرماي تازه اي برتو فرو ريزد » .

گفته شد : اي پيامبرخدا! اگر وقت خرما نباشد ، چه طور؟

فرمود : « هفت خرما از خرماي مدينه ؛ و اگر اين نباشد ، هفت خرما از خرماي شهر

خودتان ؛ زيرا خداوند عزوجل مي گويد : به عزت و جلال و عظمت و جايگاه والايي كه

دارم ، سوگند ، جز اين نيست كه اگر زن تازه زا در همان روز كه فرزند آورده است ،

خرما بخورد و آن فرزند ، پسر باشد ، پسري بردبارمي شود و اگر نيز دختر باشد ، دختري

بردبار مي شود » .

ر . ك : ج 2، ص 253 ( خواص خرما براي زن باردار و تازه زا ) .

14/14

تاكيد بر شير مادر

1134. امام علي (ع): هيچ شيري براي تغذيه كودك ، پر بركت تر از شير مادر نيست .

14/15

انتخاب شيرده مناسب

1135. امام علي (ع): بنگريد كه چه كسي فرزندانتان را شير مي دهد ؛ چرا كه كودك ، به

همين شير، رشد مي كند .

14/16

كسي كه شايسته انتخاب براي شيردهي است

1136. امام باقر(ع): براي فرزند خود ، از زنان زيبا ، شيردهي بخواه و از زشتان

بپرهيز ؛ چرا كه شير، گاه سرايت مي كند .

1137. امام باقر(ع) : برشما باد دايه هاي زيبا و پاكيزه ؛ چرا كه شير ، سرايت مي

كند .

14/17

كساني كه نبايد آنان را به دايگي گرفت

1138. پيامبرخدا (ص) : زن كودن و نيز زني را كه چشمش ضعيف است و آب ريزش دارد ، به

دايگي مگيريد ؛ چرا كه شير، سرايت مي كند .

1139. امام باقر(ع): پيامبرخدا فرمود : « زن كودن را به شيردهي مگيريد ؛ چرا كه

شير، سرايت مي كند و كودك به همان شير، همانند مي شود » ، يعني در بي خردي و كودني

به دايه شباهت مي يابد .

1140. امام صادق (ع): اميرمومنان ـ درود خداوند بر او باد ـ مي فرمود : « زن كودن

را به شيردهي مگيريد ؛ چرا كه شيربرسرشت ها چيرگي مي يابد » .

پيامبرخدا نيز فرموده است : « زن كودن را به شيردهي مگيريد ؛ چرا كه كودك به همين

شير، رشد مي كند » .

1141. الكافي ـ به نقل از عبيد الله حلبي ـ : به امام صادق (ع) گفتم : « زني از زنا

، فرزند آورده است . آيا او را دايه بگيرم ؟

فرمود : « نه او را دايه بگير و نه دخترش را » .

1142. پيامبرخدا (ص) : همسر دادن و همسرگرفتن ، از سنت من است . فرزند بجوييد ؛ چرا

كه من ، فردا به شما بر ديگرامت ها فراواني مي جويم . درباره فرزندانتان ، از شير

زنان بدكاره و ديوانه ، اجتناب كنيد ؛ چرا كه شير سرايت مي كند .

14/18

آداب شيردهي

1143. الكافي ـ به نقل از ام اسحاق دختر سليمان ـ : درحالي كه يكي ازدو فرزندم (

محمد يا اسحاق ) را شيرمي دادم ، امام صادق (ع) به من نگريست . سپس فرمود : « اي

مادراسحاق! او را از يك پستان شيرمده . از هر دوپستان شيربده تا يكي خوراك و ديگر

نوشاب باشد » .

14/19

زمان شيردهي

قرآن

« و مادران ، فرزندان خود را دو سال تمام ، شيردهند . [ اين ] براي كسي كه بخواهد

شيردادن را كامل كند . و برآن كس كه فرزند براي او متولد شده (پدر)، لازم است خوراك

و پوشاك مادر را بپردازد [ ، حتي اگر طلاق گرفته باشد ]. هيچ كس جز به اندازه توانش

تكليف نمي شود ؛ نه مادربه [ خاطراختلاف با پدر ] حق ضرر زدن به كودك را دارد ، و

نه پدر. و بر وارث او نيز لازم است اين كار را انجام دهد ( هزينه مادر را دردوران

شيرخوارگي تامين نمايد ). پس اگرآن دو با رضايت و رايزني يكديگرخواستند فرزند را از

شير بگيرند، برآنان گناهي نيست . و اگر هم خواستيد براي فرزندانتان دايه بگيريد ،

گناهي برشما نيست ، به شرط اين كه حق گذشته مادر را بطورشايسته بپردازيد . از

خداوند ، پروا كنيد و بدانيد كه خداوند ، به آنچه مي كنيد ، بيناست »

حديث

1144. امام صادق(ع): [ حداقل ] شيردهي ، 21 ماه است و آنچه ازآن كاسته شود ، ستمي

است برنوزاد .

1145. امام صادق(ع): زني كه باردارباشد و طلاق داده شود ، خرجي داده مي شود تا

هنگامي كه بارخويش بنهد . او به فرزند خويش و به اين سزامند تر است كه او را به

[مزدي همانند]آنچه زني ديگر مي پذيرد ، شيردهد . خداوند مي فرمايد : « نه مادري به

واسطه فرزندش زيان ببيند ، و نه پدري به واسطه فرزند خويش . بر وارث نيز همانند اين

است » .

امام (ع) افزود : « پيش ترچنين بود كه اگر زني از خاندان ما ، شوهرش مي خواست با او

آميزش كند ، دست خويش را به سوي شوهر بلند مي كرد و مي گفت : اجازه ات نمي دهم ؛

چرا كه مي ترسم بر روي فرزندي كه دارم ، ديگر بار باردار شوم ؛ و مرد نيز مي گفت :

با تو آميزش نمي كنم . مي ترسم باردارشوي و من ، فرزند خويش را بكشم . خداوند عزوجل

، از اين كه زن به شوهر خود زيان برساند و ازاين كه مرد به زن خويش زيان برساند ،

نهي فرمود .

اما اين كه فرموده است : « بر وارث نيز همانند اين است » ، دراين سخن ، ازاين نهي

كرده كه درشير دادن كودك ، به او يا به مادرش زيان رسانده شود . زن را اين حق نيست

كه به سبب شيردهي فرزند ، بيشتر از دو سال كامل ، مزد ستاند . و اگر زن و شوهر ،

هردو رضايت ، توافق كنند كه پيش از اين مدت ، كودك را از شير بگيرند ، نيكوست ـ و

«‌ فصال» دراين آيه به معناي ازشيرگشودن است .

1146. الكافي ـ به نقل از سعد بن سعد اشعري ـ : از امام رضا (ع) پرسيدم : كه آيا

كودك ، بيش از دوسال هم شير داده مي شود ؟

فرمود : « تنها دو سال » .

گفتم : اگر از دو سال افزون شود ، آيا بدان سبب ، بر پدر و مادراو گناهي است ؟

فرمود : « نه».

باتشکروقدردانی اززحمات تمام کسانی که در تدوين کتاب ارزشمند دانشنامه احاديث پزشکی

سهمی برعهده دارند

 




تاریخ: دو شنبه 12 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

استخوان ها

12/1

اشاره به حكمت نهفته در استخوان ها

959. امام صادق (ع)ـ خطاب به طبيب هندي ـ : تا خوردن زانو ، به سمت عقب قرار داده

شده است ؛ چرا كه انسان به سمت جلو راه مي رود و حركات او با تعادل همراه است ؛ اما

اگر اين نبود ، انسان در هنگام راه رفتن [ بر زمين ] مي افتاد .

دركف پا ، گودي اي قرار داده شده است ؛ زيرا هر چيز ، چون به تمامي سطح بر زمين

قرار گيرد ، به اندازه سنگ آسياب سنگين مي شود . اگر بر لبه اش بر روي زمين باشد ،

يك كودك هم مي تواند آن را [از جاي خويش] براند . اگر هم كه چيزي به روي بر زمين

قرار گيرد ، جا به جا كردن آن ، حتي بر يك مرد ، سنگين مي آيد .

960. امام صادق (ع)ـ خطاب به مفضل بن عمر ـ : اي مضل! بنگر كه چگونه انشان درخلقتش

ويژگي هايي يافته است تا بر چارپايان ، برتري و مهتري داده شود . او به گونه اي

آفريده شده است كه راست مي ايستد و راست مي نشيند تا با دستان و اندام ها ، روياروي

چيزها قرار گيرد و بتواند با آنها در آويزد وكاري انجام دهد . اگر او به سان

چارپايان ، صورت به سوي زمين داشت ، نمي توانست هيچ يك از اين كارها را انجام دهد

….

چرا انسان بر ران وسرين خود ، اين گوشت را حمل مي كند، جز براي آن كه او را از [

درشتي ] زمين نگه دارد تا از نشستن بر آن ، احساس درد نكند ، آن سان كه چون انسان

نحيف و كم گوشت بنشيند و ميان او و زمين ، حائلي نباشد كه او را از درشتي زمين ،نگه

دارد، احساس درد كند؟…

درساختار بدن جانوران وسامان يافتن آنان بر وضعي كه دارند ، انديشه كن. آنها نه به

سان سنگ، سخت آفريده شده اند؛ و اگر چنين بودند، نه خم مي شدند ونه مي توانستند به

انجام دادن كاري دست بزنند. همچنين، آنها بسيار نرم وسست نيز آفريده نشده اند كه

نتوانند سنگيني خود را حمل كنند ونه به خويش اتَكا ورزند. آنها از گوشتي نرم آفريده

شده اند كه خم مي شود و دردرون آن نيز استخوان هايي سخت است و پي و رگ آنرا نگه مي

دارد و اينها همه را به يكديگر ، پيوند مي زند ودر كنار هم نگه مي دارد. بر روي همة

اينها غلافي از پوست قرار گرفته است كه همة بدن را در بر مي گيرد.

حكايت بدن ،حكايت اين تنديس هاست كه از چوب ساخته و در آنها ،پارچه اي بر اطراف چوب

پيچيده و به كمك نخ ، به هم بسته مي شود و آن گاه لايه اي از صمغ نيز آنها را مي

پوشاند. چوب ها به منزلة استخوان ، پارچه ها به منزلة گوشت ، ونخ ها به منزلة پي و

رگ و آن لايه نيز به منزلة پوست است. اگر اين احتمال روا باشد كه جانوران متحَرك

،به خودي خود و بدون آفريدگار ، پديده آمده باشند، چنين چيزي دربارة اين تنديس هاي

بي جان نيز روا خواهد بود؛ امَا اگر اين احتمال در بارة تنديس ها روا نباشد ،

سزامندتر آناست كه دربارة جانوران نيز روا نيست…

انسان ها چون توانسته اند صاحب ذهن و زيركي و توان دست يازديدن به حرفه هايي چون :

بنا ساختن، تجارت، رنگرزي وجز آن باشند ، برايشان كف دستاني بزرگ و بر خوردار از

انگشتان درشت ، قرار داده شده است تا بتوانند چيزها را در دست گيرند ولازم ترين

آنها همين حرفه هاست.

961. مناقب آل ابي طالب ـ به نقل از سالم ضريرـ : مردي مسيحي از امام صادق (ع)

دربارة تشريح بدن پرسيد.

فرمود: « خداوند متعال، انسان را بر دوازده اندام اصلي ، بر 246 استخوان وبرسيصد

وشصت رگ آفريد. رگ ها همة بدن را آبياري مي كنند، استخوان ها اندام ها را نگه مي

دارند، گوشت، استخوان ها را نگه مي دارد وپي گوشت را نگه مي دارد.

در دستان انسان ،82 استخوان قرار داد :در هر دست، 41 استخوان. از اين شمار، 35

استخوان در كف ،دو استخوان در فاصلة ميان مچ وآرنج، يكي در بازو وسه تا در شانة

اوست ؛ وبه همين اندازه نيز دز دست ديگر.در پاي او نيز 43 استخوان است. از اين شمار

،سي وپنج استخوان در قسمت پايين تر از مچ ، دو تا در ساق ، سه تا در زانو ،يكي در

ران، و دو تا در سرين اوست؛ وبه همين اندازه نيز در پاي ديگر .

در پشت او هم هجده مهره است، در يك از پهلو هاي او نه دنده است، در گردنش هشت {

استخوان} ،در سر وي نيز 36 استخوان ،در دهانش 28 استخوان و {آن گاه} 32 استخوان

است.

12/2

آنچه استخوان ها را استحكام مي بخشد

962. پيامبر خدا (ص): گوشت وشير، گوشت مي روياند و استخوان ها را استحكام مي بخشند؛

وگوشت ،شنوايي وبينايي را افزون مي كند.

963. امام صادق(ع): خوردن سويق با روغن زيتون، گوشت بر مي روياند، استخوان را

استحكام

مي بخشد ، پوست را نازك مي كند و بر توان جنسي مي افزايد.

964. طب الا ئمَه(ع)ـ به نقل از بكيربن محمد ـ: نزد امام صادق(ع) بودم . مردي به او

گفت :اي پسر پيامبر خدا! فرزند، زاده مي شود؛ امَا در او كم عقلي و سستي است.

پرسيد:« چه چيزي تو را از سويق ،باز داشته است؟ آن را بخور و همسرت را نيز بدان

فرما ده؛ چرا كه گوشت مي روياند ، استخوان را استحكام مي بخشد و سبب مي شود كه جز

فرزنداني قوي از شما زاده نگردد».

965. المحاسن ـ به نقل از احمد بن محمد بن ابي نصرـ : امام رضا (ع) فرمود : « اي

احمد! ميل تو به سبزي ها چگونه است؟».

گفتم: همه را دوست دارم .

فرمود: « اگر چنين است ، بر تو باد چغندر ؛ چرا كه بر ساحل فردمس مي رويد . در آن

،شفاي هر دردي است، استخوان را درشت مي كند و گوشت مي روياند».

966. امام رضا (ع): انجير، بوي بد دهان را مي برد ، دهان و استخوان ها را استحكام

مي بخشد، مو

مي روياند، درد را مي برد وبا وجود آن، ديگر به دارويي نياز نيست.

12/3

آنچه استخوان هاي ساق وپا را محكم مي كند

967. امام صادق(ع): خوردن باقلا ، استخوان هاي ساق را تراكم دروني مي دهد، توان مغز

را افزون

مي سازد وخون تازه توليد مي كند.

968. امام صادق (ع): سنجد، گوشتش گوشت مي روياند ، هسته اش لستخوان را رشد مي دهد،

پوستش پوست را مي پرود … رگ جذام را به كلَي مي برد وبا اين همه ،… ساق پا ذرا نيز

قوي مي كند.

969. امام صادق(ع): به تبدار ،سه بار سويق شسته شده،داده مي شود. اين،تب را مي برد

،تلخه وبلغم را مي خشكاند و ساق پاها را تقويت مي كند.

970. امام كاظم(ع): سويق، چنانچه آن را هفت بار بشويي واز ظرفي به ظرف ديگر بريزي،

تب را مي برد ونيرو را به ساق و پاها و قسمت پايين تر از مچ ،سرازير مي كند.

971. امام كاظم (ع): به تبدار،‌ گوشت كبك بخورانيد ؛ چرا كه پا ها را نيرو مي دهد

وتب را كاملاً دور

مي كند.

972. امام رضا (ع): آب گرم ،چنانچه آن را هفت جوش بجوشاني و از ظرفي به ظرف ديگر

درآوري ،تب را مي برد ونيرو را به ساق پاها و قسمت پايين تر از مچ ،سرازير مي كند.

12/4

آنچه مفاصل را نرم مي كند

973. طب الائمه (عليهم السلام) ـ به نقل از ازرق بن سليمان ـ : از امام صادق(ع)،

درباره آلو پرسيدم . فرمود : « براي تلخه ، مفيد است و مفاصل را نرم مي كند . البته

، از آن فراوان مخور ؛ چرا كه بادهايي را درمفاصل تو درپي مي آورد » .

12/5

آنچه مفاصل را سست مي كند

974. امام كاظم (ع): موي بدن ، چون بلند شود ، آب كمر را قطع مي كند ، مفصل ها را

سست مي گرداند و ضعف و سل بر جاي مي نهد .

12/6

آنچه براي درد پهلو سودمند است

975. قصص الانبياء ـ به نقل از عبدالله بن سنان ـ : از امام صادق (ع) پرسيدم : آيا

عيسي (ع) به آنچه آدمي زادگان بدان مبتلا مي شوند ، مبتلا مي شد ؟

فرمود : «‌ آري . او در خردسالي به درد بزرگ سالان و در بزرگ سالي به درد خردسالان

، گرفتار مي شد و بيمار هم مي شد . چون در دوران خردسالي به درد پهلو ـ كه از

بيماري هاي بزرگ سالان است ـ مبتلا مي شد ، به مادرش مي گفت : برايم قدري عسل و

سياه دانه و روغن زيتون بجو و از آن ، خمير بساز و برايم بياور . مادرش آن را برايش

مي آورد ؛ اما او آن را خوش نمي داشت . مادرش از او مي پرسيد : چرا آن را خوش نداري

، در حالي كه خود ، آن را طلبيده اي ؟ . او در پاسخ گفت : بده به من . به دانش نبوت

آن را برايت نسخه كردم و به بي تابي كودكان ، آن را خوش نداشتم . او دارو را مي

بوييد و پس از آن مي نوشيد » .

12/7

آنچه براي كمر درد ، سودمند است

976. الكافي ـ به نقل از احمد بن محمد بن ابي نصر ـ : امام رضا (ع) فرمود : « نخود

، براي كمر درد ، سودمند است » . [ درباره ايشان ( امام رضا (ع)) نيز نقل كرده است

كه ] او پيش وپس از غذا ، آن را مي طلبيد .

977. امام صادق (ع): پيامبر خدا ، به درگاه پروردگار خويش عزوجل از كمر درد ناليد .

خداوند به او فرمود كه دانه با گوشت بخورد ، يعني هليم .

همچنين ، ر . ك : ج 2 ، ص 481 ( گوشت هوبره )

12/8

آنچه نقرس مي آورد

978. امام رضا (ع): انجير و شراب خرما ـ كه اهلش مي خورند ـ چون با هم جمع شوند ،

نقرس و پيسي به وجود مي آورند .

12/9

آنچه براي نقرس ، سودمند است

979. پيامبرخدا (ص): انجير ، تازه و خشك ، بخوريد ؛ چرا كه بر قدرت همبستري مي

افزايد ، بواسير را ريشه كن مي كند و براي درمان نقرس و سردي مزاج ، سودمند است .

فصل سيزدهم

دستگاه تناسل و دفع ادرار

13/1

اشاره به حكمت نهفته در آن

980. امام صادق (ع)ـ خطاب به مفضل بن عمر ـ : اي مفضل! در اين بينديش كه چگونه آلت

هاي آميزش در مرد و زن ، به گونه اي همخوان اين كار ، قرار داده شده است . براي مرد

آلتي انبساط پذير قرار داده شده است كه دراز مي شود تا نطفه به زهدان برسد ؛ چه اين

كه مرد ، بدان نياز دارد كه آب خويش در ديگري بيفكند . براي زن هم ظرفي گود آفريده

شده تا هر دو آب را در خود ، جاي دهد و فرزند را درون خود بپذيرد ، گنجايش او را

داشته باشد و او را حفظ كند تا زماني كه استحكام يابد . آيا اين ، برخاسته از تدبير

خدايي حكيم و پر مهر نيست ؟ از آنچه برايش انباز مي گيرند ، پيراسته و فراتر باد!…

چه كسي گذرگاه پيشاب و مدفوع را خود جمع شونده قرارداد تا آنها را مهار كند و

نگذارد پيوسته در جريان باشند و زندگي انسان را بر او تباه سازند ؟ چه اندازه نعمت

از اين دست را هر شمارنده اي مي تواند در شمار آورد ؟ …

اگر آلت تناسلي مرد ، هميشه سست و فروهشته بود ، چگونه مي توانست به ژرفاي زهدان

برسد تا درآن جا نطفه را خالي كند ؟ و اگر نيز هميشه در حالت نعوظ بود ، چگونه مرد

مي توانست در بستر ، از اين پهلو بدان پهلو بچرخد و يا درحالي كه چيزي پيش آمده

درجلو او هست ، درميان مردم راه برود ؟ چنين چيزي ، افزون بر زشتي چشم انداز ،

تحريك شهوت را در زن و مرد ، در همه وقت ، در پي مي آورد .

بدين سان ، خداوند ـ جل اسمه ـ تقدير كرد كه بيشتر آن در همه اوقات ، به چشم نيايد

و ازآن دشواري اي بر مردان تحميل نشود ؛ بلكه خداوند در آن نيرويي قرار داد كه به

گاه نياز ، راست شود ؛ چرا كه او خود تقدير كرده كه استمرار و ماندگاري نسل ، از

رهگذر آن باشد .

13/2

كار كردها

13/2 ـ 1

عادت ماهانه

قرآن

« از تو درباره خون حيض مي پرسند . بگو : آن آزردگي اي است . پس در ايام حيض از

زنان كناره گزينيد و نزديكشان مشويد تا پاك شوند . پس چون پاك شدند ، از همان سويي

كه خداوند فرمانتان داده است ، به سراغشان رويد . خداوند ، توبه كنندگان را دوست

دارد و طهارت جويان را دوست دارد »

حديث

981. پيامبر خدا (ص): كمترين ايام حيض ، سه روز و بيشترين آن ، ده روز است .

982. امام صادق (ع): زن ، هنگامي كه به پنجاه سالگي برسد ، خون نمي بيند ، مگر آن

كه زني از قريش باشد .

983. الكافي ـ به نقل از عبدالرحمان بن حجاج ـ : امام صادق (ع)فرمود : « سه كس اند

كه در هر حالتي مي توان با آنها عقد نكاح بست : آن كه هنوز خون نديده است و همانند

هايش نيز هنوز خون نمي بينند».

پرسيدم : اندازه سني آن چيست ؟

فرمود : « وقتي كمتر از نه سال بر او گذشته باشد . [ سپس ادامه داد : دوم ] آن كه

كس با آن دخول نكرده است و [ سوم ] آن كه از حيض نوميد شده و همانندهايش نيز حائض

نمي شوند » .

گفتم : حد آن چيست ؟

فرمود : « وقتي پنجاه سال داشته باشد » .

984. الكافي ـ به نقل از حفض بن بختري ـ : زني بر امام صادق (ع) وارد شد و از ايشان

دراين باره پرسيد كه زني ، خونش استمرار مي يابد و نمي داند اين خون ، حيض است يا

چيزي ديگر .

امام به او فرمود : « خون حيض ، گرم ، خالص ، سياه رنگ و داراي جهش و حرارت است ؛

اما خون استحاضه ، زرد و سرد است . پس اگر خون ، داراي حرارت و جهش و سياهي بود ،

زن بايد نماز را واگذارد » .

آن زن پس از شنيدن بيرون رفت ، در حالي كه مي گفت : به خداوند سوگند ، اگر يك زن هم

مي بود ، بر اين نمي افزود .

13/2 ـ 2

نطفه

قرآن

« ما انسان را از نطفه اي به هم آميخته كه آن را مي آزماييم ، بيافريديم و آن گاه ،

او را شنوا و بينا ساختيم »

حديث

985. پيامبر خدا (ص)ـ در پاسخ به پرسش درباره جايگاه استقرار آب مرد و آب زن ـ :

جايگاه استقرار آب مرد ؛ آب او از سر آلت بيرون مي آيد و آن ، رگي است كه در پشت او

جريان مي يابد تا هنگامي كه در تخم چپ ، استقرار بيابد . اما جاي آب زن ؛ آب او از

استخوان سينه ، آهسته به جنبش در مي آيد و پيوسته نزديك مي شود تا هنگامي كه زن ،

كام بيابد .

13/2 ـ 3

مايع پروستات

986. الكافي ـ به نقل از محمد بن مسلم ـ : به امام باقر(ع) گفتم : مردي پيشاب كرده

و آبي به همراه ندارد .

فرمود : « آلت خود را تا سرآن ، سه بار بفشرد و سر آن را نيز سه بار فشار دهد . اگر

پس از آن چيزي بيرون آمد ، پيشاب نيست ؛ بلكه از رگ هاي پشت ( ودي ) است » .

987. پيامبر خدا (ص) : هر نرينه اي مذي دارد ؛ اما اگر مني باشد ، موجب غسل است .

988. امام صادق (ع): اگر از آلتت چيزي از مذي يا ودي بيرون آيد در حال نماز باشي ،

نه آن را بشوي ، نه نماز را بشكن و نه وضوي خود را به سبب آن ، باطل بدان ، هر چند

كه [ از فراواني ] به پس تو نيز رسيده باشد ؛ چرا كه اين آب به منزله آب بيني است .

هر چيز هم كه پس از وضو از تو بيرون مي آيد ، از رگ هاي پشت ( غده ها ) يا از

بواسير است و چيز مهمي نيست . آن را از جامه ات مشوي ، مگر اين كه جامه را آلوده

كند .

989. كتاب من لا يحضره الفقيه : روايت شده كه مذي و وذي ، به منزله آب دهان و آب

بيني است ؛ نه نشستن جامه از آن لازم است و نه شستن آلت .

990. امام صادق (ع): مني ، مذي ، ودي و وذي ، از آلت بيرون مي آيند . مني ، آن چيزي

است كه به سببش استخوان ها شل مي شوند و بدن سست مي گردد و موجب غسل است . مذي از

شهوت بيرون مي آيد و درآن چيزي نيست . ودي ، آن چيزي است كه پس از پيشاب بيرون مي

آيد . وذي هم آن چيزي است كه به سبب بيماري ها بيرون مي آيد و درآن ، چيزي نيست .

13/3

نمونه هايي از بيماري هاي زنان

الف ـ قطع شدن عادت ماهانه

991. امام كاظم (ع): خون عادت را گاه باد ، بند مي آورد ، بي آن كه آبستني در ميان

باشد .

992. امام كاظم (ع): از ميان رفتن خونريزي زنان ، بر دو گونه است : تباهي اي كه

درعادت ماهانه حاصل آمده باشد ، و از ميان رفتني كه از آبستني ، ناشي شده باشد . و

هر يك از اينها كه رخ دهد ، زن پس از نهادن فرزند يا پس از گذشتن سه ماه پاكي بر او

كه در اين مدت هيچ خوني نيز نباشد ، براي [ ازدواج با] مردان حلال شود .

ب ـ شاخك و فنج

993. امام صادق (ع): زن بواسطه چهار چيز پس دهند : به واسطه پيسي ، جذام ، ديوانگي

، و شاخك ـ كه همان فنج است ـ البته تا زماني كه مرد با او همبستر نشده باشد ؛ اما

اگر با او همبستر شده باشد ، نه.

ج ـ فقدان دوشيزگي

994. امام صادق (ع)ـ درباره مردي كه به زنش گفته بود : تو دوشيزه به حجله ام نيامده

اي ـ : بر او چيزي نيست ؛ زيرا دوشيزگي بدون آميزش نيز از ميان مي رود .

995. امام كاظم (ع): مردي در حالي كه زني به همراهش بود ، رو به اميرالمومنان (ع)

كرد و گفت : اي اميرالمومنان! من با زنم در حالي ازدواج كرده ام كه دوشيزه بوده است

؛ اما چون با او همبستري كرده ام او را نادوشيزه يافته ام .

فرمود : « واي برتو! گاه دوشيزگي به واسطه جستن ، پرش ، حيض ، طهارت گرفتن و در

خانه ماندگي دراز مدت ، از ميان مي رود » .

13/4

تاریخ: دو شنبه 12 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

آميزش بدون انزال

997. امام رضا (ع): آميزش بدون انزال ، سنگ [مثانه ] مي آورد … و هر كس مي خواهد از

سنگ و دشواري دفع ادرار در امان باشد ، نبايد درهنگام حصول شهوت ، مني را در خود

نگه دارد ، و نيز نبايد آميزش با زنان را [ بسيار] به درازا بكشاند .

13/4 ـ 3

خوردن قلوه و شكمبه گوسفند

998. امام رضا (ع): عادت داشتن به خوردن قلوه و شكمبه ( سيرابي ) گوسفند ، مثانه را

ديگرگون مي كند .

13/5

برخي از عوامل سلامت دستگاه ادراري و تناسلي

13/5 ـ 1

ختنه

1001. پيامبرخدا (ص): خداوند ، خليل خويش را به آيين راست و درست برانگيخت و او را

به كوتاه كردن سبيل ، گرفتن ناخن ها ، كندن موهاي زير بغل ، تراشيدن موي زهار و

ختنه ، فرمان داد .

1002. پيامبرخدا (ص): فرزندانتان را در روز هفتم [تولد]، ختنه كنيد ؛ چرا كه پاك تر

و پاكيزه تر است و گوشت را سريع تر مي روياند .

1003. امام علي (ع): درختنه فرزندانتان شتاب كنيد ؛ چرا كه اين كار ، برايشان پاك

تر است .

1004. امام علي (ع): فرزندانتان را در روز هفتم [تولد] ختنه كنيد . نه گرما ، شما

را از آن ، باز دارد ، نه سرما ؛ چرا كه اين كار، مايه پاكي تن است و زمين از پيشاب

ختنه ناشدگان به درگاه خداوند مي نالد .

1005. امام صادق (ع): نوزاد را در روز هفتم عقيقه و ختنه كنند .

1006. امام صادق (ع): سوراخ كردن گوش پسر بچه از سنت است و ختنه كردن او در هفت

روزگي هم از سنت است .

1007. الكافي ـ به نقل از ابوبصير ـ : از امام باقر(ع) در اين باره پرسيدم كه كنيزي

از سرزمين شرك به بردگي گرفته مي شود و اسلام مي آورد . آن گاه ، ما براي او كسي را

مي جوييم كه ختنه اش كند ؛ اما به هيچ زني دست نمي يابيم .

فرمود : « سنت ختنه ، تنها بر مردان است ، نه بر زنان » .

13/5 ـ 2

پليدي زدايي و شستن

1008. امام باقر(ع): نمازي نيست ، مگر به پاك كننده اي . تو را در پليدي زدايي

[ازمخرج غائط] ، سه سنگ بسنده است . سنت پيامبرخدا بر اين جريان يافته است . اما

درپيشاب ، گريزي از شستن آن نيست .

1009. امام صادق (ع): سنت در پليدي زدايي [ از مخرج ] بر استفاده از سه سنگ دست

نخورده جريان يافته است و پس از آن هم از آب استفاده شود .

ر. ك : ج 1، ص 447( آنچه براي درمان بواسير ، سودمند است / استنجا با مشكك )

13/5 ـ 3

خوردن ترب

1010. امام صادق (ع): ترب بخور؛ چرا كه درآن ، سه ويژگي است : برگش بادها را دور مي

كند ، قسمت مياني اش پيشاب را جامه مي شود و بيخش بلغم را از ميان مي برد .

1011. امام صادق (ع): ترب ، بيخش بلغم را از ميان مي برد ، قسمت مياني اش ، گوارش

مي دهد و برگش، ادرار را به طور كامل به جريان مي اندازد .

13/5 ـ 4

خوردن خربزه

1012. امام صادق (ع)ـ درباره ويژگي هاي خربزه ـ : سنگ را درمثانه ذوب مي كند .

1013. امام صادق (ع): خربزه بخوريد ؛ چرا كه درآن ، ده ويژگي است : پيه زمين است ؛

نه دردي درآن هست و نه فسادي ؛ خوراك است ؛ آب است ؛ ميوه است ؛ سبزي خوش است ؛ شست

و شو دهنده است ؛ خورش است ؛ توان جنسي را مي افزايد ؛ مثانه را مي شويد ؛ و

ادرارآور است .

ر .ك : ج 1 ، ص 333 ، ح 1756.

13/6

آنچه براي برخي از بيماري هاي دستگاه تناسلي سودمند است

13/6 ـ 1

آنچه براي درمان بند نيامدن خون عادت ، سودمند است

1014. الكافي ـ به نقل از علي بن مهزيار ـ : يكي از دختركان ما عادت شد و خونريزي

اش متوقف نمي شد تا جايي كه درآستانه مرگ قرار گرفت . امام جواد (ع) فرمود تا سويق

عدس به او بخورانند . اين سويق به او خورانده شد و پس از آن خونريزي بند آمد و او

بهبود يافت .

13/6 ـ 2

آنچه براي بازگشت عادت ماهانه سودمند است

1015. الكافي ـ به نقل از اسماعيل بن بزيع ـ : به امام كاظم (ع) گفتم : دختري جوان

دارم كه بيماري ( كنايه از عادت ماهانه ) او از ميان رفته است . فرمود كه سر وي را

با حنا خضاب كنند ؛ عادت ماهانه به وي باز خواهد گشت .

اين كار را انجام دادم و عادت ماهانه به وي بازگشت .

13/6 ـ 3

آنچه براي درمان ريزش قطره قطره پيشاب ، سودمند است

1016. طب الائمه عليهم السلام ـ به نقل از ابو بصير ـ : عمرو افرق به امام باقر(ع)

از ريزش قطره قطره پيشاب ، اظهار ناراحتي كرد .

فرمود : « هزار اسپند بردار و شش بار با آب سرد و يك بار هم با آب گرم بشوي . سپس ،

بايد آن را در سايه خشك كرد ، آن گاه قدري روغن خالص ياسمين بدان در آميخت و آن گاه

، سفوني از آن در حالت ناشتا خورد . به اذن خداوند متعال ، ريزش پيشاب را قطع خواهد

كرد ».

ر . ك : ج 2، ص 415، ح 1900.

13/6 ـ 4

آنچه براي درمان احساس درد به هنگام دفع پيشاب ، سودمند است

1017. مكارم الاخلاق ـ به نقل از فضل ـ : به امام صادق (ع) اظهاركردم كه در هنگام

ادرار كردن با سختي رويا روي مي شوم .

فرمود : « در آخر شب ، قدري شونيز استعمال كن » .

13/7

بهداشت آميزش

13/7 ـ 1

آنچه بايد عروس را در هفته اولش از آن بازداشت

1018. كتاب من لا يحضره الفقيه ـ به نقل از ابوسعيد خدري ـ : پيامبر خدا ، به علي

بن ابي طالب سفارش كرد و به او فرمود : « اي علي! عروس را در هفته اولش از شير،

سركه ، گشنيز ، سيب ترش ، از اين چهار چيز، باز بدار » .

علي (ع)پرسيد : اي پيامبرخدا! براي چه او را از اين چيزها باز بدارم ؟

فرمود : « زيرا از اين چهار چيز ، زهدان سترون و سرد مي شود …» .

علي (ع)[ ديگر بار ] پرسيد : اي پيامبر خدا ، اما از اين ميان ، از سركه چرا باز

داشته مي شود ؟

فرمود : « اگر در حالي كه سركه خورده است ، عادت ماهانه شود ، هرگز كامل پاك نگردد

، گشنيز هم حيض را در شكم وي بر مي انگيزاند و زادن را بر او سخت مي سازد . سيب ترش

نيز حيض شدن او را قطع مي كند و اين عارضه براي وي يك بيماري مي شود » .

13/7 ـ 2

حرمت آميزش با زنان حائض

قرآن

« از تو درباره حيض مي پرسند . بگو : آن آزردگي اي است . پس دردوره عادت ماهانه ،

از زنان كناره گزينيد و نزديكشان مشويد تا پاك شوند . پس چون پاك شدند ، از همان

سويي كه خداوند فرمانتان داده است ، به سراغشان برويد . خداوند ، توبه كنندگان را

دوست دارد و طهارت جويان را دوست دارد »

حديث

1019. الفقه المنسوب للامام الرضا (ع): مبادا با زني حائض ، آميزش كني!

1020. امام صادق (ع): زن كه حائض شود ، بر همسرش حرام گردد كه با او از شرمگاه ،

كاري كند ؛ چرا كه خداوند متعال فرموده است : « نزديكشان مشويد تا پاك شوند » .

1021. امام باقر(ع)ـ درباره زني كه درآخرين روزهاي عادتش خونريزي وي قطع مي شود ـ :

اگر شوهر وي به چيرگي شهوت گرفتار آمد ، به زن بگويد كه شرمگاه خويش را بشويد . سپس

. پيش از آن كه غسل كند ، اگر خواست ، به او دست بزند .

1022. الكافي ـ به نقل از علي بن يقطين ـ : از امام كاظم (ع)، درباره زني كه پاكي

مي بيند و شويش با او در مي آميزد ، پرسيدم .

فرمود : « اشكالي ندارد ؛ اما نزد من ، غسل پسنديده تر است » .

1023. الكافي ـ به نقل از عبدالملك بن عمرو ـ : از امام صادق (ع) پرسيدم : همسر زن

حائض ، چه بهره اي از او دارد ؟

فرمود : « هر چيزي ، مگر خود پيش » .

13/7 ـ 3

حرام بودن آميزش با تازه زا

1024. امام علي (ع): اشكالي ندارد كه مرد با زن در دوره پس از زايمان ازدواج كند ،

اما نبايد با او آميزش كند تا هنگامي كه از خون نفاس ، پاك شود .

13/7 ـ 4

زيان هاي آميزش با زن حائض

1025. پيامبر خدا (ص): هر كس با زن خود در حالي كه وي حائض است ، آميزش كند و فرزند

جذامي يا پيس زاده شود ، مبادا جز خود را نكوهش كند .

1026. پيامبرخدا (ص): اي امت! خداوند ـ تبارك وتعالي ـ براي شما امت ، 24چيز را

دوست ندارد و شما را از آنها نهي مي كند : … براي مرد ، اين را خوش نمي دارد كه با

زن خويش در حالي كه وي حائض است ، آميزش كند . پس اگر چنين كند و فرزند حاصل از آن

جذامي يا گرفتار پيسي زاده شود ، مبادا جز خويش را نكوهش كند .

1027. الكافي ـ به نقل از ابو عروه يا شعيب عقرقوفي ـ : يك روز چهارشنبه در زندان

بر امام كاظم (ع) وارد شدم ، در حالي كه وي حجامت مي كرد . به او گفتم : اين روزي

است كه مردم مي گويند هر كس در آن حجامت كند ، گرفتار پيسي مي شود.

فرمود : « از اين پيشامد بركسي بايد بيم داشت كه مادرش درحال حيض او را آبستن شده

است ».

1028. امام رضا(ع): به سراغ زن حائض رفتن ، جذام را درفرزند [ حاصل از آن ] به وجود

مي آورد .

1029. الكافي ـ به نقل از عذافرصيرفي ـ : امام صادق (ع) فرمود : « آيا اين ناهنجار

آفريده شدگان را مي بيني ؟ » .

گفتم : آري .

فرمود : « اينان ، كساني اند كه پدرانشان با زنان خود در دوران آلودگي آنان ، آميزش

مي كردند » .

همچنين بنگريد به : ج 1 ، ص 499 ( عوامل ابتلا به جذام / همبستري با زن حائض ).

13/7 ـ 5

مواردي كه در آنها آميزش مكروه است

1030. پيامبرخدا (ص): مبادا كسي درحالي كه از قضاي حاجت خودداري مي ورزد ، نزديكي

كند ؛ چرا كه اين كار ، بواسير مي آورد ؛ و مبادا كسي در حالي كه پيشاب خود را نگه

مي دارد ، نزديكي كند ؛ چرا كه اين كار ، ناسور مي آورد .

1031. امام صادق (ع): سه چيز ، بدن را فرسوده مي كند و شايد هم [ فرد را ] بكشد :

حمام رفتن با شكم پر ، آميزش كردن با شكم پر ، و همبستري با پيرزنان .

1032. امام رضا (ع): آميزش پس از آميزش ، بي آن كه ميان آن غسلي صورت پذيرفته باشد

، ديوانگي فرزند را در پي مي آورد .

1033. امام علي (ع) ـ چون درباره آميزش جنسي از او پرسيدند ـ : شرمي است كه از ميان

مي رود و شرمگاه هايي كه دربر هم مي آيند . همانند ترين چيز به ديوانگي است . اصرار

برآن ، مايه فرسودگي و پيري ، و بيرون آمدن از آن حال پشيماني است . ميوه حلال آن ،

فرزند است كه اگر زنده بماند ، فتنه باشد و اگر بميرد ، اندوهگين سازد .

1034. پيامبرخدا (ص)ـ در سفارش به امام علي (ع) ـ : اي علي! درآغاز، ميان و پايان

ماه با همسرت نزديكي مكن ، كه ديوانگي ، جذام و تباه مغزي ، بسيار زود به سراغ وي و

فرزندش مي آيد .

اي علي! بعد از ظهر با همسرت نزديكي مكن ؛ چرا كه اگر درآن هنگام ، ميانتان فرزندي

تقدير شود ، كژ چشم خواهد بود و شيطان ، از كژ چشمي انسان ، شادمان مي شود .

اي علي! به هنگام آميزش ، سخن مگوي ؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير شود ،

اطميناني نيست كه لال نباشد . هم مبادا كسي از شما بر شرمگاه زن خويش بنگرد ؛ بلكه

بايد به هنگام آميزش ، ديده فرو هلد ؛ چرا كه نگريستن به شرمگاه ، كوري را درفرزند

برجاي مي نهد .

اي علي! با هوس به زني غير همسر خود ، با زن خويش آميزش مكن ؛ زيرا ازاين بيم دارم

كه اگر برايتان فرزندي تقديرشود ، زن صفت ، يا ماده و تباه مغز باشد .

اي علي! هر كس جنب با همسر خويش در بستر باشد ، نبايد قرآن بخواند ؛ چه ، از اين

بيم دارم كه از آسمان ، آتشي بر آنها فرود آيد و آنان را بسوزاند .

اي علي! ايستاده با همسرت نزديكي مكن ؛ چرا كه اين كار ، كار خران است ؛ و اگر

ميانتان فرزندي تقدير شود ، ادراركننده در بستر باشد ، چنان كه خران در هر مكاني

پيشاب مي ريزند .

اي علي! در شب عيد قربان با همسرت نزديكي مكن ؛ زيرا اگر ميانتان فرزندي تقدير شود

، شش انگشت يا چهار انگشت خواهد داشت .

اي علي! در زير درخت ميوه ده با همسرت آميزش مكن ؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير

شود ، جلاد ، قاتل يا عريف خواهد بود .

اي علي! در زير نور خورشيد و تابش آن با همسرت نزديكي مكن ، مگر اين كه پرده اي

آويخته باشي كه شما را مي پوشاند ؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير شود تا پايان

عمر در تيره بختي و تهي دستي خواهد بود .

اي علي! ميان اذان و اقامه با همسرت نزديكي مكن ؛ زيرا اگر ميانتان فرزندي تقدير

شود ، به خونريزي علاقه مند خواهد بود .

اي علي! اگر همسرت باردار شد ، با او آميزش مكن ، مگر آن كه با وضو باشي ؛ زيرا اگر

ميانتان فرزندي تقدير شود ، كوردل و ناخن خشك خواهد بود .

اي علي! در نيمه شعبان با همسرت نزديكي مكن ، زيرا اگر ميانتان فرزندي تقدير شود ،

بدشگون خواهد بود و نشاني سياه بر چهره خواهد داشت .

اي علي! با همسرت در آخرين روزهاي پاكي و درحالي كه تنها دو روز از او مانده باشد ،

نزديكي مكن ؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير شود ، عشار يا ياور ستمگران خواهد

بود و توده هايي از مردم به دست او به كام مرگ خواهند رفت .

اي علي! بر پشت بام خانه با همسرت نزديكي مكن ؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير

شود ، منافق ، رياكار و بدعت گذار خواهد بود .

اي علي! چون آهنگ سفركردي ، آن شب با همسرت نزديكي مكن ؛ چرا كه اگرميانتان فرزندي

تقدير شود ، دارايي خويش را درغير حق خرج خواهد كرد . ( آن گاه ، پيامبر(ص) اين آيه

را خواند : ) « ولخرج ها ، برادران شيطان اند » .

اي علي! چون روانه سفرشدي ، تا مسافت سه شبانه روز ره پيمودن ، با همسرت نزديكي مكن

؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير شود ، يار هر ستمگري خواهد بود كه بخواهد به تو

ستمي برساند .

اي علي! درنخستين ساعت شب ، با همسرت نزديكي مكن ؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير

شود ، اطميناني نيست كه ساحر و از آنان كه دنيا را بر آخرت برمي گزيند ، نباشد .

1035.الكافي ـ به نقل از عبدالرحمان بن سالم ، از پدرش ـ: به امام باقر(ع) گفتم :

آيا وقتي از اوقات هست كه درآن ، آميزش در حالي كه حلال است ، مكروه باشد ؟

فرمود : « آري . ميان طلوع سپيده تا طلوع خورشيد ، از غروب خورشيد تا پنهان شدن

سرخي افق ، در روزي كه خورشيد مي گيرد ، در شبي كه ماه مي گيرد ، در شب و روزي كه

در آنها باد سياه ، باد سرخ و باد زرد مي وزد ، و در روز و شبي كه درآن ، زلزله رخ

مي دهد »




تاریخ: دو شنبه 12 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا

آداب آميزش

13/8 ـ 1

آنچه پيش از آميزش ، بايسته است

الف ـ چيرگي شهوت

1036. امام صادق (ع): جز از سر چيرگي شهوت ، آميزش مكن .

ب ـ انتخاب زمان مناسب

1037. پيامبرخدا (ص)ـ از سفارش هاي ايشان به امام علي (ع)ـ : اي علي! بر تو باد

آميزش در شب دوشنبه ؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير شود ، حافظ كتاب خدا و خرسند

به تقدير خداوند عزوجل خواهد بود .

اي علي! اگر درشب سه شنبه با همسرت نزديكي كردي و ميانتان فرزندي تقدير شد ، پس از

گواهي دادن به اين كه خدايي جز الله نيست و محمد ، پيامبر خداست ، شهادت ، روزي او

خواهد شد ، خداوند ، او را همراه مشركان ، كيفر نخواهد داد و خوش بو دهان ، دل

مهربان ، گشاده دست و پيراسته زبان از غيبت و دروغ و تهمت ، خواهد بود .

اي علي! اگردرشب پنج شنبه با همسرت نزديكي كردي و ميانتان فرزندي تقدير شد ،

حكمراني از حكمرانان يا عالمي از عالمان خواهد بود ؛ و اگردر روز پنج شنبه ، به

هنگام برگشتن خورشيد از ميانه آسمان با او نزديكي كردي و ميانتان فرزندي تقدير شد ،

تا گاه پيري اش شيطان به او نزديك نخواهد شد و انساني راست و درست خواهد بود و

خداوند عزوجل، سلامت دين و دنيا را روزي او خواهد ساخت .

اي علي! اگر شب جعه با او نزديكي كردي و ميانتان فرزندي بود ، سخنوري خوش گوي و

پرزبان خواهد بود . اگر در روز جمعه ، پس از عصرگاهان با او نزديكي كردي و ميانتان

فرزند تقدير شد ، ناموري سرشناس و آگاه خواهد بود . اگر هم در جمعه شب ، پس از نماز

عشا با او نزيكي كردي ، اميد است ، به خواست خداوند متعال ، يكي از ابدال باشد .

1038. امام رضا(ع): در آغاز شب ، نه در زمستان و نه در تابستان ، با زنان نزديكي

مكن ؛ چرا كه [ درآن هنگام ] ، معده پر است و اين كار ، ناستوده ، و ازآن ، بيم

قولنج ( / باد كنج ) ، سست اندامي وكژدهاني ، نقرس ، سنگ ، ريزش غير ارادي ادرار،

فتق و ضعف بينايي و هشياري وجود دارد . اگر چنين كاري را بخواهند ، بايد در آخر شب

باشد ؛ چرا كه بيشتر موجب سلامت بدن است ، در آن بيشتر اميد فرزند مي رود و براي

فرزندي كه ميان زن و مرد تقدير مي شود ، هوش بيشتري را سبب مي شود .

1039. امام علي (ع): براي مرد ، مستحب است درنخستين شب از ماه رمضان به سراغ همسر

خويش برود ؛ چرا كه خداوند عزوجل فرموده است : « در شب روزه ( ماه رمضان ) ،

همخوابگي با زنان ، برايتان حلال شده است » و در اين آيه ، واژه « رفث » به معناي

آميزش است .

همچنين ، ر.ك : ج 1 ، ص 605، ح 1034و ص 611 ، ح 1035.

ج ـ پوشيده داشتن

1040. امام علي (ع): پيامبرخدا از اين نهي فرمود در حالي مرد با همسرش آميزش كند كه

كودكي در گهواره ، آنان را مي نگرد .

1041. امام صادق (ع): انسان ، نبايد با وجود پسر بچه در خانه ، با همسرش يا كنيزش

آميزش كند ؛ زيرا اين كار، پيامد زنا دارد .

1042. پيامبرخدا (ص): سه چيز را از كلاغ بياموزيد : پنهان داشتن آميزش ، سحر خيزي

در طلب روزي ، و احتياط ورزي او را .

د ـ دعا

1043. پيامبرخدا (ص): زنهار كه اگركسي هنگام همبستري با زنش بگويد : « به نام خدا ،

خداوندا! شيطان را از من دوركن و شيطان را از آنچه روزي مان كرده اي ، دور ساز » و

سپس ميانشان در آميزش يا به هر ترتيب ، فرزندي تقدير شود ، هرگز شيطان به او زياني

نخواهد رساند .

1044. امام علي (ع): اگر كسي از شما بخواهد با همسر خويش به هم آيد ، بگويد : «

خداوندا! من به فرمان تو شرمگاه او را بر خويش حلال دانستم و به عنوان امانت تو ،

او را پذيرفتم . اكنون ، اگر از او برايم فرزندي تقدير كردي ، وي را پسري سالم و

كامل قرارده و در او براي شيطان ، بهره و سهمي مگذار» .

1045. امام باقر(ع): اگر فرزندي خواستي ، در هنگام آميزش بگو : « خداوندا! مرا

فرزندي روزي كن و او را پرهيزگاري كه در خلقت وي فزوني و كاستي اي نيست ، قرار ده و

عاقبت او را به خير گردان » .

1046. امام صادق (ع): هر كس بخواهد زنش بچه دار شود ، پس از نماز جمعه ، دو ركعت

نماز بگزارد و در آنها ركوع و سجده را طولاني سازد و سپس بگويد : « خداوندا! به

حرمت آنچه زكريا بدان از تو مسئلت داشت ، از تو مي خواهم .

پروردگارا! مرا تنها مگذاركه تو خود ، برترين وارثاني . خداوندا! از نزد خويش ، مرا

فرزنداني پاك ببخش كه تو شنواي دعايي . خداوندا! به نام تو او را بر خويش حلال

ساختم و به امانت تو ، او را دراختيار گرفتم. اكنون ، اگر در رحم او برايم فرزندي

تقدير كرده اي ، او را فرزندي خجسته و پيراسته قرار ده و در او براي شيطان ، بهره و

سهمي قرار مده » .

ه ـ آرامش

1047. مناقب آل ابي طالب : مردي در اين باره از امير المومنان پرسيد كه چرا فرزند ،

گاه همانند پدر و مادرخويش ، و گاه همانند دايي وعموست ؟

امام علي (ع) به امام حسن (ع) فرمود : « او را پاسخ گوي » .

امام حسن (ع) فرمود : اما درباره فرزند ؛ اگر مرد با دلي آرام و اندامي بدون اضطراب

به سراغ همسر خويش برود ، دو نطفه با استواري و چنان كه دو جنگاور به هم در مي

آويزند ، با يكديگر گلاويز مي شوند. پس چنانچه نطفه مرد بر نطفه زن چيرگي يابد ،

فرزند ، همانند پدر مي شود و چنانچه نطفه زن بر نطفه مرد ، چيرگي يابد ، فرزند با

مادرهمانند مي شود . اما اگر مرد با دلي ناآرام و اندامي آشفته به سراغ زن برود ،

دو نطفه ، آشفته و لرزان مي شوند و به سمت راست يا چپ زهدان مي افتند . چنانچه نطفه

به سمت راست زهدان بيفتد ، بر رگ هاي عموها وعمه ها افتد و به عموها وعمه ها همانند

شود ، و چنانچه به سمت چپ زهدان افتد ، بر رگ هاي دايي و خاله ها مي افتد و به دايي

و خاله ها همانند مي شود » .

آن مرد برخاست ، در حالي كه مي گفت : خداوند ، خود مي داند رسالت خويش را كجا قرار

دهد .

روايت شده است كه آن مرد ، خضر(ع) بود .

1048. امام حسن (ع)ـ در پاسخ كسي كه پرسيده بود : چگونه گاه شخص به عموها و دايي

هاي خود خود شباهت دارد ـ : اگر مرد به سراغ زن برود و با دلي آرامش يافته و اعصابي

آرام و تني ناآشفته با او نزديكي كند و در نتيجه ، آن نطفه در ميانه رحم جايگزين

گردد ، فرزند با شباهت به پدر و مادرخويش، زاده مي شود . اما اگر مرد با دلي آرامش

نيافته و رگ هايي نا آرام و تني آشفته به سراغ زن برود ، آن نطفه نيز لرزان و آشفته

مي شود و در همان ناآرامي و آشفتگي بر يكي از رگ ها مي افتد . اگر بر رگي از رگ هاي

عموها بيفتد ، فرزند به عموهاي خويش همانند مي شود و اگر بر رگي از رگ هاي دايي ها

بيفتد، مرد به دايي هاي خود همانند مي شود .

13/8 ـ 2

آنچه به هنگام آميزش بايسته است

الف ـ بازي

1049. پيامبرخدا (ص): سه چيز از نامهرباني است : اين كه كسي با كسي همراه شود و از

نام و كيه وي نپرسد ؛ اين كه مردي به غذايي دعوت شود و نپذيرد يا بپذيرد و نخورد ؛

و اين كه مرد پيش از بازي ، با همسر خويش نزديكي كند .

1050. امام رضا (ع): با همسرت نزديكي مكن ، مگر آن كه با او بازي كني و پستان هاي

او را بمالي ؛ چرا كه اگر چنين كني ، آب او و آب تو در هم آيد و از آن ، بارداري

حاصل آيد و همانند آنچه تو از او مي خواهي ، از تو بخواهد و اين ، در چشمانش هويدا

شود .

ب ـ پرهيز از شتاب ورزي

1051. پيامبرخدا (ص): اگركسي از شما خواست به سراغ زن خويش برود ، او را به شتاب

نيفكند .

1052. پيامبرخدا (ص): اگركسي از شما آميزش كند ، به سان پرندگان با زنان رفتار نكند

، بلكه درنگ ورزد ، و لختي بماند .

1053. پيامبرخدا (ص): اگركسي از شما [خواست] با همسر خويش آميزش كند ، حق او را ادا

كند و سپس ، اگر پيش از برآوردن نياز او نياز خويش را برآورد ، با او شتاب نورزد تا

نياز او را نيز برآورد .

1054. پيامبرخدا (ص): اگركسي از شما با همسر خويش آميزش كند ، كناره نگزيند تا

هنگامي كه نياز زن را هم برآورد ، چنان كه خود دوست دارد نيازش برآورده شود .

ج ـ خودداري از سخن گفتن

1055. پيامبرخدا (ص)ـ در سفارش به امام علي (ع)ـ اي علي! درهنگام آميزش ، سخن مگوي

؛ چرا كه اگر ميانتان فرزندي تقدير شود ، اطميناني نيست كه لال نباشد .

1056. پيامبرخدا (ص): « خداوند ـ تبارك و تعالي ـ برايتان اين را ناخوشايند مي دارد

كه … در هنگام آميزش ، سخن بگوييد » .

همچنين فرمود : « اين كار، گنگي مي آورد » .

1057. امام صادق (ع): به گاه به هم رسيدن ختنه گاه ها ، از سخن گفتن بپرهيزيد ؛ چرا

كه گنگي مي آورد .

د ـ وضو براي بازگشتن

1058. پيامبرخدا (ص): اگر كسي از شما به سراغ زن خويش برود و آن گاه بخواهد ديگر

بار هم اين كار را انجام دهد ، وضويي بسازد ؛ زيرا اين كار، نشاط بيشتري براي

بازگشتن ، ايجاد مي كند .

ه ـ غسل پس از احتلام

1059. پيامبرخدا (ص): براي مرد مكروه است پس از احتلام با زن همبستري كند ، مگر آن

كه از احتلام ، غسل كرده باشد ؛ چه ، اگر چنين كند و فرزندش ديوانه زاده شود ، جز

خويش را نكوهش نكند .

13/8 ـ 3

پيام هاي ديگران ( 1 )        link        ۱۳۸٥/٤/٢ - موسسه عافیت الهی

عوامل بيماري هاي پوستي

الف ـ قرارگرفتن در مقابل آفتاب

830. پيامبرخدا (ص): از نشستن درآفتاب ، حذر كنيد ؛ چرا جامه را كهنه مي كند ، بوي

[بدن] را بد مي سازد و درد نهفته را آشكار مي نمايد .

831. پيامبرخدا (ص): در آفتاب ، چهار چيز است : رنگ را ديگرگون مي سازد ، بوي [بدن]

را بد مي كند ، جامه را كهنه مي نمايد ، و بيماري بر جاي مي نهد .

832. امام علي (ع): رو به خورشيد قرار مگيريد ؛ زيرا بد بو كننده دهان است ، رنگ را

مي پراند ، جامه را كهنه مي سازد و دردهاي نهفته را آشكار مي سازد .

833. امام علي (ع): هر گاه كسي از شما در زير آفتاب مي نشيند ، پشت به خورشيد

قرارگيرد ؛ چرا كه آفتاب ، بيماري هاي نهفته را آشكار مي سازد .

834. غريب الحديث : امام علي (ع)، مردي را در آفتاب ديد . فرمود : « از آفتاب برخيز

. اين حرارت ، بدبو كننده دهان و سست كننده شهوت است ، بوي بدن را بد مي كند ، جامه

را كهنه مي سازد و دردهاي نهفته را آشكار مي كند ».

ب ـ خوردن گردو در گرماي شديد

835. امام علي (ع): خوردن گردو در گرماي شديد ، حرارت را در بدن بر مي انگيزد و زخم

هاي تن را تحريك مي كند ؛ اما خوردن آن در زمستان ، كليه ها را گرم مي كند و سرما

را مي راند .

ج ـ خوردن خاك

836. امام باقر(ع): هر كس خاك بخورد ، تنش به خارش مي افتد ، به بواسير گرفتار مي

شود ، بيماري وبدي دردرونش برنگيخته مي گردد ، و نيرو از پاهايش مي رود ، و هر چه

نيز در اين فاصله ، يعني از دوره سلامت پيش از خوردن خاك تا بهبود دوباره ، از

اعمال [عبادي ] او كم شود ، بر آن بازخواست گردد و كيفر ببيند .

د ـ به جوش آمدن خون

837. امام صادق (ع): خون و جوش آمدنش سه نشانه دارد :‌جوشي كه از اندام برآيد ،

خارش (كهير)، و حركت جنبندگان ( مورمورشدن بدن ).

ه ـ خوردن هميشگي تخم مرغ

838. امام رضا(ع): خوردن هميشگي تخم مرغ ، سبب پيدايش كك مك در صورت مي شود .

و ـ خوردن ماهي نمك سود پس از رگ زني و حجامت ، بهك و گري ايجاد مي كند .

9/ 3

عوامل ابتلا به جذام

840 . امام رضا (ع): هر كس با آبي غسل كند كه پيش تر درآن غسل شده است و بدين سبب

به جذام مبتلا شود ، كسي جز خود را نكوهش نكند .

ب ـ ماليدن سفال بر بدن در حمام

841. امام علي (ع): زنهار! مبادا كه كسي درحمام ، به پشت بخوابد ؛ زيرا اين كار ،

چربي كليه ها را ذوب مي كند ؛ و مبادا كسي پاهاي خود را از سفال (سنگ پا ) بكشد ؛

زيرا اين كار جذام مي آورد .

ج ـ خوردن غده

842. امام علي (ع): هر گاه كسي از شما گوشت خريد ، غده ها را از آن بيرون آورد ؛

زيرا آنها رگ جذام را تحريك مي كنند .

د ـ خوردن تره تيزك به هنگام شب

843. امام صادق (ع): هر كس شب هنگام ، تره تيزك بخورد ، رگ جذام به بيني او حمله

كند و چون شب بخوابد ، خون دماغ شود .

ه ـ خلال كردن با چوب و چوب انار

844. امام كاظم (ع): با چوب ريحان و چوب انار، خلال نكنيد ؛ زيرا كه رگ جذام را

تحريك مي كنند .

و ـ همبستري با زن حائض

845. پيامبر خدا (ص): هر كس با زنش درحالي كه وي حائض است ، نزديكي كند و برايشان

فرزندي تقدير شود و اين فرزند به جذام مبتلا گردد ، كسي جز خويش را نكوهد .

9/4

پيشگيري از جذام

846. پيامبرخدا (ص)ـ از سفارش هاي ايشان به امام علي (ع)ـ : « اي علي! خداوند براي

امت من ، اين را خوش ندارد … كه كسي با جذاميان سخن گويد ، مگر اين كه ميانشان به

اندازه يك ذراع ، فاصله باشد » .

همچنين فرمود : « از جذامي بگريز، چنان كه از شيري مي گريزي » .

847. پيامبرخدا (ص): در حالي با جذامي سخن بگو كه ميان تو و او ، به اندازه يك يا

دو نيزه ، فاصله است .

ب ـ پرهيز از آميزش جنسي درآغاز ، ميان و پايان ماه

848. پيامبرخدا (ص): اي علي! در آغاز و پايان ماه با همسرت آميزش مكن ؛ چرا كه در

اين صورت ، ديوانگي ، جذام و تباه مغزي به سراغ او و فرزندش مي آيد .

ج ـ خوردن شلغم

849. امام صادق (ع): هيچ كس نيست كه در او ريشه اي از جذام نباشد . اين ريشه را با

[ خوردن ] شلغم بسوزانيد .

850. امام كاظم (ع): بر تو باد شلغم! آن (يعني شلغم ) را بخور ؛ زيرا هيچ كس نيست

كه در او رگي از جذام نباشد ، اما شلغم ، اين رگ را مي سوزاند .

د ـ خوردن تره

851. الكافي ـ به نقل از فرات بن احنف ـ : از امام صادق (ع) درباره تره پرسيدند .

فرمود : « آن را بخوريد كه درآن ، چهار ويژگي است : بوي دهان را خوش مي سازد ؛

بادها را از بدن مي راند ؛ بواسير را ريشه كن مي كند ؛ و هر كس را كه بدان مداومت

داشته باشد ، از جذام ، ايمن مي دارد » .

ه ـ خوردن چغندر

852. امام صادق (ع): خوردن چغندر در برابر جذام ايمني مي دهد .

853. امام صادق (ع): خداوند ، جذام را از ميان يهوديان برداشت ، بدان سبب كه چغندر

مي خوردند و رگ ها را بيرون مي كشيدند .

854. امام كاظم (ع): چغندر، رگ جذام را به كلي از ميان مي برد .

و ـ خوردن حوك

855. امام صادق (ع): حوك (بادروج) ، سبزي پيامبران است …و امان انسان از جذام است .

چون در درون انسان جاي گيرد ، همه بيماري ها را فرو مي نشاند .

ز ـ خوردن هزار اسپند

 




تاریخ: دو شنبه 12 خرداد 1393برچسب:,
ارسال توسط حسن جوان خواجه پاشا
آخرین مطالب